ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଂଚରମାଣେନ ସପ୍ତାଶ୍ଵେନାଦିକେଶଵଃ
ସପ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା କେଶବ,
କୌତୁକାଦିଵ ଉତ୍ତୀର୍ଯ ହରେ ରଵିରୁପାଵିଶତ୍
କୌତୁହଳରେ ଯେପରି ହରି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣୋଵସରଂ କିଂଚିତ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମନା ହରିମ୍
ଠିକ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ହରିଙ୍କୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ହରିଃ ପ୍ରାହ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ହରି ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ କହିଲେ, 'ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ'।
ଅଥାଵସରମାଲୋକ୍ଯ ଲୋକଚକ୍ଷୁରଧୋକ୍ଷଜମ୍
ତାପରେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ତଵାପି ପୂଜ୍ଯଃ କୋପ୍ଯସ୍ତି ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯାତ୍ର ମାଧଵ ।। 4.2.51.
ମାଧବ, ଏଠାରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ ତୁମ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି?
ତ୍ଵତ୍ତଶ୍ଚାଵିର୍ଭଵେଦେତତ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରଲୀଯତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତୋସ୍ମ୍ଯତ୍ର ତଵାଂତିକମ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଃ ସହସ୍ରାଂଶୋରୁଦୀରିତମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କଥା ହୃଷୀକେଶ ଶୁଣିଲେ।
ଏକ ଏଵ ହି ପୂଜ୍ଯୋତ୍ର ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସେଇ ପୂଜ୍ୟ।
ଅତ୍ର ତ୍ରିଲୋଚନାଦନ୍ଯଂ ସମର୍ଚଯତିଯୋଲ୍ପଧୀଃ
ଏଠାରେ ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ତ୍ରିନୟନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଏକୋ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରଃ
କେବଳ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଯିଏ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠିକି ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ।
କାଲକାଲଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଭୃଂଗୀ କାଲଂ ଜିଗାଯଵୈ
ଭୃଙ୍ଗୀ ଯେତେବେଳେ କାଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ସେ ସେହି କାଳକୁ ଜିତିଲେ।
ଵିଜିଗ୍ଯେ ତ୍ରିପୁରଂ ଯସ୍ତୁ ହେଲଯୈକେଷୁ ମୋକ୍ଷଣାତ୍
ଯିଏ ଏକ ତୀରରେ ଅସାନିରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ବିନାଶ କଲେ, ସେ ଜିତିଲେ।
ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜଯିନୋ ହେତୋସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସ୍ଯାରାଧନଂ ପରମ୍
ତିନି ଜଗତ ଉପରେ ଜୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ ହେଉଛି ତ୍ରିନୟନଙ୍କର ଉପାସନା।
ଯସ୍ଯାକ୍ଷିପକ୍ଷ୍ମସଂକୋଚାଜ୍ଜଗତ୍ସଂକୋଚମେତ୍ଯଦଃ 4.2.51.
ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁପଟଳ ସଙ୍କୋଚ କରିବାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସଙ୍କୋଚିତ ହୁଏ।
ଶଂଭୋର୍ଲିଂଗଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପୁରୁଷାର୍ଥଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଲେ ମଣିଷ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସମର୍ଚ୍ଯ ଶାଂଭଵଂ ଲିଂଗମପିଜନ୍ମଶତାର୍ଜିତମ୍
ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ ଶତ ଜନ୍ମରେ ଅର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ।
କିଂକିଂ ନ ସଂଭଵେଦତ୍ର ଶିଵଲିଂଗସମର୍ଚନାତ୍
ଶିବ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା କଣ ନ ହୋଇପାରିବ? ସବୁ କିଛି ସମ୍ଭବ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯସଂପତ୍ତିର୍ମଯା ପ୍ରାପ୍ତା ସହସ୍ରଗୋ
ମୁଁ ସହସ୍ରଗୁ, ଏହିପରି ଉପାୟରେ ତିନି ଲୋକର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଛି।
ଅଯମେଵ ପରୋଯୋଗସ୍ତ୍ଵିଦମେଵ ପରଂ ତପଃ
ଏହିଠାରେ ଏହିଠିକି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗ, ଏହିଠିକି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା।
ଯୈର୍ଲିଂଗଂ ସକୃଦପ୍ଯତ୍ର ପୂଜିତଂ ପାର୍ଵତୀପତେଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାର୍ବତୀପତିଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି—
ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରଵେ ଯୋ ଲିଂଗଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି—
ଲିଂଗାର୍ଚନେ ଭଵେଦ୍ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତେଷାମେଵାତ୍ର ଭାସ୍କର
ଭାସ୍କର, ତାଙ୍କମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।
ନ ଲିଂଗାରାଧନାତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିଷୁଲୋକେଷୁ ଚାପରମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ସମାନ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗଂ ତ୍ଵମପ୍ଯର୍କ ସମର୍ଚଯ ମହେଶିତୁଃ 4.2.51.
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ଅର୍କ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହରେର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଦାରଭ୍ଯ ସହସ୍ରଗୁଃ
ହରିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରଗୁ ସେଇ ସମୟରୁ—
ଗୁରୁତ୍ଵେନ ତଦାକଲ୍ଯ ଵିଵସ୍ଵାନାଦିକେଶଵମ୍
କେଶବଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭିବସ୍ବାନଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଅତଃ ସ କେଶଵାଦିତ୍ଯଃ କାଶ୍ଯାଂ ଭକ୍ତତମୋନୁଦଃ
ଏହିପରି, କାଶୀରେ ଥିବା କେଶବ ଆଦିତ୍ୟ ଭକ୍ତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
କେଶଵାଦିତ୍ଯମାରାଧ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ନରୋତ୍ତମଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁଠି କେହି ବାରାଣସୀରେ କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—