ଵିଶ୍ଵେଶାତ୍ପଶ୍ଚିମାଶାଯାଂ ସାଂବେନାତ୍ର ମହାତ୍ମନା
ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ମହାତ୍ମା ସାମ୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
ଇଯଂ ଭଵିଷ୍ଯା ତନ୍ମୂର୍ତିରଗସ୍ତେ ତ୍ଵତ୍ପୁରୋଽକଥି ନରୋ ଭଵତି ନିଷ୍ପାପଃ କାଶୀଵାସ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହି ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତର ମୂର୍ତ୍ତି; ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲି— ଏଠାରେ ଲୋକେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ କାଶୀବାସର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ସାଂବାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ମହାମତେ
ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟଙ୍କ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଇଦାନୀଂ ଦ୍ରୌପଦାଦିତ୍ଯଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେନଘ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦ୍ରୌପଦୀଆଦିତ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍ୟ।
ସୂତ ଉଵାଚ ପାରାଶର୍ଯମୁନେ ଵ୍ଯାସ କୁମାରଃ କୁଂଭଜନ୍ମନେ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ପାରାଶରମୁନି, ବ୍ୟାସ ଓ କୁମାର କୁମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅପ୍ରତିମ ଶିଶୁ—
ସଂଦେହୋ ନାତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯତସ୍ତଦ୍ଗୋଚରୋଖିଲମ୍
ଏଠିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପଂଚଧା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଦୁରାସୀଜ୍ଜଗଦ୍ଧିତଃ
ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପାଞ୍ଚ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଉମାପି ଚ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ମହୀଭୁଜଃ
ଉମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପଂଚାପି ପାଂଡୁତନଯାଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ରୁଦ୍ରଵପୁର୍ଧରାଃ
ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅମାନେ ସେଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ରୂପେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ନାରାଯଣୋପି କୃଷ୍ଣତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ସାହଚର୍ଯକୃତ୍
ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ପ୍ରତପଂତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତେ ପାର୍ଥାଶ୍ଚେରୁଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ତେ ମହାଵୀରା ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯପ୍ରତିପାଦିତାମ୍
କେତେବେଳେ ସେ ମହାବୀରମାନେ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
ପାଂଚାଲ୍ଯପି ଚ ତତ୍ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ଯସନତାପିତା
ପଞ୍ଚାଳୀ, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ନିଜ ପତିମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ।
ଆରାଧିତୋଥ ସଵିତା ତଯା ଦ୍ରୁପଦକନ୍ଯଯା 4.1.49.
ତାପରେ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟା ସବିତା ଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଭାସ୍କରୋ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାମ୍
ଭାସ୍କରଦେବ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆରାଧଯଂତୀଂ ଭାଵେନ ସର୍ଵତ୍ର ଶୁଚିମାନସାମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ସବୁଠି ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଥାଲ୍ଯୈତଯା ମହାଭାଗେ ଯାଵଂତୋଽନ୍ନାର୍ଥିନୋ ଜନାଃ
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଯେଉଁମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ ଏହି ଭାଣ୍ଡକୁ ଆସନ୍ତି—
ଭୁକ୍ତାଯାଂ ତ୍ଵଯି ରିକ୍ତୈଷା ପୂର୍ଣଭକ୍ତା ଭଵିପ୍ଯତି
ତୁମେ ଖାଇସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭାଣ୍ଡ ଖାଲି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବ।
ଇତ୍ଥଂ ଵରସ୍ତଯା ଲବ୍ଧଃ କାଶ୍ଯାମାଦିତ୍ଯତୋ ମୁନେ
ଏଭଳି ଭାବେ, ମୁନି, ସେ କାଶୀରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଏହି ବର ପାଇଥିଲେ।
ଆରାଧଯିଷ୍ଯତି ନରଃ କ୍ଷୁଦ୍ବାଧା ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି
ଯେ କେହି ମୋତେ ପୂଜିବେ, ତାଙ୍କର ଭୋକ ଦୂରିଯିବ।
ଅନ୍ଯଶ୍ଚ ମେ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵେଶେନ ପତିଵ୍ରତେ
ମୋତେ ଆଉ ଏକ ବର ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କଠାରୁ ମୋର ପତିନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ମିଳିଥିଲା।
ପ୍ରାଗ୍ରଵେ ତ୍ଵାଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଯୋ ମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ପୂଜି ମୋତେ ଦେଖିବେ,
ଅତୋ ଧର୍ମାପ୍ରିଯେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରାଦ୍ଵରମ୍
ଏହିପରି, ଧର୍ମର ପ୍ରିୟା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କଠାରୁ ସବୁବେଳେ ବର ପାଇଥିଲେ—
ଯେ ମାମତ୍ର ଭଜିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୋତେ ପୂଜିବେ,
ଭଵତୀଂ ମତ୍ସମୀପସ୍ଥାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପତିଵ୍ରତାମ୍ 4.1.49.
ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପତିନିଷ୍ଠା ସ୍ତ୍ରୀ, ମୋ ପାଖରେ ଦେଖିବେ।
ଯେର୍ଚଯିଷ୍ଯଂତି ଭାଵେନ ପୁରୁଷା ଵାସ୍ତ୍ରିଯୋପି ଵା
ପୁରୁଷ ହେଉନ୍ତୁ କି ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବେ—
ନ ଵ୍ଯାଧିଜଂ ଭଯଂ କ୍ଵାପି ନ କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଦୋଷସଂଭଵମ୍
କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ଭୟ ନାହିଁ, ଭୋକ କିମ୍ବା ତିଆସ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କେହି କଷ୍ଟ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ କଥାମେତାଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାରାଧିତସ୍ଯ ଵୈ
ଏହା ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କଥା, ଯାହାକୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵ।ଚ ଦ୍ରୌପଦାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ମଯା -
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ମୁଁ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ମହିମା କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବେ ଏଠାରେ କହିଦେଲି।
ପୁରା ପଂଚନଦେ ତୀର୍ଥେ ତ୍ରିଷୁଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତେ
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚନଦୀ ତୀରେ,