ସଂଚଯାଃ ସର୍ଵଵସ୍ତୂନାଂ ଚିରଂ ତିଷ୍ଠତି ନୋ କ୍ଵଚିତ୍
ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ସଞ୍ଚୟ କେବେ ବହୁଦିନ ରହେ ନାହିଁ।
ଧନ୍ଯା ସୁଲକ୍ଷଣା ଚୈଷା ଯୋଗ୍ଯାଽନୁଗ୍ରହକର୍ମଣି
ଏହି ସୁଲକ୍ଷଣା ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, ଦୟା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସୁଲକ୍ଷଣା ଶୁଭାଚାରା ସଖୀ ମେସ୍ତୁ ଶୁଭୋଦ୍ଯମା
ସୁଲକ୍ଷଣା ଶୁଭ ଆଚରଣର ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା ମୋ ସଖୀ ହେଉ।
ଯଥା ଜଯା ଚ ଵିଜଯା ଯଥା ଚୈଵ ଜଯଂତିକା
ଯେପରି ଜୟା ଓ ବିଜୟା, ଏବଂ ଜୟନ୍ତିକା,
ଯଥା ଚଂପକମାଲା ଚ ଯଥା ମଲଯଵାସିନୀ
ଯେପରି ଚମ୍ପକମାଳା ଓ ମଲୟବାସିନୀ,
ଅଶୋକା ଚ ଵିଶୋକା ଚ ଯଥା ମଲଯଗଂଧିନୀ
ଯେପରି ଅଶୋକା, ବିଶୋକା ଓ ମଲୟଗନ୍ଧିନୀ,
ଯଥା ଚ କୋକିଲାଲାପା ଯଥା ମଧୁରଭାଷିଣୀ
ଯେପରି କୋଇଲୀର ମଧୁର ଡାକ୍, ଯେପରି କେହି ମିଷ୍ଟି କଥା କହେ,
ଦୃଗଂଚଲେଂଗିତଜ୍ଞା ଚ ଯଥା କୃତମନୋରଥା 4.1.47.
ଯେଉଁଠି ଆଖି ଭୂଅଁର ଇସାରା ବୁଝିପାରିବା, ଯେପରି ଜଣେ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି,
ଅତିପ୍ରିଯା ଭଵିତ୍ରୀ ମେ ଯଦ୍ବାଲ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ
ଏହି ଝିଅ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେବ, ଓ ବାଳକ, ଏହି ଝିଅ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ହେବେ,
ଦିଵ୍ଯାଂବରା ଦିଵ୍ଯଗଂଧା ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନସମନ୍ଵିତା
ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,
ଏଷାପି କାଶିରାଜସ୍ଯ କୁମାର୍ଯସ୍ତ୍ଵିହ ବର୍କରୀ
ଏହିଯେ ମଧ୍ୟ କାଶୀରାଜଙ୍କର ଝିଅ, ଏଠାରେ ବର୍କରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ,
ଅନଯା ତ୍ଵର୍କକୁଂଡେସ୍ମିନ୍ପୁଷ୍ଯେ ମାସି ରଵେର୍ଦିନେ
ଏହା ସହିତ, ଏହି ଅର୍କକୁଣ୍ଡରେ, ପୁଷ୍ୟ ମାସରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନରେ,
ରାଜପୁତ୍ରୀ ତତଃ ପୁଣ୍ଯାଦସ୍ତ୍ଵେଷା ଶୁଭଲୋଚନା
ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ରାଜକୁମାରୀ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ହେବେ,
ବର୍କରୀକୁଂଡମିତ୍ଯାଖ୍ଯା ତ୍ଵର୍କକୁଂଡସ୍ଯ ଜାଯତାମ୍
ଏହି ଅର୍କକୁଣ୍ଡକୁ ବର୍କରୀକୁଣ୍ଡ ବୋଲି ଜଣାଯାଉ,
ଉତ୍ତରାର୍କସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପୁଷ୍ଯେ ମାସି ରଵେର୍ଦିନେ
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅର୍କ ଦେବଙ୍କ, ପୁଷ୍ୟ ମାସରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନରେ,
ମୃଡାନ୍ଯାଭିହି ତଂ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ଵୈତଦ୍ଵିଶ୍ଵଗୋ ଵିଭୁଃ
ମୃଡାନୀଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ କାମ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ କରିଥିଲେ,
କଥିତଂ ତେ ମହାଭାଗ ସାଂବାଦିତ୍ଯଂ ନିଶାମଯ
ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣ,
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ପୁଣ୍ଯମାଖ୍ଯାନଂ ଶୁଭଂ ଲୋଲୋତ୍ତରାର୍କଯୋଃ 4.1.47.
ଏହି ଲୋଲତ ଓ ଉତ୍ତରାର୍କଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଲେ,
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମୈତ୍ରାଵରୁଣେ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ଯଦୂଦ୍ଵହଃ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ହେ ମୈତ୍ରାବରୁଣି, ଦ୍ୱାରାବତୀରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ହେ ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଣ,
ଆଵିରାସୀତ୍ସ୍ଵଯଂ କୃଷ୍ଣଃ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମପ୍ରତାପଵାନ୍
କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ,
ସାଶୀତିଲକ୍ଷଂ ତସ୍ଯାସନ୍କୁମାରା ଅର୍କଵର୍ଚସଃ
ତାଙ୍କର ଅଠାଶି ହଜାର ପୁଅ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ,
ଅତୀଵରୂପସଂପନ୍ନା ଅତୀଵ ସୁମହାବଲାଃ
ସେମାନେ ବେଶ୍ ରୂପବାନ ଓ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ,
ତାଂଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମାନସଃ ପୁତ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତପସାଂନିଧିଃ । ଉରସ୍ଥଲସ୍ଥ ତୁଲସୀ ମାଲଯା ସମଲଂକୃତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ମାନସ ଆସିଥିଲେ, ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଛାତିରେ ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା,
ଗୋପୀଚଂଦନନିର୍ଯାସ ଲସଦଂଗଵିଲେପନଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଗୋପୀଚନ୍ଦନର ଦ୍ରବ୍ୟ ଲାଗିଥିଲା, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା,
ଆଜଗାମାଂବରଚରୋ ନାରଦୋ ଦ୍ଵାରକାପୁରୀମ୍
ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ଦ୍ୱାରକା ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦଂ ସର୍ଵେ ଵିନମ୍ରତରକଂଧରାଃ
ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଶିର ନମାଇ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ସାଂବଃ ସ୍ଵରୂପସୌଂଦର୍ଯ ଗର୍ଵସର୍ଵସ୍ଵମୋହିତଃ 4.1.48.
ସାମ୍ବ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ।
ସାଂବସ୍ଯ ତମଭିପ୍ରାଯଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ସ ମହାମୁନିଃ
ମହାମୁନି ନାରଦ ସାମ୍ବଙ୍କ ମନର ଭାବକୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽଗଚ୍ଛଂତଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମ୍ଯ ଚ ନାରଦମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନାରଦଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେଠାକୁ ବାହାରି ଯାଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।
କୃତ୍ଵା କଥା ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାସ୍ତତ ଏକାଂତଵର୍ତିନଃ
ବିଭିନ୍ନ ଅର୍ଥର କଥା ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ।