ଉଚ୍ଚରେଦୃଗ୍ଯଜୁଃସାମ୍ନାମୃଚମେକାମପୀହ ଯଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି କେହି ରୁଗ୍, ଯଜୁର୍ କିମ୍ବା ସାମ ବେଦରୁ ଏକ ମାତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ପଢ଼ନ୍ତି—
ଗରୁଡ ଉଵାଚ ତସ୍ଯୈତେଷ୍ଵେକମପ୍ଯେଵ ନ ମନ୍ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମବୋଧକମ୍
ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟିକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଧନ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ମନେ କରେନି।
ଲକ୍ଷ୍ମାଂତରଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଦ୍ଵିଜବୋଧକରଂ ପ୍ରସୂଃ
ତୁମେ ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛ, ଆଉ ଏକ ଧନ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣନା କର।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିନତା ପ୍ରାହ ଯସ୍ତେ କଂଠଗତୋଂଽଗଜ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିନତା କହିଲେ: ଯିଏ ତୁମ ଗଳାରେ ଅଟକିଛି, ହେ ପ୍ରବଳ ଗରୁଡ଼—
ଦ୍ଵିଜମାତ୍ରେପି ଯା ହିଂସା ସା ହିଂସା କୁଶଲାଯ ନ
ଦ୍ୱିଜକୁ ଅତି ସାନା ଅନ୍ୟାୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ଭଲ ନୁହେଁ, ଏହା କେବେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉନାହିଁ।
ନିଶମ୍ଯ କାଶ୍ଯପିରିତିପ୍ରସୂପାଦୌପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଘରବାଡ଼ି ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଦୂରାଦାଲୋକଯାଂଚକ୍ରେ ନିଷାଦାନ୍ମତ୍ସ୍ଯଜୀଵିନଃ
ସେ ଦୂରରୁ ନିଷାଦ ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଂଧୀକୃତ୍ଯ ଦିଶୋଭାଗାନବ୍ଧିରୋଧସ୍ଯୁପାଵିଶତ୍
ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ଧାର କରି, ସେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବସିଗଲେ।
କାଂଦିଶୀକା ନିଷାଦାସ୍ତୁ ଵିଵିଶୁସ୍ତତ୍ର ଚ ସ୍ଵଯମ୍
କାଁଦିଶୀକ ନିଷାଦମାନେ ସେଠି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜଜ୍ଵାଲେଂଗଲସଂସ୍ପର୍ଶୋ ଦ୍ଵିଜସ୍ତତ୍କଂଠକଂଦଲୀମ୍ 4.1.50.
ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଗଳାର ମାଳା ସ୍ପର୍ଶ କରି ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳିଉଠିଲା।
ପ୍ରଵେଶ୍ଯ କଂଠତାଲୁସ୍ଥଂ ତଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଦ୍ଵିଜସ୍ଫୁଟମ୍
ଗଳା ଓ ତାଳୁ ରେ ଅଟକିଥିବା ଦ୍ୱିଜକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଲେ।
ତମୁଦ୍ଗୀର୍ଣଂ ନରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପକ୍ଷିରାଟ୍ସମଭାଷତ
ସେଇ ମଣିଷଟିଏ ବାହାରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା କଥା କହିଲେ।
ସ ତଦାହେତି ଵିପ୍ରୋହଂ ପୃଷ୍ଟଃ ସନ୍ଗରୁଡାଗ୍ରତଃ
ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପଚାରାଯିବା ପରେ, ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦ୍ୱିଜ'।
ତଂ ପ୍ରେଷ୍ଯ ଗରୁଡୋ ଦୂରଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵାଥ ଭୂରିଶଃ
ଗରୁଡ଼ ସେଉଁଠିଠାରୁ ତାକୁ ଦୂରକୁ ପଠାଇ, ପରେ ଅନେକଙ୍କୁ ଖାଇଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତିଗ୍ମତେଜସ୍କଂ ଜ୍ଵାଲାତତଦିଗଂତରମ୍
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତେଜ ଓ ଜ୍ୱାଳା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି—
