ସାଶୀତିଲକ୍ଷଂ ତସ୍ଯାସନ୍କୁମାରା ଅର୍କଵର୍ଚସଃ
ତାଙ୍କର ଅଠାଶି ହଜାର ପୁଅ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ,
ଅତୀଵରୂପସଂପନ୍ନା ଅତୀଵ ସୁମହାବଲାଃ
ସେମାନେ ବେଶ୍ ରୂପବାନ ଓ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ,
ତାଂଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମାନସଃ ପୁତ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତପସାଂନିଧିଃ । ଉରସ୍ଥଲସ୍ଥ ତୁଲସୀ ମାଲଯା ସମଲଂକୃତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ମାନସ ଆସିଥିଲେ, ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଛାତିରେ ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା,
ଗୋପୀଚଂଦନନିର୍ଯାସ ଲସଦଂଗଵିଲେପନଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଗୋପୀଚନ୍ଦନର ଦ୍ରବ୍ୟ ଲାଗିଥିଲା, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା,
ଆଜଗାମାଂବରଚରୋ ନାରଦୋ ଦ୍ଵାରକାପୁରୀମ୍
ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ଦ୍ୱାରକା ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦଂ ସର୍ଵେ ଵିନମ୍ରତରକଂଧରାଃ
ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଶିର ନମାଇ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ସାଂବଃ ସ୍ଵରୂପସୌଂଦର୍ଯ ଗର୍ଵସର୍ଵସ୍ଵମୋହିତଃ 4.1.48.
ସାମ୍ବ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ।
ସାଂବସ୍ଯ ତମଭିପ୍ରାଯଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ସ ମହାମୁନିଃ
ମହାମୁନି ନାରଦ ସାମ୍ବଙ୍କ ମନର ଭାବକୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽଗଚ୍ଛଂତଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମ୍ଯ ଚ ନାରଦମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନାରଦଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେଠାକୁ ବାହାରି ଯାଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।
କୃତ୍ଵା କଥା ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାସ୍ତତ ଏକାଂତଵର୍ତିନଃ
ବିଭିନ୍ନ ଅର୍ଥର କଥା ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ।
ଅଵଶ୍ଯଂ କିଂଚିଦତ୍ରାଽସ୍ତି ଯଶୋଦାନଂଦଵର୍ଧନ
ନିଶ୍ଚୟ, ଯଶୋଦାଙ୍କ ପୁଅ, ଏଠି କିଛି ଅଛି ଯାହା ଆନନ୍ଦକୁ ବଢ଼ାଏ।
ଯୂନାଂ ତ୍ରିଭୁଵନସ୍ଥାନାଂ ସାଂବୋଽତୀଵ ସୁରୂପଵାନ୍
ତିନି ଭୁବନର ଯୁବକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାମ୍ବ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର।
ଅପେକ୍ଷଂତେ ନ ମୁଗ୍ଧାକ୍ଷ୍ଯଃ କୁଲଂ ଶୀଲଂ ଶ୍ରୁତଂ ଧନମ୍
ମୂଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ନାରୀମାନେ ବଂଶ, ଚରିତ୍ର, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ଧନକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ଅଥଵା ଵିଦିତଂ ନୋ ତେ ଵଲ୍ଲଵୀନାଂ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
କିମ୍ବା ତୁମେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଆଗରୁ ଜାଣିଛ?
ଵାମଭ୍ରୁଵାଂ ସ୍ଵଭାଵାଚ୍ଚ ନାରଦସ୍ଯ ଚ ଵାକ୍ଯତଃ
ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ନାରୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଓ ନାରଦଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା,
ତାଵଦ୍ଧୈର୍ଯଂଚଲାକ୍ଷୀଣାଂ ତାଵଚ୍ଚେତୋଵିଵେକିତା
ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ରଖନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିବେକ ରହିଥାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ଵିଵେଚଯଂଶ୍ଚିତ୍ତେ କୃଷ୍ଣଃ କ୍ରୋଧନଦୀରଯମ୍ 4.1.48.
ଏଭଳି ଭାବିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧର ନଦୀ ବହିଗଲା।
ସାଂବସ୍ଯ ଵୈକୃତଂ କିଂଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍କୃଷ୍ଣୋନଵୈକ୍ଷତ
କୃଷ୍ଣ କେତେବେଳେ ସାମ୍ବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖିଥିଲେ।
କିଯତ୍ଯପି ଗତେ କାଲେ ପୁନରପ୍ଯାଯଯୌ ମୁନିଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ମୁନି ପୁନିଥରେ ଆସିଲେ।
ବହିଃ କ୍ରୀଡଂତମାହୂଯ ସାଂବମିତ୍ଯାହ ନାରଦଃ
ବାହାରେ ଖେଳୁଥିବା ସାମ୍ବକୁ ଡାକି, ନାରଦ ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ସାଂବୋପି ଯାମି ନୋଯାମି କ୍ଷଣମିତ୍ଥମଚିଂତଯତ୍
ସାମ୍ବ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ଯିବି କି ଯିବିନାହିଁ?' ଏଭଳି ଏକ କ୍ଷଣ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ନ ଯାମି ଚ କଥଂ ଵାକ୍ଯାଦସ୍ଯାହଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
'ମୁଁ ଯିବିନାହିଁ ହେଲେ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ମୁନିଙ୍କ କଥାର ଉତ୍ତର କିପରି ଦେବି?'
ପ୍ରଣମତ୍ସୁକୁମାରେଷୁ ଵ୍ରୀଡିତୋଯଂ ମଯୈକଦା
ଏକଥର, ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଆ, ସେ ସୁକୁମାର ମାନେଂକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଅତ୍ଯାହିତଂ ତଦସ୍ତୀହ ତଦାଗୋଦ୍ଵଯଦର୍ଶନାତ୍
ସେ ସମୟରେ, ଦୁଇଟି ଗାଈଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ଅତିରିକ୍ତ କାମଟି ଏଠାରେ ଘଟିଲା।
ବ୍ରହ୍ମକୋପାଗ୍ନିନିର୍ଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରରୋହଂତି ନ ଜାତୁଚିତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ସେମାନେ କେବେ ଆଉ ଅଙ୍କୁରିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ସାଂବୋଽଵିଶଦଂତଃପୁରଂପିତୁଃ
ଏପରି ଭାବି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ସାମ୍ବ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୂରାତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିଂ ସ ଚକାର ସଶଂକିତଃ 4.1.48.
ଦୂରରୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ।
ସସଂଭ୍ରମୋଥ କୃଷ୍ଣୋପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଂବଂ ଚ ନାରଦମ୍
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ, ସାମ୍ବ ଓ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଉତ୍ଥିତେ ଦେଵକୀସୂନୌ ତାଃ ସର୍ଵା ଅପି ଗୋପିକାଃ
ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ଉଠିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଠିଗଲେ।
ମହାର୍ହଶଯନୀଯେ ତଂ ହସ୍ତେ ଧୃତ୍ଵା ମହାମୁନିମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ଶଯ୍ୟାରେ, ସେମାନେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନେଇଲେ।