ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରି ତ୍ଵମସି ଵିଶ୍ଵଜନସ୍ଯ କର୍ତ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ପାଲଯିତ୍ର୍ଯସି ତଥା ପ୍ରଲଯେପିହଂତ୍ରୀ
ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ପାଳନକାରିଣୀ ଓ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସଂହାର କରିଥିବା।
ମାତର୍ଭଵାନି ଭଵତୀ ଭଵତୀଵ୍ରଦୁଃଖସଂଭାରହାରିଣି ଶରଣ୍ଯମିହାସ୍ତି ନାନ୍ଯା
ମା ଭବାନୀ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖର ଭାର ଦୂର କରୁଥିବା, ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ଯେ ତ୍ଵା ସ୍ମରଂତି ସତତଂ ସହଜପ୍ରକାଶାଂ କାଶୀପୁରୀସ୍ଥିତିମତୀଂ ନତମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍
ଯେମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ୱାଭାବିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଅବତାର, ଅଟୁଟ କାଶୀପୁରୀ, ନମ୍ର ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତିର ନିବାସ—
ମାତସ୍ତଵାଂଘ୍ରିଯୁଗଲଂ ଵିମଲଂ ହୃଦିସ୍ଥଂ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ତସ୍ଯ ଭୁଵନଂ ସକଲଂ କରସ୍ଥମ୍ 4.1.49.
ମାଆ, ଯାହାର ହୃଦୟରେ ତୁମର ନିର୍ମଳ ପାଦଯୁଗଳ ବସିଛି, ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କର ହାତରେ ରହେ।
ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଵେଦଜନନୀ ପ୍ରଣଵସ୍ଵରୂପା ଗାଯତ୍ର୍ଯସି ତ୍ଵମସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜକାମଧେନୁଃ
ତୁମେ ଦେବୀ, ବେଦମାନେର ଜନନୀ, ପ୍ରଣବ ଧ୍ୱନିର ମୂର୍ତ୍ତି; ତୁମେ ଗାୟତ୍ରୀ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗାଈ।
ଗୌରି ତ୍ଵମେଵ ଶଶିମୌଲିନି ଵେଧସି ତ୍ଵଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯସି ତ୍ଵମସି ଚକ୍ରିଣି ଚାରୁଲକ୍ଷ୍ମୀଃ
ତୁମେ ଗୌରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରକର ମୁଣ୍ଡିଥିବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଖରେ; ତୁମେ ସାବିତ୍ରୀ, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଖରେ ଶୋଭାମୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ।
ସ୍ତୁତ୍ଵେତି ତାଂ ସ୍ମରହରାର୍ଧଶରୀରଶୋଭାଂ ଶ୍ରୀମଂଗଲାଷ୍ଟକ ମହାସ୍ତଵନେନ ଭାନୁଃ
ଏଭଳି ଯିଏ ମନୋଭାବରେ ତାଙ୍କୁ, କାମନା ନାଶକଙ୍କ ଅର୍ଧଦେହ ଭାବରେ ଯିଏ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଏହି ମହା ମଙ୍ଗଳାଷ୍ଟକ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ—
ମିତ୍ରମନ୍ନେତ୍ରଗୋ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରପଶ୍ଯେ ତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ମୁଁ, ମିତ୍ର, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତକୁ ସଦା ଦେଖୁଛି।
ମମ ମୂର୍ତିର୍ଭଵାନ୍ସୂର୍ଯ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଭଵ ସର୍ଵଗଃ
ମୋର ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି ରୁହ।
ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵଦୁଃଖାନି ଭକ୍ତାନାଂ ତ୍ଵଂ ନିରାକୁରୁ
ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ତୁମେ ଦୂର କର।
ଅନେନ ମାଂ ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯ ନରୋ ମଦ୍ଭକ୍ତିମାପ୍ସ୍ଯତି
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବ।
ଅନେନ ମଂଗଲାଗୌରୀଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ମଂଗଲମାପ୍ସ୍ଯତି
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳା ଗୌରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବ।
ଏତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଵରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍
ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ପୁଣ୍ୟମୟ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ପରିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା କାଶୀଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଦୁର୍ଲଭାମ୍ 4.1.49.
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ତିନି ସମୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ କାଶୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ଧ୍ରୁଵଦୈନଂଦିନଂ ପାପଂ କ୍ଷାଲିତଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ନିଶ୍ଚିତ, ଦିନକୁ ଦିନ ତାଙ୍କର ପାପ ଧୋଇଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତ୍ରିକାଲଂ ଯୋଜଯେନ୍ନିତ୍ଯମେତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ଵଯଂଶୁଭମ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଶୁଭ ସ୍ତୁତି ନିତ୍ୟ ତିନି ସମୟରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ଏତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ଦଦ୍ଯାତ୍କାଶ୍ଯାଂ ନୈଃଶ୍ରେଯସୀଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ସ୍ତୁତି କାଶୀରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶ୍ରୀ ଦେଇଥାଏ।
ଏତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ଜପ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରାଣ୍ଯନେକଶଃ
ଅନେକ ଅନ୍ୟ ସ୍ତୁତିକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଦୁଇଟି ସ୍ତୁତିକୁ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ତଦାଵଯୋଃସ୍ତଵାଦସ୍ମାନ୍ନିଷ୍ପ୍ରପଂଚୋ ଜନୋ ଭଵେତ୍
ତେବେ, ଆମର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଅଂତେ ନିର୍ଵାଣମାପ୍ନୋତି ଜପନ୍ସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ନରଃ
ଶେଷରେ, ଯିଏ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଜପ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ।
ତ୍ଵଯା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଲିଂଗଂ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞିତମ୍
ତୁମେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନିବେ।
ତ୍ଵଯା ଗଭସ୍ତିମାଲାଭିଶ୍ଚାଂପେଯାଂବୁଜକାଂତିଭିଃ
ତୁମେ ଗଭସ୍ତିମାଳା ଦ୍ୱାରା, ଚାମ୍ପା ଫୁଲ ଓ ପୀତ କମଳର ଆଭାରେ ଶୋଭିତ କରିବା।
ଗଭସ୍ତୀଶ୍ଵର ଇତ୍ଯାଖ୍ଯାଂ ତତୋ ଲିଂଗମଵାପ୍ସ୍ଯତି
ଏହିପରି, ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ୱର ନାମ ମିଳିବ।
ନ ଜାତୁ ଜାଯତେ ମାତୁର୍ଜଠରେ ଧୂତକଲ୍ମଷଃ 4.1.49.
ଯେଉଁଠାରେ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ପୁନି ମାଆର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲତୃତୀଯାଯାମୁପୋଷଣପରାଯଣଃ
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ଉପବାସରେ ଲିନ ହେଇ,
ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ କୃତ୍ଵା ଗୀତନୃତ୍ଯକଥାଦିଭିଃ
ରାତିରେ ଜାଗି, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, କଥା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା,
ସଂଭୋଜ୍ଯପରମାନ୍ନାଦ୍ଯୈର୍ଦତ୍ତ୍ଵାନ୍ଯେଭ୍ଯୋପି ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେହି ଦିନ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପରମାନ୍ନ ଭୋଜନ କରାଇ, ଅନ୍ୟମାନେଠାରେ ଦାନ ଦେଇ,
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତାଭିଶ୍ଚ ତିଲାଜ୍ଯାହୁତିଭିଃ ପ୍ରଗେ
ପ୍ରଭାତରେ ଏକଶେ ଆଠି ତିଳ ଓ ଘୃତ ହୋମ କରି,
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ସମଲଂକୃତ୍ଯ ଭୂଷଣୈର୍ଦ୍ଵିଜଦଂପତୀ
ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇ,
ଇତି ମଂତ୍ରଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପ୍ରାତଃ କୃତ୍ଵାଥ ପାରଣମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରଭାତରେ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କରି,