ଯେନ ଲବ୍ଧା ପୁରୀ କାଶୀ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୋଦ୍ଧରଣକ୍ଷମା
ଯିଏ ଏହି କାଶୀପୁରୀକୁ ପାଇଛି, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ—
କୁପିତୋପି ହି ମେ ରୁଦ୍ରସ୍ତେଜୋହାନିଂ ଵିଧାସ୍ଯତି
ମୋ ପ୍ରତି ରୁଦ୍ର କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କେବଳ ମୋ ତେଜକୁ କମେଇଦେବେ।
ଇତରାଣୀହ ତେଜାଂସି ଭାସଂତେ ତାଵଦେଵ ହି
ଏଠି ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟମାନେ କେବଳ ସେଯାଏଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହନ୍ତି—
ଇତି କାଶୀପ୍ରଭାଵଜ୍ଞୋ ଜଗଚ୍ଚକ୍ଷୁସ୍ତମୋନୁଦଃ
ଏଭଳି କାଶୀର ମହିମାକୁ ଜାଣି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ଯିଏ ଜଗତର ଦୃଷ୍ଟି—
ଲୋଲାର୍କ ଉତ୍ତରାର୍କଶ୍ଚ ସାଂବାଦିତ୍ଯସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଲୋଲାର୍କ, ଉତ୍ତରାର୍କ ଏବଂ ସାମ୍ବାଦିତ୍ୟ—
ଖଖୋଲ୍କଶ୍ଚାରୁଣାଦିତ୍ଯୋ ଵୃଦ୍ଧକେଶଵସଂଜ୍ଞକୌ
ଖଖୋଲ୍କ, ଆରୁଣାଦିତ୍ୟ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ଓ କେଶବ ନାମରେ ଦୁଇଜଣ—
ଦ୍ଵାଦଶଶ୍ଚ ଯମାଦିତ୍ଯଃ କାଶିପୁର୍ଯାଂ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶମ, ଯମାଦିତ୍ୟ, ଯିଏ କାଶୀନଗରରେ ଘଟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯାର୍କସ୍ଯ ମନୋଲୋଲଂ ଯଦାସୀତ୍କାଶିଦର୍ଶନେ
ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ କାଶୀରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ—
ଲୋଲାର୍କସ୍ତ୍ଵସିସଂଭେଦେ ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାଂ ଦିଶିସ୍ଥିତଃ
ଲୋଲାର୍କ, ତଳ ଦିଗରେ ତଳୱାର ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷସ୍ଯ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଵା ରଵିଵାସରେ 4.1.46.
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ କିମ୍ବା ଷଷ୍ଠୀ ରବିବାର ଦିନ—
କୃତାନି ଯାନି ପାପାନି ନରୈଃ ସଂଵତ୍ସରାଵଧି
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ କରିଥାନ୍ତି—
ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵାସିସଂଭେଦେ ସଂତର୍ପ୍ଯ ପିତୃଦେଵତାଃ
ମଣିଷ ତଳୱାର ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ—
ଲୋଲାର୍କସଂଗମେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦାନଂ ହୋମଂ ସୁରାର୍ଚନମ୍
ଲୋଲାର୍କ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦାନ, ହୋମ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ—
ସୂର୍ଯୋପରାଗେ ଲୋଲାର୍କେ ସ୍ନାନଦାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ଲୋଲାର୍କରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ—
ଲୋଲାର୍କେ ରଥସପ୍ତମ୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଗଂଗାସିସଂଗମେ
ରଥସପ୍ତମୀ ଦିନେ, ଗଙ୍ଗା ଓ ତଳୱାର ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ, ଲୋଲାର୍କରେ ସ୍ନାନ କଲେ—
ପ୍ରତ୍ଯର୍କଵାରଂ ଲୋଲାର୍କଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ଶୁଚିଵ୍ରତଃ
ଯିଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରବିବାର ପବିତ୍ର ଉପବାସ ରଖି, ଲୋଲାର୍କ ଦର୍ଶନ କରେ—
ନ ତସ୍ଯ ଦୁଃଖଂ ନୋ ପାମା ନ ଦଦ୍ରୁର୍ନ ଵିଚର୍ଚିକା
ତାଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ, ଚର୍ମ ରୋଗ, କୁଷ୍ଠ ଓ ଚିରକା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵାରାଣସ୍ଯାମୁଷିତ୍ଵାପି ଯୋ ଲୋଲାର୍କଂ ନ ସେଵତେ
ଯିଏ ବାରାଣସୀରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋଲାର୍କର ସେବା କରେନାହିଁ—
ସର୍ଵେଷାଂ କାଶିତୀର୍ଥାନାଂ ଲୋଲାର୍କଃ ପ୍ରଥମଂ ଶିରଃ
କାଶୀର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋଲାର୍କ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତୀର୍ଥାଂତରାଣି ସର୍ଵାଣି ଭୂମୀଵଲଯଗାନ୍ଯପି 4.1.46.
ପୃଥିବୀକୁ ଘେରିଥିବା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ ମଧ୍ୟ—
ସର୍ଵେଷାମେଵ ତୀର୍ଥାନାଂ ସ୍ନାନାଦ୍ଯଲ୍ଲଭ୍ଯତେ ଫଲମ୍
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ନାର୍ଥଵାଦୋଯମୁଦିତଃ ସ୍ତୁତିଵାଦୋ ନ ଵୈ ମୁନେ
ଏହା କେବଳ ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ଅତିଶୟୋକ୍ତି ନୁହେଁ, ମୁନି।
ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଯତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗତରଂଗିଣୀ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀ ବହୁଛି—
ଉଦାହରଂତି ଯେ ମୂଢାଃ କୁତର୍କବଲଦର୍ପିତାଃ
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ମନ୍ଦ ଲୋକେ ଭୁଲ୍ ତର୍କରେ ଅହଂକାରିତାରେ ଭରିଯାଇ, ଉଦାହରଣ ଦେଉଛନ୍ତି—
କସ୍ଯଚିତ୍କାଶିତୀର୍ଥସ୍ଯ ମହିମ୍ନୋ ମହତସ୍ତୁଲାମ୍
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତୀର୍ଥର ମହିମାକୁ କାଶୀର ଅପାର ମହିମା ସହିତ ତୁଳନା କରିବା ପାଇଁ—
ନାସ୍ତିକା ଵେଦବାହ୍ଯାଶ୍ଚ ଶିଶ୍ନୋଦରପରାଯଣାଃ
ସେମାନେ ଅନାସ୍ତିକ, ବେଦ ବାହାରରେ ଥିବା, ଏବଂ ମାତ୍ର ଦେହ ଓ ପେଟର ଆସକ୍ତିରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକ।
ଲୋଲାର୍କକରନିଷ୍ଟପ୍ତା ଅସିଧାର ଵିଖଂଡିତାଃ
ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପୋଡ଼ିଯିବା, ତଳୱାରର ଧାରରେ କଟାଯିବା—
ମହିମାନମିମଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲୋଲାର୍କସ୍ଯ ନରୋତ୍ତମଃ
ଏହି ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ମହିମା ଶୁଣି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ—
ତତ୍ର ନାମ୍ନୋତ୍ତରାର୍କେଣ ରଶ୍ମିମାଲୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ 'ଉତ୍ତରାର୍କ' ନାମରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବତା ବସିଛନ୍ତି।
ତାପଯନ୍ଦୁଃଖସଂଘାତଂ ସାଧୂନାପ୍ଯାଯଯନ୍ରଵିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପର ଦୁଃଖକୁ ଏକଠା କରି, ସଦ୍ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିଲେ।