ଅନ୍ଯଶ୍ଚ ମେ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵେଶେନ ପତିଵ୍ରତେ
ମୋତେ ଆଉ ଏକ ବର ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କଠାରୁ ମୋର ପତିନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ମିଳିଥିଲା।
ପ୍ରାଗ୍ରଵେ ତ୍ଵାଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଯୋ ମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ପୂଜି ମୋତେ ଦେଖିବେ,
ଅତୋ ଧର୍ମାପ୍ରିଯେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରାଦ୍ଵରମ୍
ଏହିପରି, ଧର୍ମର ପ୍ରିୟା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କଠାରୁ ସବୁବେଳେ ବର ପାଇଥିଲେ—
ଯେ ମାମତ୍ର ଭଜିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୋତେ ପୂଜିବେ,
ଭଵତୀଂ ମତ୍ସମୀପସ୍ଥାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପତିଵ୍ରତାମ୍ 4.1.49.
ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପତିନିଷ୍ଠା ସ୍ତ୍ରୀ, ମୋ ପାଖରେ ଦେଖିବେ।
ଯେର୍ଚଯିଷ୍ଯଂତି ଭାଵେନ ପୁରୁଷା ଵାସ୍ତ୍ରିଯୋପି ଵା
ପୁରୁଷ ହେଉନ୍ତୁ କି ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବେ—
ନ ଵ୍ଯାଧିଜଂ ଭଯଂ କ୍ଵାପି ନ କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଦୋଷସଂଭଵମ୍
କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ଭୟ ନାହିଁ, ଭୋକ କିମ୍ବା ତିଆସ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କେହି କଷ୍ଟ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ କଥାମେତାଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାରାଧିତସ୍ଯ ଵୈ
ଏହା ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କଥା, ଯାହାକୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵ।ଚ ଦ୍ରୌପଦାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ମଯା -
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ମୁଁ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ମହିମା କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବେ ଏଠାରେ କହିଦେଲି।
ପୁରା ପଂଚନଦେ ତୀର୍ଥେ ତ୍ରିଷୁଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତେ
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚନଦୀ ତୀରେ,
ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମହାଲିଂଗଂ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ଵର ସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେଠାରେ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ୱର ନାମକ ମହାଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନା କରାଯାଇଥିଲା।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଶତେନ ଗୁଣିତଂ ମୁନେ
ଏଠି, ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷର ଶତଗୁଣ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁନି,
ସ୍ଵରୂପତସ୍ତୁ ତପନସ୍ତ୍ରିଲୋକୀତାପନକ୍ଷମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ରୂପରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ସକ୍ଷମ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ।
ମଯୂଖୈସ୍ତତ୍ର ସଵିତୁସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦହନକ୍ଷମୈଃ 4.1.49.
ସେଠାରେ ସବିତୃଙ୍କର କିରଣ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲା।
ଵୈମାନିକୈର୍ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ତତ୍ଯଜେ ଚ ଗତାଗତମ୍
ବିମାନରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ପହଞ୍ଚି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ମଯୂଖା ଏଵ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧୋପି ଚ
ସେଠାରେ କେବଳ କିରଣମାନେ ଦେଖାଯାଏ—ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ।
ତସ୍ଯଵୈ ମହସାଂ ରାଶେସ୍ତପୋରାଶେସ୍ତପୋର୍ଚିଷାମ୍
ସେଇ ଦୀପ୍ତିର ଏକ ଏକ ଗୁଛ, ସେଇ ତପସ୍ୟାର ଏକ ଏକ ଗୁଛ, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିର ଏକ ଏକ ଗୁଛ।
ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମାସ୍ଯ ଜଗତୋ ଵେଦେଷୁ ପରିପଠ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାରର ଆତ୍ମା ବୋଲି ବେଦରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଜଗଚ୍ଚକ୍ଷୁରସୌ ସୂର୍ଯୋ ଜଗଦାତ୍ମୈଷ ଭାସ୍କରଃ
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂସାରର ଚକ୍ଷୁ, ଏହି ଭାସ୍କର ସଂସାରର ଆତ୍ମା।
ତମୋଂଧକୂପପତିତମୁଦ୍ଯନ୍ନେଷ ଦିନେଦିନେ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଉଦୟ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରର ଗହ୍ୱରରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଠିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଉଦିତେଽତ୍ରୋଦିମୋ ନିତ୍ଯମସ୍ତଂ ଯାତ୍ଯସ୍ତମାପ୍ନୁମଃ
ସେ ଉଦୟ ହେଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଉଠୁ; ସେ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତମାସିବାକୁ ପହଞ୍ଚୁ।
ଇତି ଵ୍ଯାକୁଲିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱକୁ ବିକଳ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ସ୍ୱୟଂ,
ମଯୂଖମାଲିନଂ ଶଂଭୁରାଲୋକ୍ଯାତି ସୁନିଶ୍ଚଲମ୍
ଶିବ, ଦୀପ୍ତିର ମାଳାଧାରୀ ସେଉଁଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଶ୍ରୀକଂଠଃ ପ୍ରଣତାର୍ତିହୃତ୍ 4.1.49.
ଏବଂ ଦୟାମୟ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ଯିଏ ନମ୍ର ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ କଥା କହିଲେ।
ନିରୁଦ୍ଧେଂଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତିତ୍ଵାଦ୍ବ୍ରଧ୍ନୋ ଧ୍ଯାନସମାଧିନା
ଧ୍ୟାନ ଓ ସମାଧି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଥିଲା।
କାଷ୍ଠୀଭୂତଂ ତୁ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶିଵଃ ପସ୍ପର୍ଶ ପାଣିନା
ସେ ଗଛପରି ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଶିବ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ।
ତତ ଉନ୍ମୀଲଯାଂଚକ୍ରେ ଲୋଚନେ ଵିଶ୍ଵଲୋଚନଃ
ତାପରେ ବିଶ୍ୱଲୋଚନ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ।
ପରିଵ୍ଯପେତସଂତାପସ୍ତପନଃ ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଵିଭୋଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ମିତ୍ରୋ ନେତ୍ରାତିଥୀକୃତ୍ଯ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମଗ୍ରତଃ
ମିତ୍ର, ତିନି ଆଖିଅଛି ଯିଏ, ସେଉଁଠି ଆଗରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଠିଲେ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭୂତନାଥ ଭଵଭୀତିହାରକ ତ୍ଵାଂ ନତୋସ୍ମି ନତଵାଂଛିତପ୍ରଦ
ଭୂତନାଥ, ସଂସାର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ନମ୍ର ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଇଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।