ଅଯମେଵ ପରୋଯୋଗସ୍ତ୍ଵିଦମେଵ ପରଂ ତପଃ
ଏହିଠାରେ ଏହିଠିକି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗ, ଏହିଠିକି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା।
ଯୈର୍ଲିଂଗଂ ସକୃଦପ୍ଯତ୍ର ପୂଜିତଂ ପାର୍ଵତୀପତେଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାର୍ବତୀପତିଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି—
ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରଵେ ଯୋ ଲିଂଗଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି—
ଲିଂଗାର୍ଚନେ ଭଵେଦ୍ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତେଷାମେଵାତ୍ର ଭାସ୍କର
ଭାସ୍କର, ତାଙ୍କମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।
ନ ଲିଂଗାରାଧନାତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିଷୁଲୋକେଷୁ ଚାପରମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ସମାନ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗଂ ତ୍ଵମପ୍ଯର୍କ ସମର୍ଚଯ ମହେଶିତୁଃ 4.2.51.
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ଅର୍କ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହରେର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଦାରଭ୍ଯ ସହସ୍ରଗୁଃ
ହରିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରଗୁ ସେଇ ସମୟରୁ—
ଗୁରୁତ୍ଵେନ ତଦାକଲ୍ଯ ଵିଵସ୍ଵାନାଦିକେଶଵମ୍
କେଶବଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭିବସ୍ବାନଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଅତଃ ସ କେଶଵାଦିତ୍ଯଃ କାଶ୍ଯାଂ ଭକ୍ତତମୋନୁଦଃ
ଏହିପରି, କାଶୀରେ ଥିବା କେଶବ ଆଦିତ୍ୟ ଭକ୍ତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
କେଶଵାଦିତ୍ଯମାରାଧ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ନରୋତ୍ତମଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁଠି କେହି ବାରାଣସୀରେ କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ତତ୍ର ପାଦୋଦକେ ତୀର୍ଥେକୃତସର୍ଵୋଦକକ୍ରିଯଃ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ଜଳକ୍ରିୟା କରି,
ଅଗସ୍ତେ ରଥସପ୍ତମ୍ଯାଂ ରଵିଵାରୋ ଯଦାପ୍ଯତେ
ହେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ରଥସପ୍ତମୀ ରବିବାର ଦିନରେ ପଡେ,
ସ୍ନାତ୍ଵୋଷସି ନରୋ ମୌନୀ କେଶଵାଦିତ୍ଯପୂଜନାତ୍
ସେଇ ଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରି, ନିରବ ରହି, କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ,
ଯଦ୍ଯଜ୍ଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ମଯା ସପ୍ତସୁ ଜନ୍ମସୁ
ମୋର ଏହି ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସାତଟି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି—
ଏତଜ୍ଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ଯଚ୍ଚ ଜନ୍ମାଂତରାର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଜନ୍ମରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ସଂଚିତ ପାପ,
ଇତି ସପ୍ତଵିଧଂ ପାପଂ ସ୍ନାନାନ୍ମେ ସପ୍ତସପ୍ତିକେ 4.2.51.
ଏହିପରି ସାତ ପ୍ରକାରର ପାପ, ମୋର ସାତଥର ସ୍ନାନରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଏତନ୍ମଂତ୍ରତ୍ରଯଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ପାଦୋଦକେ ନରଃ
ଏହି ତିନିଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏବଂ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏକ ମଣିଷ—
କେଶଵାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶୃଣ୍ଵଞ୍ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିଲେ—
ହରିକେଶଵନେ ରମ୍ଯେ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ବାରାଣସୀର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆନନ୍ଦମୟ ହରି-କେଶବ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଉଚ୍ଚଦେଶେଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ଵିମଲୋ ନାମ ବାହୁଜଃ
ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବେ ବହୁ ବାହୁ ଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି 'ବିମଳ' ନାମରେ ଥିଲେ।
କୁଷ୍ଠରୋଗମଵାପ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦାରାନ୍ଗୃହଂ ଵସୁ
ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଜୀବନସଂଗିନୀ, ଘର ଏବଂ ଧନ ଛାଡି, ସେଠି ବସିଥିଲେ।
କରଵୀରୈର୍ଜପାଭିଶ୍ଚ ଗଂଧକୈଃ କିଂଶୁକୈଃ ଶୁଭୈଃ
କରବୀର, ଜପା, ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ କିଂଶୁକ ଫୁଲରେ,
ଵିଚିତ୍ରରଚନୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ପାଟଲାଚଂପକୋଦ୍ଭଵୈଃ
ପାଟଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ନାନା ପ୍ରକାର ମାଳାରେ,
ଦେଵମୋହନଧୂପୈଶ୍ଚ ବହ୍ଵାମୋଦତତାଂବରୈଃ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏମିତି ଧୂପ, ବହୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଲାଲ କପଡ଼ାରେ,
ଅର୍ଘଦାନୈଶ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ସୌରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରଜପୈରପି
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ି,
ଉଵାଚ ଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଵିମଲାମଲଚେଷ୍ଟିତ 4.2.51.
ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବିମଳଙ୍କୁ, 'ତୁମେ କଣ ଦାନ ଚାହୁଁଛ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵିମଲଶ୍ଚେତ୍ଥମାଲାପଂ ରଶ୍ମିମାଲିନଃ ।। ପ୍ରଣତୋ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ସଂପ୍ରହଷ୍ଟତନୂରୁହଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଭୂଷିତ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବିମଳ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ଶନୈର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାଂଚକ୍ର ଏକଚକ୍ରରଥଂ ରଵିମ୍
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକଚକ୍ର ରଥରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ।
ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵନ୍ଯଦି ଦେଯୋ ଵରୋ ମମ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ଦୟା କରି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ—
ଅନ୍ଯେପି ରୋଗା ମା ସଂତୁ ମାସ୍ତୁ ତେଷାଂ ଦରିଦ୍ରତା
ଆଉ କୌଣସି ରୋଗ ନ ହେଉ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟ ନ ରହୁ।