ଯଥା ପୁନର୍ନଵୀକୃତ୍ଯ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀମହମ୍
ସେପରି, ମୁଁ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ପୁନି ନୂତନ କରିବି।
ଇତି ପ୍ରସାଦମାସାଦ୍ଯ ଶାସନଂ ଶିରସା ଵହନ୍
ଏଭଳି କୃପା ପାଇ, ଦେଇଥିବା ଆଦେଶକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି,
ଯଯୁରାକାଶମାଵିଶ୍ଯ ମନସୋପ୍ଯ ତିରଂହସା
ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି ବେଗେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯତରାଃ ସ୍ମୋ ଵୈ ଦେଵଦେଵେନ ଯତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଆଜି ଆମେ ବଡ଼ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜେ,
ଅଦ୍ଯ ସଦ୍ଯୋ ମହାଲାଭାଵଭୂତାଂ ନୋତିଦୁର୍ଲଭୌ
ଆଜି ଆମେ ସହଜରେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିଛୁ, ଯାହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ।
ଇତି ମୁଦିତମନାଃ ସ ଯୋଗିନୀନାଂ ନିକୁରଂଵସ୍ତ୍ଵଥମଂଦରାଦ୍ରିକୁଂଜାତ୍
ଏଭଳି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ସେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ସ୍ଵନେତ୍ରଦୈର୍ଘ୍ଯନିର୍ମାଣଂ ପ୍ରଶଶଂସ ଫଲାନ୍ଵିତମ୍
ସେ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ଚକ୍ଷୁର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଦିଵ୍ଯପ୍ରାସାଦମାଲାନାଂ ପତାକାଶ୍ଚଲପଲ୍ଲଵାଃ
ଦିବ୍ୟ ମହଳମାଳାର ପତାକାଗୁଡିକ କୋମଳ ପତ୍ର ପରି ହଲେଲା କରୁଥିଲା।
ଚଂଚତ୍ପ୍ରାସାଦମାଣିକ୍ଯୈର୍ଵିଜୃଂଭିତମରୀଚିଭିଃ
ମହଳଗୁଡିକ ମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାହାର ରେଖା ଚମକୁଥିଲା।
ଦେଵତ୍ଵଂ ମାଯଯାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵେଷଂ କାର୍ପଟିକୋଚିତମ୍
ଦେବତ୍ୱକୁ ମାୟାରେ ଢାକି, ସେ ଭିକ୍ଷୁକ ଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଲେ।
କାଚିଚ୍ଚଯୋଗିନୀ ଭୂତା କାଚିଜ୍ଜାତା ତପସ୍ଵିନୀ
କେହି ଯୋଗିନୀ ଭୂତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟେ କେହି ତପସ୍ୱିନୀ ହେଲେ।
ମାଲାକାରଵଧୂଃ କାଚିତ୍କାଚିନ୍ନାପିତସୁଂଦରୀ
କେହି ମାଳାକାରଙ୍କ ଘରବୁହା, ଅନ୍ୟେ କେହି ସୁନ୍ଦରୀ ନାପିତାଣୀ ହେଲେ।
ଵୈଶ୍ଯା ଚ କାଚିଦଭଵତ୍କ୍ରଯଵିକ୍ରଯଚଂଚୁରା
କେହି ବଣିକ୍ ଜନନୀ ହେଲେ, କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଏକା ଚ ନୃତ୍ଯକୁଶଲା ତ୍ଵନ୍ଯା ଗାନଵିଶାରଦା
କେହି ନୃତ୍ୟରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ଅନ୍ୟେ କେହି ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ।
ମୃଦଂଗଵାଦନଜ୍ଞାନ୍ଯା କାଚିତ୍ତାଲ କଲାଵତୀ
କେଉଁଜଣୀ ମୃଦଙ୍ଗ ଚାଲାଇବାରେ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ତାଳ ଓ ସମୟର କଳାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଗଂଧଭାଗଵିଧିଜ୍ଞାନ୍ଯା କାଚିଦକ୍ଷକଲାଲଯା 4.1.45.
କେଉଁଜଣୀ ସୁଗନ୍ଧ ତିଆରି କରିବାର ଉପାୟ ଜାଣିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ଚକ୍ର ଖେଳରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ।
ଵଂଶାଧିରୋହଣେ ଦକ୍ଷା ରଜ୍ଜୁମାର୍ଗେଣ ଚେତରା
କେଉଁଜଣୀ ବାଁଶି ଚଢ଼ିବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ରସି ଦ୍ୱାରା ଯାତ୍ରା କରିବାରେ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଅପତ୍ଯଦାଽନପତ୍ଯାନାଂ ପରା ତତ୍ରପୁରେଽଵସତ୍
ଅନ୍ୟଜଣୀ ସନ୍ତାନହୀନ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିଲେ; ସେ ଏହି ସହରରେ ବସିଥିଲେ।
ଚିତ୍ରଲେଖନ ନୈପୁଣ୍ଯାତ୍କାଚିଜ୍ଜନମନୋହରା
କେଉଁଜଣୀ ଚିତ୍ର ଆକିବାର କୁଶଳତାରେ ଲୋକଙ୍କର ମନ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ।
ଗୁଟିକାସିଦ୍ଧିଦା କାଚିତ୍କାଚିଦଂଜନସିଦ୍ଧିଦା
କେଉଁଜଣୀ ଗୁଟିକା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ଅଞ୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ।
ଅଗ୍ନିସ୍ତଂଭ ଜଲସ୍ତଂଭ ଵାକ୍ସ୍ତଂଭଂ ଚାପ୍ଯଶିକ୍ଷଯତ୍
ସେ ଅଗ୍ନି ଅଟକାଇବା, ଜଳ ଅଟକାଇବା ଓ କଥା ଅଟକାଇବାର ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
କାଚିଦାକର୍ପଣୀଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଦଦାଵୁଚ୍ଚାଟନଂ ପରା
କେଉଁଜଣୀ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ଉଚ୍ଛାଟନର ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ।
ଚିଂତିତାର୍ଥପ୍ରଦା କାଚିତ୍କାଚିଜ୍ଜ୍ଯୋତିଃ କଲାଵତୀ
କେଉଁଜଣୀ ଚିନ୍ତିତ ଜିନିଷ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ଜ୍ୟୋତିଷ କଳାରେ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଂଗଣଂ ପ୍ରତିଗୃହଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଯୋଗିନୀଗଣଃ
ଯୋଗିନୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଙ୍ଗଣ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ନ ଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ଲେଭିରେ କ୍ଵାପି ନୃପଵିଘ୍ନଚିକୀର୍ଷଵଃ ତସ୍ଥୁଃ ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ନ ଗତା ମଂଦରଂ ପୁନଃ
ରାଜାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବାମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଅବସର ମିଳିଲେନି; ସେମାନେ ସମ୍ମିଳନୀରେ ରହିଗଲେ, ପୁନି ମନ୍ଦରକୁ ଯାଇନାହାନ୍ତି।
ପ୍ରଭୁକାର୍ଯମନିଷ୍ପାଦ୍ଯ ସଦଃ ସଂଭାଵନୈଧିତଃ 4.1.45.
ପ୍ରଭୁଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରି, ସେମାନେ ସଭାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ଚିଂତିତଂ ତାଭିର୍ଯୋଗିନୀଭିରିଦଂ ମୁନେ
ଏହା ସହିତ, ମୁନି, ଯୋଗିନୀମାନେ ଏହି ଭାବନା ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଭୂରୁଷ୍ଟୋପି ସଦ୍ଭୃତ୍ଯେ ଜୀଵିକାମାତ୍ରହାରକଃ
ପ୍ରଭୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସତ୍ଭୃତ୍ୟଙ୍କୁ କେବଳ ଜୀବିକା ହରିନ୍ତି।
ନାଦ୍ଯାପି କାଶୀଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ତଦାରଭ୍ଯ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ସେ ସମୟରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେଉଁଜଣୀ କାଶୀ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି।
ପ୍ରାପ୍ଯାପି ଶ୍ରୀମତୀଂ କାଶୀଂ ଯସ୍ତିତିକ୍ଷତି ଦୁର୍ମତିଃ
ଶ୍ରୀମତୀ କାଶୀ ପାଇଲା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟ ତାହାରେ ରହିଥାନ୍ତି।