ସର୍ଵତ୍ର ମମତା ଶୂନ୍ଯଃ ସର୍ଵତ୍ର ସମତାଯୁତଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ମୋର ଭାବନା ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିନ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ସମତାରେ ରହିବା।
ଧ୍ଯାନଂ ଶୌଚଂ ତଥା ଭିକ୍ଷା ନିତ୍ଯମେକାଂତଶୀଲତା 4.1.41.
ଧ୍ୟାନ, ପବିତ୍ରତା, ଭିକ୍ଷା ଓ ସଦା ଏକାକି ଚରିତ୍ର ରଖିବା।
ଵାର୍ଷିକାଂଶ୍ଚତୁରୋମାସାନ୍ଵିହରେନ୍ନ ଯତିଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଏକ ତ୍ୟାଗୀ କେବେ ବର୍ଷାକାଳର ଚାରି ମାସ କୌଣସି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗଚ୍ଛେତ୍ପରିହରନ୍ଜନ୍ତୂନ୍ପିବେତ୍କଂ ଵସ୍ତ୍ରଶୋଧିତମ୍
ସେ ଚାଲିବାବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଟାଳିବା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛାଣି ଜଳ ପିଇବା।
ଚରେଦାତ୍ମସହାଯଶ୍ଚ ନିରପେକ୍ଷୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ
ସେ ନିଜେ ନିଜର ସହାୟ ହୋଇ, କାହା ପ୍ରତି ଆଶ୍ରୟ ଓ ଆଶା ରଖିବା ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।
କୁସୁଂଭଵାସା ଦଂଡାଢ୍ଯୋ ଭିକ୍ଷାଶୀ ଖ୍ଯାତିଵର୍ଜିତଃ
ମୋଟା ମଟା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ଲଠି ଧରି, ଭିକ୍ଷା ଖାଇ ଓ କ୍ୟାନ୍ତି ରେ ନ ଥିବା।
ନ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ତୈଜସଂ ପାତ୍ରଂ ଭିକ୍ଷୁକେଣ କଦାଚନ
ଏକ ଭିକ୍ଷୁ କେବେ ମେଟାଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ପାତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗୋସହସ୍ରଵଧଂ ପାପଂ ଶ୍ରୁତିରେଷା ସନାତନୀ
ଏହି ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ର କହେ: ଏମିତି କାମ କରିବା ହଜାର ଗାଈ ମାରିବା ସମାନ ପାପ।
କୋଟିଦ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପଂ କୁଂଭୀପାକୀ ନ ସଂଶଯଃ
ଦୁଇ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜୀବନ ଦୀର୍ଘତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଵିଧୂମେସନ୍ନ ମୁସଲେ ଵ୍ଯଂଗାରେ ଭୁକ୍ତଵଜ୍ଜନେ
ଧୂଆଁ ଛାଡ଼ି, ମୁସଳ ଛାଡ଼ି, ଅଙ୍ଗାର ମଧ୍ୟରେ, ମନୁଷ୍ୟ ଖାଉଥିବା ପରି।
ଅଲ୍ପାହାରୋ ରହଃସ୍ଥାଯୀ ତ୍ତ୍ଵିଂଦ୍ରିଯାର୍ଥେଷ୍ଵଲୋଲୁପଃ
ଅଳ୍ପ ଖାଇ, ଏକାକି ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲୋଭ ନ ରଖିବା।
ଆଶ୍ରମେ ତୁ ଯତିର୍ଯସ୍ଯ ମୁହୂର୍ତମପି ଵିଶ୍ରମେତ୍ 4.1.41.
ଯଦି ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ରାମ କରେ,
ସଂଚିତଂ ଯଦ୍ଗ୍ରହସ୍ଥେନ ପାପମାମରଣାଂତିକମ୍
ଘରେ ରହୁଥିବା ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେ ପାପ ସଞ୍ଚୟ କରେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜରାଭିଭଵନମସହ୍ଯଂ ରୋଗପୀଡିତମ୍
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଅଧିକାର ଓ ରୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖି,
ନାନାଯୋନି ନିଵାସଂ ଚ ଵିଯୋଗଂ ଚ ପ୍ରିଯୈଃ ସହ
ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ଓ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଖିବା,
ପୁନର୍ନିରଯସଂଵାସଂନାନାନରକଯାତନାଃ
ପୁଣି ନରକରେ ରହିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବା,
ଦେହେଷ୍ଵନିତ୍ଯତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିତ୍ଯତା ପରମାତ୍ମନଃ
ଦେହର ଅନିତ୍ୟତା ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ନିତ୍ୟତା ଦେଖି,
କରପାତ୍ରୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ଭିକ୍ଷାପାତ୍ରଵିଵର୍ଜିତା
ଯିଏ 'ହସ୍ତପାତ୍ର' ଭାବେ ପରିଚିତ, ଭିକ୍ଷା ପାତ୍ର ବିନା ରହେ।
ଆଶ୍ରମାଂଶ୍ଚତୁରସ୍ତ୍ଵେଵଂ କ୍ରମାଦାସେଵ୍ଯ ପଂଡିତଃ
ଏଭଳି ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଲୋକେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅସଂଯତଃ କୁବୁଦ୍ଧୀନାମାତ୍ମା ବଂଧାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆତ୍ମା ବନ୍ଧନର କାରଣ ହୁଏ।
ଶ୍ରୁତି ସ୍ମୃତି ପୁରାଣଂ ଚ ଵିଦ୍ଯୋପନିଷଦସ୍ତଥା
ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ପୁରାଣ ଏବଂ ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଉପନିଷଦଗୁଡିକ—
ଵେଦାନୁଵଚନଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ ତପୋ ଦମଃ 4.1.41.
ବେଦ ପାଠ ଶିଖିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ସ ହି ସର୍ଵୈର୍ଵିଜିଜ୍ଞାସ୍ଯ ଆତ୍ମୈଵାଶ୍ରମଵର୍ତିଭିଃ
ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନେନ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଯାତ୍ତଚ୍ଚ ଯୋଗାଦୃତେ ନହି
ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏହା ଯୋଗ ବିନା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନାରଣ୍ଯସଂଶ୍ରଯାଦ୍ଯୋଗୋ ନ ନାନାଗ୍ରଂଥ ଚିଂତନାତ୍
ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବା କିମ୍ବା ବହୁ ପୁସ୍ତକ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ ମିଳେନାହିଁ।
ନ ଚ ପଦ୍ମାସନାଦ୍ଯୋଗୋ ନ ଵା ଘ୍ରାଣାଗ୍ରଵୀକ୍ଷଣାତ୍
ପଦ୍ମାସନ କିମ୍ବା ନାକର ଟିପ୍ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ରଖିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଲାଭ ହୁଏନାହିଁ।
ଅଭିଯୋଗାତ୍ସଦାଭ୍ଯାସାତ୍ତତ୍ରୈଵ ଚ ଵିନିଶ୍ଚଯାତ୍
କିନ୍ତୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା, ସଦା ଅଭ୍ୟାସ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ।
ଆତ୍ମକ୍ରୀଡସ୍ଯ ସତତଂ ସଦାତ୍ମମିଥୁନସ୍ଯ ଚ
ସଦା ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବା ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ରହିବା ଦ୍ୱାରା।
ଅତ୍ରାତ୍ମଵ୍ଯତିରେକେଣ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଯୋ ନ ପଶ୍ଯତି
ଏଠାରେ ଯିଏ ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ଦେଖିନାହାନ୍ତି—
ସଂଯୋଗସ୍ତ୍ଵାତ୍ମମନସୋର୍ଯୋଗ ଇତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ଆତ୍ମା ଏବଂ ମନର ଏକତାକୁ ଯୋଗ ବୋଲି।