ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମହାଲିଂଗଂ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ଵର ସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେଠାରେ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ୱର ନାମକ ମହାଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନା କରାଯାଇଥିଲା।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଶତେନ ଗୁଣିତଂ ମୁନେ
ଏଠି, ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷର ଶତଗୁଣ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁନି,
ସ୍ଵରୂପତସ୍ତୁ ତପନସ୍ତ୍ରିଲୋକୀତାପନକ୍ଷମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ରୂପରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ସକ୍ଷମ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ।
ମଯୂଖୈସ୍ତତ୍ର ସଵିତୁସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦହନକ୍ଷମୈଃ 4.1.49.
ସେଠାରେ ସବିତୃଙ୍କର କିରଣ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲା।
ଵୈମାନିକୈର୍ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ତତ୍ଯଜେ ଚ ଗତାଗତମ୍
ବିମାନରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ପହଞ୍ଚି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ମଯୂଖା ଏଵ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧୋପି ଚ
ସେଠାରେ କେବଳ କିରଣମାନେ ଦେଖାଯାଏ—ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ।
ତସ୍ଯଵୈ ମହସାଂ ରାଶେସ୍ତପୋରାଶେସ୍ତପୋର୍ଚିଷାମ୍
ସେଇ ଦୀପ୍ତିର ଏକ ଏକ ଗୁଛ, ସେଇ ତପସ୍ୟାର ଏକ ଏକ ଗୁଛ, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିର ଏକ ଏକ ଗୁଛ।
ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମାସ୍ଯ ଜଗତୋ ଵେଦେଷୁ ପରିପଠ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାରର ଆତ୍ମା ବୋଲି ବେଦରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଜଗଚ୍ଚକ୍ଷୁରସୌ ସୂର୍ଯୋ ଜଗଦାତ୍ମୈଷ ଭାସ୍କରଃ
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂସାରର ଚକ୍ଷୁ, ଏହି ଭାସ୍କର ସଂସାରର ଆତ୍ମା।
ତମୋଂଧକୂପପତିତମୁଦ୍ଯନ୍ନେଷ ଦିନେଦିନେ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଉଦୟ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରର ଗହ୍ୱରରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଠିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଉଦିତେଽତ୍ରୋଦିମୋ ନିତ୍ଯମସ୍ତଂ ଯାତ୍ଯସ୍ତମାପ୍ନୁମଃ
ସେ ଉଦୟ ହେଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଉଠୁ; ସେ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତମାସିବାକୁ ପହଞ୍ଚୁ।
ଇତି ଵ୍ଯାକୁଲିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱକୁ ବିକଳ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ସ୍ୱୟଂ,
ମଯୂଖମାଲିନଂ ଶଂଭୁରାଲୋକ୍ଯାତି ସୁନିଶ୍ଚଲମ୍
ଶିବ, ଦୀପ୍ତିର ମାଳାଧାରୀ ସେଉଁଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଶ୍ରୀକଂଠଃ ପ୍ରଣତାର୍ତିହୃତ୍ 4.1.49.
ଏବଂ ଦୟାମୟ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ଯିଏ ନମ୍ର ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ କଥା କହିଲେ।
ନିରୁଦ୍ଧେଂଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତିତ୍ଵାଦ୍ବ୍ରଧ୍ନୋ ଧ୍ଯାନସମାଧିନା
ଧ୍ୟାନ ଓ ସମାଧି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଥିଲା।
କାଷ୍ଠୀଭୂତଂ ତୁ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶିଵଃ ପସ୍ପର୍ଶ ପାଣିନା
ସେ ଗଛପରି ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଶିବ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ।
ତତ ଉନ୍ମୀଲଯାଂଚକ୍ରେ ଲୋଚନେ ଵିଶ୍ଵଲୋଚନଃ
ତାପରେ ବିଶ୍ୱଲୋଚନ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ।
ପରିଵ୍ଯପେତସଂତାପସ୍ତପନଃ ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଵିଭୋଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ମିତ୍ରୋ ନେତ୍ରାତିଥୀକୃତ୍ଯ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମଗ୍ରତଃ
ମିତ୍ର, ତିନି ଆଖିଅଛି ଯିଏ, ସେଉଁଠି ଆଗରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଠିଲେ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭୂତନାଥ ଭଵଭୀତିହାରକ ତ୍ଵାଂ ନତୋସ୍ମି ନତଵାଂଛିତପ୍ରଦ
ଭୂତନାଥ, ସଂସାର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ନମ୍ର ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଇଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଚଂଦ୍ରଚୂଡମୃଡ ଧୂର୍ଜଟେ ହର ତ୍ର୍ଯକ୍ଷ ଦକ୍ଷ ଶତତଂତୁଶାତନ
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, କୃପାଳୁ, ଜଟାଧାରୀ ହର, ତିନି ଆଖିଅଛି, ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଅନେକ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନୀଲଲୋହିତ ସମୀହିତାର୍ଥ ଦହେ(?)ଦ୍ଵ୍ଯେକଲୋଚନ ଵିରୂପଲୋଚନ
ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଏକ ଓ ତିନି ଆଖିଅଛି, ଅଜଗଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵାମଦେଵଶିତିକଂଠଶୂଲଭୃଚ୍ଚଂଦ୍ରଶେଖର ଫଣୀଂଦ୍ରଭୂଷଣ
ବାମଦେବ, କଳା କଣ୍ଠ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶିରୋଭୂଷିତ, ସର୍ପ ରାଜା ଭୂଷିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ର୍ଯଂବକ ତ୍ରିପୁରସୂଦନେଶ୍ଵର ତ୍ରାଣକୃତ୍ତ୍ରିନଯନତ୍ରଯୀମଯ 4.1.49.
ତିନି ଆଖିଅଛି, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ, ସ୍ୱାମୀ, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ତିନି ଚକ୍ଷୁର ସ୍ୱରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶର୍ଵରୀରହିତଶର୍ଵସର୍ଵଗସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗସୁଖଦାପଵର୍ଗଦ
ନିଶାରହିତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶର୍ବ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପଥରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶଂକରୋଗ୍ରଗିରିଜାପତେ ପତେ ଵିଶ୍ଵନାଥଵିଧିଵିଷ୍ଣୁ ସଂସ୍ତୁତ
ଶଙ୍କର, ଉଗ୍ର, ଗିରିଜାପତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵରୂପପରରୂପ ଵର୍ଜିତବ୍ରହ୍ମଜିହ୍ମରହିତାମୃତପ୍ରଦ
ବିଶ୍ୱସ୍ୱରୂପ, ପରସ୍ୱରୂପ, କୁଟିଳତାରହିତ, ଅମୃତ ଦାତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଥଂ ପରୀତ୍ଯ ମାର୍ତଂଡୋ ମୃଡଂ ଦେଵଂ ମୃଡାନିକାମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ ଏହି ଶବ୍ଦରେ କୃପାମୟ ଦେବ ମୃଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ରଵିରୁଵାଚ ଦେଵି ତ୍ଵଦୀଯଚରଣାଂବୁଜରେଣୁଗୌରୀଂ ଭାଲସ୍ଥଲୀଂ ଵହତି ଯଃ ପ୍ରଣତିପ୍ରଵୀଣଃ
ରବି କହିଲେ: ଦେବୀ, ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ତୁମ ଚରଣକମଳର ଧୂଳିକୁ ଭାଲରେ ଧାରଣ କରେ, ହେ ଗୌରୀ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶ୍ରୀମଂଗଲେ ସକଲମଂଗଲଜନ୍ମଭୂମେ ଶ୍ରୀମଂଗଲେ ସକଲକଲ୍ମଷତୂଲଵହ୍ନେ
ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦହିଦେଇଥିବା ଅଗ୍ନି।