ତତଃ କୃଷ୍ଣଂ ସମାପୃଚ୍ଛ୍ଯ କର୍ମନିର୍ମୁକ୍ତଚେଷ୍ଟିତଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ସେ ସମସ୍ତ କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଲେ।
ସାଂବୋ ଵାରାଣସୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମାରାଧ୍ଯାଂଶୁମାଲିନମ୍
ସାମ୍ବ ଭାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ରଶିମାନେ ଭୂଷିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ସାଂବାଦିତ୍ଯସ୍ତଦାରଭ୍ଯ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିହରୋ ରଵିଃ
ସେଇ ସମୟରୁ ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟ ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଲୋକର ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରନ୍ତି।
ସାଂବକୁଂଡେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ରଵିଵାରେଽରୁଣୋଦଯେ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ସାମ୍ବକୁଣ୍ଡରେ ରବିବାର ଉଷାକାଳେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି—
ନ ସ୍ତ୍ରୀ ଵୈଧଵ୍ଯମାପ୍ନୋତି ସାଂବାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ସେଵନାତ୍
—ସେମାନେ ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ଜଣେ ମହିଳା କେବେ ବିଧବା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ଦ୍ଵିଜ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ମାଘେ ମାସି ରଵେର୍ଦିନେ 4.1.48.
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ମାଘ ମାସରେ, ରବିବାର ଦିନେ—
ମହାରୋଗାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵାରୁଣୋଦଯେ
—ଏଠାରେ ଉଷାକାଳେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସନ୍ନିହତ୍ଯାଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ରାହୁଦର୍ଶନେ
ଏଠାରେ ଉଷାକାଳରେ ଯେପରି ମହତ୍ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେହିପରି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ରାହୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ମିଳେ।
ମଧୌମାସି ରଵେର୍ଵାରେ ଯାତ୍ରା ସାଂଵତ୍ସରୀ ଭଵେତ୍
ମଧୁ ମାସରେ ରବିବାର ଦିନେ ଏଠାରେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ସେହି ଯାତ୍ରା ବାର୍ଷିକ ମନାଯାଏ।
ସାଂବାଦିତ୍ଯଂ ନରୋ ଜାତୁ ନ ଶୋକୈରଭିଭୂଯତେ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵେଶାତ୍ପଶ୍ଚିମାଶାଯାଂ ସାଂବେନାତ୍ର ମହାତ୍ମନା
ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ମହାତ୍ମା ସାମ୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
ଇଯଂ ଭଵିଷ୍ଯା ତନ୍ମୂର୍ତିରଗସ୍ତେ ତ୍ଵତ୍ପୁରୋଽକଥି ନରୋ ଭଵତି ନିଷ୍ପାପଃ କାଶୀଵାସ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହି ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତର ମୂର୍ତ୍ତି; ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲି— ଏଠାରେ ଲୋକେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ କାଶୀବାସର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ସାଂବାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ମହାମତେ
ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟଙ୍କ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଇଦାନୀଂ ଦ୍ରୌପଦାଦିତ୍ଯଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେନଘ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦ୍ରୌପଦୀଆଦିତ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍ୟ।
ସୂତ ଉଵାଚ ପାରାଶର୍ଯମୁନେ ଵ୍ଯାସ କୁମାରଃ କୁଂଭଜନ୍ମନେ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ପାରାଶରମୁନି, ବ୍ୟାସ ଓ କୁମାର କୁମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅପ୍ରତିମ ଶିଶୁ—
ସଂଦେହୋ ନାତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯତସ୍ତଦ୍ଗୋଚରୋଖିଲମ୍
ଏଠିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପଂଚଧା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଦୁରାସୀଜ୍ଜଗଦ୍ଧିତଃ
ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପାଞ୍ଚ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଉମାପି ଚ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ମହୀଭୁଜଃ
ଉମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପଂଚାପି ପାଂଡୁତନଯାଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ରୁଦ୍ରଵପୁର୍ଧରାଃ
ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅମାନେ ସେଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ରୂପେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ନାରାଯଣୋପି କୃଷ୍ଣତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ସାହଚର୍ଯକୃତ୍
ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ପ୍ରତପଂତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତେ ପାର୍ଥାଶ୍ଚେରୁଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ତେ ମହାଵୀରା ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯପ୍ରତିପାଦିତାମ୍
କେତେବେଳେ ସେ ମହାବୀରମାନେ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
ପାଂଚାଲ୍ଯପି ଚ ତତ୍ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ଯସନତାପିତା
ପଞ୍ଚାଳୀ, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ନିଜ ପତିମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ।
ଆରାଧିତୋଥ ସଵିତା ତଯା ଦ୍ରୁପଦକନ୍ଯଯା 4.1.49.
ତାପରେ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟା ସବିତା ଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଭାସ୍କରୋ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାମ୍
ଭାସ୍କରଦେବ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆରାଧଯଂତୀଂ ଭାଵେନ ସର୍ଵତ୍ର ଶୁଚିମାନସାମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ସବୁଠି ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଥାଲ୍ଯୈତଯା ମହାଭାଗେ ଯାଵଂତୋଽନ୍ନାର୍ଥିନୋ ଜନାଃ
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଯେଉଁମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ ଏହି ଭାଣ୍ଡକୁ ଆସନ୍ତି—
ଭୁକ୍ତାଯାଂ ତ୍ଵଯି ରିକ୍ତୈଷା ପୂର୍ଣଭକ୍ତା ଭଵିପ୍ଯତି
ତୁମେ ଖାଇସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭାଣ୍ଡ ଖାଲି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବ।
ଇତ୍ଥଂ ଵରସ୍ତଯା ଲବ୍ଧଃ କାଶ୍ଯାମାଦିତ୍ଯତୋ ମୁନେ
ଏଭଳି ଭାବେ, ମୁନି, ସେ କାଶୀରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଏହି ବର ପାଇଥିଲେ।
ଆରାଧଯିଷ୍ଯତି ନରଃ କ୍ଷୁଦ୍ବାଧା ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି
ଯେ କେହି ମୋତେ ପୂଜିବେ, ତାଙ୍କର ଭୋକ ଦୂରିଯିବ।