ତେ ସନ୍ନହ୍ଯଂତ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଜ୍ଜୀକୃତ ବଲାଯୁଧାଃ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ତିର୍ଯଗ୍ଗତୀରଵିର୍ନାଯଂ ନାଯମଗ୍ନିଃ ସଧୂମଵାନ୍
ଏହା କୌଣସି ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଚଳିଥିବା କିମ୍ବା ଧୂଆଁ ହେଉଥିବା ଅଗ୍ନି ନୁହେଁ।
ନ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରଭେଦୃକ୍ସ୍ଯାନ୍ନାକୃତିର୍ଦାନଵେଷ୍ଵିଯମ୍
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଭାଗକରିଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନି ନାହିଁ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଆକୃତି ମିଳେନାହିଁ।
ଯାଵତ୍ସଂଭାଵଯଂତୀତି ନୀତିଜ୍ଞା ଅପି ନିର୍ଜରାଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅମର ରହନ୍ତି।
ନିପେତୁଃ ପକ୍ଷଵାତେନ ସାଯୁଧାଶ୍ଚ ସଵାହନାଃ 4.1.50.
ପକ୍ଷୀର ପଖାର ବାତାସରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯାନ ସହିତ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅଥ ତେଷୁ ପ୍ରଣଷ୍ଟେଷୁ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଜ୍ଞାଯ ପକ୍ଷିରାଟ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା ଏହି କଥା ବୁଝିପାରିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୋଦ୍ଯତପାଣୀଂସ୍ତାନ୍ସୁରାନାଧୂଯ ସର୍ଵଶଃ
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ଦୂରେ ଠେଲିଦେଲେ।
ମନଃପଵନଵେଗେନ ଭ୍ରମମାଣଂ ମହାରଯମ୍
ମନର ବାତାସର ତୀବ୍ରତାରେ ସେ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଘୂରାଇଦେଲେ।
ଉପୋପଵିଶ୍ଯ ପକ୍ଷୀଂଦ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ଯଂତ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ଭଯଃ
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା ଭୟ ଛାଡ଼ି, ସେ ଯନ୍ତ୍ର ପାଖରେ ବସିଗଲେ।
ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନ ଲଭ୍ଯତେ ଚୈତଦ୍ଵାତ୍ଯା ନ ପ୍ରଭଵେଦିହ
ଏହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିହେବ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ବାତାସ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ।
ନ ବଲଂ ପ୍ରଭଵେଦତ୍ର ନ କିଂଚିଦପି ପୌରୁଷମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ପ୍ରୟାସ କାମ କରେ ନାହିଁ।
ଯଦି ମେ ଶଂକରେ ଭକ୍ତିର୍ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵାତୀଵ ନିଶ୍ଚଲା
ମୋର ଯଦି ଶଂକରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଏବଂ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ରହିଛି,
ଯଦ୍ଯହଂ ମାତୃଭକ୍ତୋସ୍ମି ସ୍ଵାମିନଃ ଶଂକରାଦପି
ଯଦି ମୁଁ ମୋର ମାଆପାଇଁ ଶଂକରଙ୍କୁ ଭଳି ନୁହେଁ, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତି ରଖିଛି,
ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ନୋଦ୍ଯମଶ୍ଚାଯଂ ହୃତ୍ସ୍ଥୋ ଵେତ୍ତୀତି ଵିଶ୍ଵଗଃ
ଏହି ଉଦ୍ୟମ ମୋର ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ ବୋଲି, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ସେ ମୋର ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଜାଣନ୍ତି।
ଜରିତୌ ପିତରୌ ଯସ୍ଯ ବାଲାପତ୍ଯଶ୍ଚ ଯଃ ପୁମାନ୍ 4.1.50.
ଯାହାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା ଓ ଶିଶୁବୟସ୍କ ଅବସ୍ଥା ନିଜର, ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ ସତ୍ୟରେ ମହାନ।