ପ୍ରତପଂତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତେ ପାର୍ଥାଶ୍ଚେରୁଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ତେ ମହାଵୀରା ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯପ୍ରତିପାଦିତାମ୍
କେତେବେଳେ ସେ ମହାବୀରମାନେ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
ପାଂଚାଲ୍ଯପି ଚ ତତ୍ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ଯସନତାପିତା
ପଞ୍ଚାଳୀ, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ନିଜ ପତିମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ।
ଆରାଧିତୋଥ ସଵିତା ତଯା ଦ୍ରୁପଦକନ୍ଯଯା 4.1.49.
ତାପରେ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟା ସବିତା ଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଭାସ୍କରୋ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାମ୍
ଭାସ୍କରଦେବ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆରାଧଯଂତୀଂ ଭାଵେନ ସର୍ଵତ୍ର ଶୁଚିମାନସାମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ସବୁଠି ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଥାଲ୍ଯୈତଯା ମହାଭାଗେ ଯାଵଂତୋଽନ୍ନାର୍ଥିନୋ ଜନାଃ
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଯେଉଁମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ ଏହି ଭାଣ୍ଡକୁ ଆସନ୍ତି—
ଭୁକ୍ତାଯାଂ ତ୍ଵଯି ରିକ୍ତୈଷା ପୂର୍ଣଭକ୍ତା ଭଵିପ୍ଯତି
ତୁମେ ଖାଇସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭାଣ୍ଡ ଖାଲି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବ।
ଇତ୍ଥଂ ଵରସ୍ତଯା ଲବ୍ଧଃ କାଶ୍ଯାମାଦିତ୍ଯତୋ ମୁନେ
ଏଭଳି ଭାବେ, ମୁନି, ସେ କାଶୀରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଏହି ବର ପାଇଥିଲେ।
ଆରାଧଯିଷ୍ଯତି ନରଃ କ୍ଷୁଦ୍ବାଧା ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି
ଯେ କେହି ମୋତେ ପୂଜିବେ, ତାଙ୍କର ଭୋକ ଦୂରିଯିବ।
ଅନ୍ଯଶ୍ଚ ମେ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵେଶେନ ପତିଵ୍ରତେ
ମୋତେ ଆଉ ଏକ ବର ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କଠାରୁ ମୋର ପତିନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ମିଳିଥିଲା।
ପ୍ରାଗ୍ରଵେ ତ୍ଵାଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଯୋ ମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ପୂଜି ମୋତେ ଦେଖିବେ,
ଅତୋ ଧର୍ମାପ୍ରିଯେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରାଦ୍ଵରମ୍
ଏହିପରି, ଧର୍ମର ପ୍ରିୟା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କଠାରୁ ସବୁବେଳେ ବର ପାଇଥିଲେ—
ଯେ ମାମତ୍ର ଭଜିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୋତେ ପୂଜିବେ,
ଭଵତୀଂ ମତ୍ସମୀପସ୍ଥାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପତିଵ୍ରତାମ୍ 4.1.49.
ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପତିନିଷ୍ଠା ସ୍ତ୍ରୀ, ମୋ ପାଖରେ ଦେଖିବେ।
ଯେର୍ଚଯିଷ୍ଯଂତି ଭାଵେନ ପୁରୁଷା ଵାସ୍ତ୍ରିଯୋପି ଵା
ପୁରୁଷ ହେଉନ୍ତୁ କି ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବେ—
ନ ଵ୍ଯାଧିଜଂ ଭଯଂ କ୍ଵାପି ନ କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଦୋଷସଂଭଵମ୍
କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ଭୟ ନାହିଁ, ଭୋକ କିମ୍ବା ତିଆସ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କେହି କଷ୍ଟ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ କଥାମେତାଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାରାଧିତସ୍ଯ ଵୈ
ଏହା ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କଥା, ଯାହାକୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵ।ଚ ଦ୍ରୌପଦାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ମଯା -
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ମୁଁ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ମହିମା କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବେ ଏଠାରେ କହିଦେଲି।
ପୁରା ପଂଚନଦେ ତୀର୍ଥେ ତ୍ରିଷୁଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତେ
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚନଦୀ ତୀରେ,
ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମହାଲିଂଗଂ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ଵର ସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେଠାରେ ଗଭସ୍ତୀଶ୍ୱର ନାମକ ମହାଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନା କରାଯାଇଥିଲା।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଶତେନ ଗୁଣିତଂ ମୁନେ
ଏଠି, ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷର ଶତଗୁଣ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁନି,
ସ୍ଵରୂପତସ୍ତୁ ତପନସ୍ତ୍ରିଲୋକୀତାପନକ୍ଷମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ରୂପରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ସକ୍ଷମ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ।
ମଯୂଖୈସ୍ତତ୍ର ସଵିତୁସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦହନକ୍ଷମୈଃ 4.1.49.
ସେଠାରେ ସବିତୃଙ୍କର କିରଣ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲା।
ଵୈମାନିକୈର୍ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ତତ୍ଯଜେ ଚ ଗତାଗତମ୍
ବିମାନରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ପହଞ୍ଚି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ମଯୂଖା ଏଵ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧୋପି ଚ
ସେଠାରେ କେବଳ କିରଣମାନେ ଦେଖାଯାଏ—ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ।
ତସ୍ଯଵୈ ମହସାଂ ରାଶେସ୍ତପୋରାଶେସ୍ତପୋର୍ଚିଷାମ୍
ସେଇ ଦୀପ୍ତିର ଏକ ଏକ ଗୁଛ, ସେଇ ତପସ୍ୟାର ଏକ ଏକ ଗୁଛ, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିର ଏକ ଏକ ଗୁଛ।
ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମାସ୍ଯ ଜଗତୋ ଵେଦେଷୁ ପରିପଠ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାରର ଆତ୍ମା ବୋଲି ବେଦରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଜଗଚ୍ଚକ୍ଷୁରସୌ ସୂର୍ଯୋ ଜଗଦାତ୍ମୈଷ ଭାସ୍କରଃ
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂସାରର ଚକ୍ଷୁ, ଏହି ଭାସ୍କର ସଂସାରର ଆତ୍ମା।
ତମୋଂଧକୂପପତିତମୁଦ୍ଯନ୍ନେଷ ଦିନେଦିନେ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଉଦୟ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରର ଗହ୍ୱରରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଠିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି।