ଵହ୍ନୌ ସ୍ଵର୍ଲୋକମାପନ୍ନେ ଜାତେ ମଧ୍ଯଂଦିନେ ନୃପଃ
ଅଗ୍ନି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଆସିଗଲା, ରାଜା ।
ମହାନସାଧିକୃତଯୋ ଵେପମାନାସ୍ତତୋ ମୁହୁଃ
ମହାନସର ମୁଖ୍ୟ ରନ୍ଧନ କାରୀମାନେ ପୁନିପୁନି କମ୍ପି ଥିଲେ ।
ସୂପକାରା ଊଚୁଃ କିଂଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁକାମାଃ ସ୍ମୋପ୍ଯକାଂଡେରଣପଂଡିତ
ସେ ସୂପକାରମାନେ କିଛି ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, 'ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ' କହିଲେ ।
ଯଦି ଵିଶ୍ରୁଣଯେଦ୍ରାଜନ୍ଭଵାନଭଯଦକ୍ଷିଣାମ୍
'ରାଜା, ଆପଣ ଯଦି ଆମକୁ ନିରାପତ୍ତାର ଦାନ ଦେଇପାରିବେ...'
ଭ୍ରୂସଂଜ୍ଞଯାକୃତାଦେଶାଃ ପ୍ରଶସ୍ତାସ୍ଯେନଭୂଭୁଜା
ରାଜାଙ୍କର କେବଳ ଭୂରୁ ଉଠିବା ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଜ୍ଞାକୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ନାଥ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରତାପଭଯାର୍ଦିତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରଭାବରେ ଆମେ ଭୟଭୀତ, ତେଣୁ ଆମେ କିଛି ଜାଣିନାହିଁ।
କୃଶାନୌ କୃଶତାଂ ପ୍ରାପ୍ତେ କଥଂ ପାକକ୍ରିଯା ଭଵେତ୍
ଅଗ୍ନି ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ଖାଦ୍ୟ ପାକ କିପରି ସମ୍ଭବ?
ପ୍ରଭୋରାଦେଶମାସାଦ୍ଯ ତାମିହୈଵାନଯାମହେ 4.1.43.
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଆମେ ସେଉଁଠି ତୁରନ୍ତ ନେଇଆସିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଂଧସିକଵାକ୍ଯଂ ସ ମହାସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାମତିଃ
ଅନ୍ଧସିକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ—
କ୍ଷଣଂ ସଂଶୀଲଯଂସ୍ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ତପସୋବଲାତ୍
ସେଉଁଠି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଥାଇ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖିଲେ—
ଅପ୍ଯହାସୀଦିତୋଲୋକାଜ୍ଜଗାମ ଚ ସୁରାଲଯମ୍
ସେ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇ, ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେଷାମେଵଵିଚାରାଚ୍ଚ ହାନିରେଷା ସୁପର୍ଵଣାମ୍
ତାଙ୍କର ଅବିଚାର ଦ୍ୱାରା, ସୁପର୍ଣ୍ଣମାନେ ଏହି ହାରାଇବାକୁ ଶିକାର ହେଲେ।
ପିତାମହେନ ମହତୋ ଗୌରଵାତ୍ପ୍ରତିପାଦିତମ୍
ଏହି କଥା ମହାମାନ୍ୟ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ସମ୍ମାନରେ କହାଯାଇଛି।
ପୌରାଃ ସମାଗତା ଦ୍ଵାରି ସହ ଜାନପଦୈର୍ନରୈଃ
ନଗରବାସୀ ଏବଂ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଏକସାଥି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵୋପଦଂ ଯଥାର୍ହଂ ତେ ପ୍ରଣେମୁଃ କ୍ଷୋଣିଵଜ୍ରିଣମ୍
ଯଥାଯଥ ଉପହାର ଦେଇ, ସେମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କେଚିଚ୍ଚ ସମୁଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା କେଚିଚ୍ଚ କରସଂଜ୍ଞଯା
କିଛି ଲୋକ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, କିଛି ହାତର ଇଶାରାରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ।
ତେଜିରେ ଭେଜିରେ ସର୍ଵେ ରତ୍ନାର୍ଚିଃ ପରିସେଵିତେ ରାଜ୍ଞଃ ଶତଶଲାକସ୍ଥଚ୍ଛତ୍ରସ୍ଯଚ୍ଛାଯଯାଶୁଭେ
ସମସ୍ତେ ରତ୍ନର ଆଭାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଏକସାଥି ହେଇ, ରାଜାଙ୍କର ଶତଶଳା ଛତାର ଶୁଭ୍ ଛାୟା ତଳେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଵିଶାଂପତିରଥୋଵାଚ ତନ୍ମୁଖଚ୍ଛାଯଯେରିତମ୍ 4.1.43.
ତାହାପରେ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଛତାର ଛାୟାରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବାବେଳେ କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମତ୍କୁଲେ ମୂଲଭୂତୋ ଭାସ୍କରୋ ମାନ୍ଯ ଏଵ ନଃ 4.1.43.
ଆମର ବଂଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୂଳ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ସମ୍ମାନିତ।
ଅଥ ମଂଦରକଂଦରୋଦରୋଲ୍ଲସଦ ସମଦ୍ଯୁତି ରତ୍ନମଂଦିରେ
ତାପରେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଓ ଗୁହାର ଦୀପ୍ତି ଭଳି, ରତ୍ନମୟ ରାଜପାଳେ ମଧ୍ୟ ଚମକୁଥିଲା।
ନିଵସଞ୍ଜଗଦୀଶ୍ଵରୋ ହରଃ କୃଶରଜନୀଶ କଲାମନୋହରଃ
ସେଉଁଠି ବସିଥିଲେ ହର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଶୋକାକୁଳ ଶରୀର ଉପରେ ଚାନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଵିରହାନଲଶାଂତଯେ ତଦା ସମଲେପି ତ୍ରିପୁରାରିଣାପି ଯଃ ।। ମଲଯୋଦ୍ଭଵ ପଂକ ଏଷ ସ ପ୍ରତିପେଦେହ୍ଯଧୁନା ପିପାଂସୁତାମ୍ । ୩ ପରିତାପହରାଣି ପଦ୍ମିନୀନାଂ ମୃଦୁଲାନ୍ଯପି କଂକଣୀକୃତାନି
ବିରହ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ତ୍ରିପୁରାରୀ ନିଜେ ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଏବେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ। ପଦ୍ମର ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗଦ ଯେଉଁଠି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର କରେ, ସେଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଯଦୁ ଦୁଗ୍ଧନିଧିଂ ନିମଥ୍ଯଦେଵୈର୍ମୃଦୁସାରଃ ସମକର୍ଷି ପୂର୍ଣଚଂଦ୍ରଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମଥିଲେ, ସେଠାରୁ ନରମ ଓ ପବିତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ଯଦଦୀଧରଦେଷ ଜାତତାପଃ ପୃଥୁଲେ ମୌଲିଜଟାନି କୁଂଜକୋଣେ
ପାହାଡ଼ର ଢାଳରୁ ତୀବ୍ର ତାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲାବେଳେ, ସେଇ ତାପ ତାଙ୍କର ଘନ ଜଟାର ତଳେ ଧରି ରଖାଯାଇଥିଲା।
ମହତୋ ଵିରହସ୍ଯ ଶଂକରଃ ପ୍ରସଭଂତସ୍ଯଵଶୀ ଵଶଂଗତଃ
ଶଂକର ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିପୁଳ ବିୟୋଗର ବେଦନାରେ ତିନି ବଳପୂର୍ବକ ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ।
ଅତିଚିତ୍ରମିଦଂ ଯଦାତ୍ମନା ଶୁଚିରପ୍ଯେଷ କୃପୀଟଯୋନିନା
ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ, ନିଜରେ ପବିତ୍ର ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ନିଜଭାଲତଲଂ କଲାନିଧେଃ କଲଯା ନିତ୍ଯମଲଂକରୋତି ଯଃ
ଯିଏ ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଲଳାଟକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରନ୍ତି, ସେଇ ରଶିମାଳାର ଧାରକ।
ଗରଲଂ ଗଲନାଲିକାତଲେ ଵିଲସେଦସ୍ଯ ନ ତେନ ତାପିତଃ 4.1.44.
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠର ତଳେ ଯେ ହଳାହଳ ବିଷ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ତାହା ତାଙ୍କୁ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାରିଲା ନାହିଁ।
ଵିଲସଦ୍ଧରିଚଂଦନୋଦକଚ୍ଛଟଯା ତଦ୍ଵିରହାପନୁତ୍ତଯେ
ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଜଳର ଆଭା ଦ୍ୱାରା, ସେ ବିୟୋଗର ବେଦନାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ସକଲଭ୍ରମମେଷ ନାଶଯେତ୍ସ୍ରଗହିତ୍ଵାଦ୍ଯପଦେଶଜଂ ହରଃ
ହର ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ଭ୍ରମକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରନ୍ତି।