ଅତ୍ର ତ୍ରିଲୋଚନାଦନ୍ଯଂ ସମର୍ଚଯତିଯୋଲ୍ପଧୀଃ
ଏଠାରେ ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ତ୍ରିନୟନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଏକୋ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରଃ
କେବଳ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଯିଏ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠିକି ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ।
କାଲକାଲଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଭୃଂଗୀ କାଲଂ ଜିଗାଯଵୈ
ଭୃଙ୍ଗୀ ଯେତେବେଳେ କାଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ସେ ସେହି କାଳକୁ ଜିତିଲେ।
ଵିଜିଗ୍ଯେ ତ୍ରିପୁରଂ ଯସ୍ତୁ ହେଲଯୈକେଷୁ ମୋକ୍ଷଣାତ୍
ଯିଏ ଏକ ତୀରରେ ଅସାନିରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ବିନାଶ କଲେ, ସେ ଜିତିଲେ।
ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜଯିନୋ ହେତୋସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସ୍ଯାରାଧନଂ ପରମ୍
ତିନି ଜଗତ ଉପରେ ଜୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ ହେଉଛି ତ୍ରିନୟନଙ୍କର ଉପାସନା।
ଯସ୍ଯାକ୍ଷିପକ୍ଷ୍ମସଂକୋଚାଜ୍ଜଗତ୍ସଂକୋଚମେତ୍ଯଦଃ 4.2.51.
ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁପଟଳ ସଙ୍କୋଚ କରିବାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସଙ୍କୋଚିତ ହୁଏ।
ଶଂଭୋର୍ଲିଂଗଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପୁରୁଷାର୍ଥଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଲେ ମଣିଷ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସମର୍ଚ୍ଯ ଶାଂଭଵଂ ଲିଂଗମପିଜନ୍ମଶତାର୍ଜିତମ୍
ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ ଶତ ଜନ୍ମରେ ଅର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ।
କିଂକିଂ ନ ସଂଭଵେଦତ୍ର ଶିଵଲିଂଗସମର୍ଚନାତ୍
ଶିବ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା କଣ ନ ହୋଇପାରିବ? ସବୁ କିଛି ସମ୍ଭବ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯସଂପତ୍ତିର୍ମଯା ପ୍ରାପ୍ତା ସହସ୍ରଗୋ
ମୁଁ ସହସ୍ରଗୁ, ଏହିପରି ଉପାୟରେ ତିନି ଲୋକର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଛି।
ଅଯମେଵ ପରୋଯୋଗସ୍ତ୍ଵିଦମେଵ ପରଂ ତପଃ
ଏହିଠାରେ ଏହିଠିକି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗ, ଏହିଠିକି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା।
ଯୈର୍ଲିଂଗଂ ସକୃଦପ୍ଯତ୍ର ପୂଜିତଂ ପାର୍ଵତୀପତେଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାର୍ବତୀପତିଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି—
ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରଵେ ଯୋ ଲିଂଗଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି—
ଲିଂଗାର୍ଚନେ ଭଵେଦ୍ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତେଷାମେଵାତ୍ର ଭାସ୍କର
ଭାସ୍କର, ତାଙ୍କମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।
ନ ଲିଂଗାରାଧନାତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିଷୁଲୋକେଷୁ ଚାପରମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ସମାନ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗଂ ତ୍ଵମପ୍ଯର୍କ ସମର୍ଚଯ ମହେଶିତୁଃ 4.2.51.
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ଅର୍କ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହରେର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଦାରଭ୍ଯ ସହସ୍ରଗୁଃ
ହରିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରଗୁ ସେଇ ସମୟରୁ—
ଗୁରୁତ୍ଵେନ ତଦାକଲ୍ଯ ଵିଵସ୍ଵାନାଦିକେଶଵମ୍
କେଶବଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭିବସ୍ବାନଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଅତଃ ସ କେଶଵାଦିତ୍ଯଃ କାଶ୍ଯାଂ ଭକ୍ତତମୋନୁଦଃ
ଏହିପରି, କାଶୀରେ ଥିବା କେଶବ ଆଦିତ୍ୟ ଭକ୍ତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
କେଶଵାଦିତ୍ଯମାରାଧ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ନରୋତ୍ତମଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁଠି କେହି ବାରାଣସୀରେ କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ତତ୍ର ପାଦୋଦକେ ତୀର୍ଥେକୃତସର୍ଵୋଦକକ୍ରିଯଃ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ଜଳକ୍ରିୟା କରି,
ଅଗସ୍ତେ ରଥସପ୍ତମ୍ଯାଂ ରଵିଵାରୋ ଯଦାପ୍ଯତେ
ହେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ରଥସପ୍ତମୀ ରବିବାର ଦିନରେ ପଡେ,
ସ୍ନାତ୍ଵୋଷସି ନରୋ ମୌନୀ କେଶଵାଦିତ୍ଯପୂଜନାତ୍
ସେଇ ଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରି, ନିରବ ରହି, କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ,
ଯଦ୍ଯଜ୍ଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ମଯା ସପ୍ତସୁ ଜନ୍ମସୁ
ମୋର ଏହି ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସାତଟି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି—
ଏତଜ୍ଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ଯଚ୍ଚ ଜନ୍ମାଂତରାର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଜନ୍ମରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ସଂଚିତ ପାପ,
ଇତି ସପ୍ତଵିଧଂ ପାପଂ ସ୍ନାନାନ୍ମେ ସପ୍ତସପ୍ତିକେ 4.2.51.
ଏହିପରି ସାତ ପ୍ରକାରର ପାପ, ମୋର ସାତଥର ସ୍ନାନରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଏତନ୍ମଂତ୍ରତ୍ରଯଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ପାଦୋଦକେ ନରଃ
ଏହି ତିନିଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏବଂ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏକ ମଣିଷ—
କେଶଵାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶୃଣ୍ଵଞ୍ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିଲେ—
ହରିକେଶଵନେ ରମ୍ଯେ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ବାରାଣସୀର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆନନ୍ଦମୟ ହରି-କେଶବ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଉଚ୍ଚଦେଶେଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ଵିମଲୋ ନାମ ବାହୁଜଃ
ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବେ ବହୁ ବାହୁ ଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି 'ବିମଳ' ନାମରେ ଥିଲେ।