ତତସ୍ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମି ଲୋକଦ୍ଵଯମହତ୍ତ୍ଵଦମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୁଁ ଦୁଇ ଲୋକର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିବା ତପସ୍ୟା କରିବି।
ଧିଗ୍ଜରାଂପ୍ରାଣିନାମତ୍ର ଯଯା ସର୍ଵୋ ଵିରଜ୍ଯତି
ଏଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ବୟସ୍ ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଅସକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵରଂ ମରଣମେଵାସ୍ତୁ ମା ଜରାସ୍ତ୍ଵତିଶୋଚ୍ଯକୃତ୍
ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଭଲ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଲେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଏହା ଆସୁନାହୁଁ।
କାଂକ୍ଷଂତି ଦୀର୍ଘତପସେ ଚିରମାଯୁର୍ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ଯେମାନେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଆଶା କରି, କଠିନ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।
ଵୃଦ୍ଧସ୍ଯଵାର୍ଧକଂ ବ୍ରଧ୍ନସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦପହୃତ୍ଯ ଵୈ
କିନ୍ତୁ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦଳିଦେଉଛି।
ଏଵଂ ସ ଵୃଦ୍ଧହାରୀତୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ମହାମୁନିଃ 4.2.51.
ଏଭଳି ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧତ୍ୱ ଦୂର କରିଥିବା ମହାମୁନି ହାରୀତ ବାରାଣସୀରେ ଥିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧେନାରାଧିତୋ ଯସ୍ମାଦ୍ଧାରୀତେନ ତପସ୍ଵିନା
ବୃଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ତପସ୍ବୀ ହାରୀତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧାଦିତ୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ଘଟୋଦ୍ଭବ, ବାରାଣସୀରେ ବୃଦ୍ଧାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ଵୃଦ୍ଧାଦିତ୍ଯଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯା ରଵୌ ନରଃ
ବାରାଣସୀରେ ବୃଦ୍ଧାଦିତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ଲୋକ,
ଯଥା ତୁ କେଶଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଵିତା ଜ୍ଞାନମାପ୍ତଵାନ୍
ଯେପରି ସବିତା କେଶବଙ୍କୁ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ,
ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଂଚରମାଣେନ ସପ୍ତାଶ୍ଵେନାଦିକେଶଵଃ
ସପ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା କେଶବ,
କୌତୁକାଦିଵ ଉତ୍ତୀର୍ଯ ହରେ ରଵିରୁପାଵିଶତ୍
କୌତୁହଳରେ ଯେପରି ହରି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣୋଵସରଂ କିଂଚିତ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମନା ହରିମ୍
ଠିକ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ହରିଙ୍କୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ହରିଃ ପ୍ରାହ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ହରି ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ କହିଲେ, 'ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ'।
ଅଥାଵସରମାଲୋକ୍ଯ ଲୋକଚକ୍ଷୁରଧୋକ୍ଷଜମ୍
ତାପରେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ତଵାପି ପୂଜ୍ଯଃ କୋପ୍ଯସ୍ତି ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯାତ୍ର ମାଧଵ ।। 4.2.51.
ମାଧବ, ଏଠାରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ ତୁମ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି?
ତ୍ଵତ୍ତଶ୍ଚାଵିର୍ଭଵେଦେତତ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରଲୀଯତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତୋସ୍ମ୍ଯତ୍ର ତଵାଂତିକମ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଃ ସହସ୍ରାଂଶୋରୁଦୀରିତମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କଥା ହୃଷୀକେଶ ଶୁଣିଲେ।
ଏକ ଏଵ ହି ପୂଜ୍ଯୋତ୍ର ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସେଇ ପୂଜ୍ୟ।
ଅତ୍ର ତ୍ରିଲୋଚନାଦନ୍ଯଂ ସମର୍ଚଯତିଯୋଲ୍ପଧୀଃ
ଏଠାରେ ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ତ୍ରିନୟନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଏକୋ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରଃ
କେବଳ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଯିଏ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠିକି ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ।
କାଲକାଲଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଭୃଂଗୀ କାଲଂ ଜିଗାଯଵୈ
ଭୃଙ୍ଗୀ ଯେତେବେଳେ କାଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ସେ ସେହି କାଳକୁ ଜିତିଲେ।
ଵିଜିଗ୍ଯେ ତ୍ରିପୁରଂ ଯସ୍ତୁ ହେଲଯୈକେଷୁ ମୋକ୍ଷଣାତ୍
ଯିଏ ଏକ ତୀରରେ ଅସାନିରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ବିନାଶ କଲେ, ସେ ଜିତିଲେ।
ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜଯିନୋ ହେତୋସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସ୍ଯାରାଧନଂ ପରମ୍
ତିନି ଜଗତ ଉପରେ ଜୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ ହେଉଛି ତ୍ରିନୟନଙ୍କର ଉପାସନା।
ଯସ୍ଯାକ୍ଷିପକ୍ଷ୍ମସଂକୋଚାଜ୍ଜଗତ୍ସଂକୋଚମେତ୍ଯଦଃ 4.2.51.
ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁପଟଳ ସଙ୍କୋଚ କରିବାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସଙ୍କୋଚିତ ହୁଏ।
ଶଂଭୋର୍ଲିଂଗଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପୁରୁଷାର୍ଥଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଲେ ମଣିଷ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସମର୍ଚ୍ଯ ଶାଂଭଵଂ ଲିଂଗମପିଜନ୍ମଶତାର୍ଜିତମ୍
ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ ଶତ ଜନ୍ମରେ ଅର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ।
କିଂକିଂ ନ ସଂଭଵେଦତ୍ର ଶିଵଲିଂଗସମର୍ଚନାତ୍
ଶିବ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା କଣ ନ ହୋଇପାରିବ? ସବୁ କିଛି ସମ୍ଭବ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯସଂପତ୍ତିର୍ମଯା ପ୍ରାପ୍ତା ସହସ୍ରଗୋ
ମୁଁ ସହସ୍ରଗୁ, ଏହିପରି ଉପାୟରେ ତିନି ଲୋକର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଛି।