ଵରଂ ହି ତତ୍କାଶିରଜୋତି ପାଵନଂ ରଜସ୍ତମୋଧ୍ଵଂସି ଶଶିପ୍ରଭୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
କାଶୀର ଧୂଳି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ରାଗ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ—ସେଇ ଧୂଳି ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।
ନ ଦେଵଲୋକୋ ନ ଚ ସତ୍ଯଲୋକୋ ନ ନାଗଲୋକୋ ମଣିକର୍ଣିକାଯାଃ
ଦେବଲୋକ, ସତ୍ୟଲୋକ କିମ୍ବା ନାଗଲୋକ—କୌଣସିଠାରୁ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ସମାନ ନୁହେଁ।
ମହାମହୋଭୂର୍ମଣିକର୍ଣିକାସ୍ଥଲୀ ତମସ୍ତତିର୍ଯତ୍ର ସମେତି ସଂକ୍ଷଯମ୍
ମହାପବିତ୍ର ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଶେଷ ହୁଏ।
କିମୁ ନିର୍ଵାଣପଦସ୍ଯ ଭଦ୍ରପୀଠଂ ମୃଦୁଲଂ ତଲ୍ପମଥୋନୁମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ
ତେବେ ମୁକ୍ତିର ଶୁଭାସନ, ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟା କିମ୍ବା ଅନ୍ତିମ ମୋକ୍ଷର ସଉଭାଗ୍ୟ—ସେଗୁଡିକ କେମିତି!
ସମତୀତଵିମୁକ୍ତଜଂତୁସଂଖ୍ଯା କ୍ରିଯତେ ଯତ୍ର ଜନୈଃ ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟୈଃ
ସେଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ସୁଖରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ପୁନର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ କାଶୀପ୍ରାପ୍ତ୍ଯୈ ପିନାକିନମ୍
ପୁନି ସେ କାଶୀ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଶ୍ରୀପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରମଥାଧିପ ସର୍ଵେଶ ନିତ୍ଯସ୍ଵାଧୀନଵର୍ତନ
ଶ୍ରୀପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରମଥନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର, ତୁମେ ସଦା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବସିଥାଅ।
ସ୍କନ୍ଦ ଉଵାଚ ଜିତପୀଯୂଷମାଧୁର୍ଯାଂ କାଶୀସ୍ତଵନସୁଂଦରୀମ୍ 4.1.44.
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: କାଶୀର ସ୍ତୁତି, ଯାହା ଅମୃତର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, କହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀଦେଵଦେଵ ଉଵାଚ ଅଯି ପ୍ରିଯତମେ ଗୌରି ତ୍ଵଦ୍ଵା ଗମୃତସୀକରୈଃ
ଶ୍ରୀଦେବଦେବ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରିୟ ଗୌରୀ, ତୁମ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଅମୃତ ବିନ୍ଦୁରେ ଭିଜିଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ଜାନାସି ମହାଦେଵି ମମ ଯତ୍ତନ୍ମହଦ୍ଵ୍ରତମ୍
ତୁମେ ଜାଣୁଛ, ହେ ମହାଦେବୀ, ମୋର ସେ ମହାବ୍ରତ କ'ଣ।
ପିତାମହସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ଦିଵୋଦାସେ ମହୀପତୌ
ପିତାମହଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଦିବୋଦାସ ରାଜାଙ୍କୁ
କଥଂ ସ ରାଜା ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ପ୍ରଜାପାଲନତତ୍ପରଃ
ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷାରେ ଲାଗିଥିବା ରାଜା କିପରି,
ଅଧର୍ମଵର୍ତିନୋ ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଘ୍ନଃ ସ୍ଯାନ୍ନେତରସ୍ଯ ତୁ
ଯେଉଁଠାରେ ଅଧର୍ମ କରୁଥିବାକୁ ବାଧା ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ଦୋଷ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତାହା ଛାଡି,
ଧର୍ମଵର୍ତ୍ମାନୁସରତାଂ ଯୋ ଵିଘ୍ନଂ ସମୁପାଚରେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମର ପଥ ଚାଲୁଥିବାକୁ ବାଧା ଦିଏ,
ଵିନାଚ୍ଛିଦ୍ରେଣ ତଂ ଭୂପଂ ନୋତ୍ସାଦଯିତୁମୁତ୍ସହେ
କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲେ, ସେ ଭୂପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ନ ଜରା ତମତିକ୍ରାମେନ୍ନ ତଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ଜିର୍ଘାଂସତି
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସେ ନାହିଁ।
ଇତି ସଂଚିଂତଯନ୍ଦେଵୋ ଯୋଗିନୀଚକ୍ରମଗ୍ରତଃ
ଏଭଳି ଭାବି ଦେବତା ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଥ ଦେଵ୍ଯା ସମାଲୋଚ୍ଯ ଵ୍ଯୋମକେଶୋ ମହାମୁନେ 4.1.44.
ତାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ବ୍ୟୋମକେଶ ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତ୍ଵରଂ ଯାତ ଯୋଗିନ୍ଯୋ ମମ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଯୋଗିନୀମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋର ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ଯାଅ।
ସ୍ଵଧର୍ମଵିଚ୍ଯୁତଃ କାଶୀଂ ଯଥା ତୂର୍ଣଂ ତ୍ଯଜେନ୍ନୃପଃ
ଯେପରି ଏକ ରାଜା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିମୁଖ ହେଲେ ବେଗେ ବାରାଣସୀ ଛାଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି,
ଯଥା ପୁନର୍ନଵୀକୃତ୍ଯ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀମହମ୍
ସେପରି, ମୁଁ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ପୁନି ନୂତନ କରିବି।
ଇତି ପ୍ରସାଦମାସାଦ୍ଯ ଶାସନଂ ଶିରସା ଵହନ୍
ଏଭଳି କୃପା ପାଇ, ଦେଇଥିବା ଆଦେଶକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି,
ଯଯୁରାକାଶମାଵିଶ୍ଯ ମନସୋପ୍ଯ ତିରଂହସା
ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି ବେଗେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯତରାଃ ସ୍ମୋ ଵୈ ଦେଵଦେଵେନ ଯତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଆଜି ଆମେ ବଡ଼ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜେ,
ଅଦ୍ଯ ସଦ୍ଯୋ ମହାଲାଭାଵଭୂତାଂ ନୋତିଦୁର୍ଲଭୌ
ଆଜି ଆମେ ସହଜରେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିଛୁ, ଯାହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ।
ଇତି ମୁଦିତମନାଃ ସ ଯୋଗିନୀନାଂ ନିକୁରଂଵସ୍ତ୍ଵଥମଂଦରାଦ୍ରିକୁଂଜାତ୍
ଏଭଳି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ସେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ସ୍ଵନେତ୍ରଦୈର୍ଘ୍ଯନିର୍ମାଣଂ ପ୍ରଶଶଂସ ଫଲାନ୍ଵିତମ୍
ସେ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ଚକ୍ଷୁର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଦିଵ୍ଯପ୍ରାସାଦମାଲାନାଂ ପତାକାଶ୍ଚଲପଲ୍ଲଵାଃ
ଦିବ୍ୟ ମହଳମାଳାର ପତାକାଗୁଡିକ କୋମଳ ପତ୍ର ପରି ହଲେଲା କରୁଥିଲା।
ଚଂଚତ୍ପ୍ରାସାଦମାଣିକ୍ଯୈର୍ଵିଜୃଂଭିତମରୀଚିଭିଃ
ମହଳଗୁଡିକ ମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାହାର ରେଖା ଚମକୁଥିଲା।
ଦେଵତ୍ଵଂ ମାଯଯାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵେଷଂ କାର୍ପଟିକୋଚିତମ୍
ଦେବତ୍ୱକୁ ମାୟାରେ ଢାକି, ସେ ଭିକ୍ଷୁକ ଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଲେ।