ସ୍ନାତ୍ଵା ନ ମାର୍ଜଯେଦ୍ଗାତ୍ରଂ ଵିସୃଜେନ୍ନ ଶିଖାଂ ପଥି
ସ୍ନାନ କରି ସରିଲେ ଦେହ ଘସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚୂଡ଼ା କିମ୍ବା କେଶ ପଥରେ ଫେଙ୍କିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନୋତ୍ପାଟଯେଲ୍ଲୋମନଖଂ ଦଶନେନ କଦାଚନ
କେବେ ବି ଦାନ୍ତରେ କେଶ କିମ୍ବା ନଖ ଉଖିଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶୁଭାଯନ ଯଦାଯତ୍ଯାଂ ତ୍ଯଜେତ୍ତତ୍କର୍ମ ଯତ୍ନତଃ
ଶୁଭ ଯାତ୍ରା ଯିବାବେଳେ ସବୁ ଅଶୁଭ କାମକୁ ଯତ୍ନରେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍।
କ୍ରୀଡେନ୍ନାକ୍ଷୈଃ ସହାସୀତ ନ ଧର୍ମଘ୍ନୈର୍ନ ରୋଗିଭିଃ
ଜୁଆ ଖେଳିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ରୋଗୀଙ୍କ ସହିତ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆର୍ଦ୍ରପାଦକରାସ୍ଯୋଶ୍ନନ୍ଦୀର୍ଘକାଲଂ ଚ ଜୀଵତି
ଯାହାଙ୍କର ପାଦ, ହାତ ଓ ମୁଁହ ସଦା ଭିଜା ରହେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ପାଉଥାଏ।
ଶଯନସ୍ଥୋ ନ ଚାଶ୍ନୀଯାନ୍ନପିବେନ୍ନ ଜପେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ଦ୍ୱିଜାତି ଲୋକ ଶୋଇଥିବାବେଳେ ଖାଇବା, ପିଇବା କିମ୍ବା ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ତିଲମଯଂ ନାଦ୍ଯାତ୍ସାଯଂ ଶର୍ମାଭିଲାଷୁକଃ
ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତିଳର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାଧିତିଷ୍ଠେତ୍ତୁଷାଂଗାର ଭସ୍ମକେଶକପାଲିକାଃ 4.1.38.
ତୁଷ, କୋଇଳା, ଭସ୍ମ, କେଶ କିମ୍ବା ଖୋପଡ଼ି ଉପରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵୈଦିକଂ ମଂତ୍ରଂ ନ ଶୂଦ୍ରାଯ କଦାଚନ
ବେଦ ମନ୍ତ୍ର କେବେ ମଧ୍ୟ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧର୍ମୋପଦେଶଃ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵଶ୍ରେଯଃ ପ୍ରତିଘାତଯେତ୍
ଧର୍ମ ଶିଖ୍ୟା ଦେଲେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କର ନିଜ ଭଲରେ ବାଧା ଆସେ।
କଂଡୂଯନଂ ହି ଶିରସଃ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ନ ଶୁଭଂ ମତମ୍
ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲାଇବା ଶୁଭ ମନାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରଵର୍ତିନୋ ଭୂପାଲ୍ଲୁବ୍ଧାତ୍କୃତ୍ଵା ପ୍ରତିଗ୍ରହମ୍
ଯେ ରାଜା ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚାଲନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଲୋଭୀ, ସେଠାରୁ ଦାନ ନେଲେ—
ଅକାଲଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ତନିତେ ଵର୍ଷର୍ତୌ ପାଂସୁଵର୍ଷଣେ
ଅସମୟରେ ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ଗର୍ଜନ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଧୂଳି ବର୍ଷା ହେଲେ—
ଉଲ୍କାପାତେ ଚ ଭୂକଂପେ ଦିଗ୍ଦାହେ ମଧ୍ଯରାତ୍ରିଷୁ
ପତିତ ତାରା, ଭୂକମ୍ପ, ଦିଗ୍ବାହା ଜଳିବା କିମ୍ବା ମଧ୍ୟରାତିରେ—
ଦର୍ଶାଷ୍ଟକାସୁ ଭୂତାଯାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧିକଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ
ଅମାବାସ୍ୟା କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲେ, କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦାନ ନେଲେ—
ଖରୋଷ୍ଟ୍ରକ୍ରୋଷ୍ଟ୍ର ଵିରୁତେ ସମଵାଯେ ରୁଦତ୍ଯପି
ଗଧା, ଉଠ, କୁଆ ଡାକିଲେ, କିମ୍ବା ଭିଡ଼ ହେବା ସମୟରେ କେହି କାନ୍ଦୁଥିଲେ—
ଆରଣ୍ଯକମଧୀତ୍ଯାପି ବାଣସାମ୍ନୋରପି ଧ୍ଵନୌ
ଆରଣ୍ୟକ ପଢ଼ିଲେ ବା ବାଣସାମନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ—
କୃତାଂତରାଯୋ ନ ପଠେଦ୍ଭେକାଖୁ ଶ୍ଵାହି ବଭ୍ରୁଭିଃ 4.1.38.
ଅବରୋଧ ହେଲେ ବା ବେଙ୍ଗ, ଉଠୁରା, କୁକୁର ବା ନେଉଳ ଥିଲେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନାଯୁଷ୍ଯକରଂ ଚୈଵ ପରଦାରୋପସର୍ପଣମ୍
ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଜନୀକୁ ନିକଟେ ଯିବା ଆୟୁଷ୍ୟ କମାଏ।
ପୂର୍ଵର୍ଦ୍ଧିଭିଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତମାତ୍ମାନଂ ନାଵମାନଯେତ୍
ପୂର୍ବରୁ ମିଳିଥିବା ଶ୍ରୀ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ନିଜକୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂଯାତ୍ପ୍ରିଯଂ ବ୍ରୂଯାନ୍ନବ୍ରୂଯାତ୍ସତ୍ଯମପ୍ରିଯମ୍
ସତ୍ୟ କହିବା, ମଧୁର କହିବା ଉଚିତ୍; କିନ୍ତୁ କଠୋର ସତ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭଦ୍ରମେଵ ଵଦେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଭଦ୍ରମେଵ ଵିଚିଂତଯେତ୍
ସଦା ଭଲ କଥା କହିବା ଓ ଭଲ କଥା ଭାବିବା ଉଚିତ୍।
ରୂପଵିତ୍ତକୁଲୈର୍ହୀନାନ୍ସୁଧୀର୍ନାଧିକ୍ଷିପେନ୍ନରାନ୍
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ରୂପ, ଧନ କିମ୍ବା କୁଳ ନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵାଚୋଵେଗଂ ମନୋଵେଗଂ ଜିହ୍ଵାଵେଗଂ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍
ବାକ୍ୟ, ମନ ଓ ଜିହ୍ବାର ଉତ୍ସାହକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣାଗ୍ନୀନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟ ପାଣିନା ନୈଵ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍
ଖାଇବା ପରେ ଅଶୁଚି ହାତରେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଛୁଈବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗୁହ୍ଯଜାନ୍ଯପି ଲୋମାନି ତତ୍ସ୍ପର୍ଶାଦଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍
ଗୁପ୍ତ ଅଂଶରେ ଥିବା ଲୋମ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ସ୍ପର୍ଶରେ ଅଶୁଚି ହୁଏ।
ନିଷ୍ଠୀଵନଂ ଚ ଶ୍ଲେଷ୍ମାଣଂ ଗୃହାଦ୍ଦୂରଂ ଵିନିକ୍ଷିପେତ୍ ଅଦ୍ରୋହଵତ୍ଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ପୂର୍ଵଂ ଜନ୍ମ ସ୍ମରେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ଘରରୁ ଦୂରେ ଥୁକିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ମନରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଵୃଦ୍ଧାନ୍ପ୍ରଯତ୍ନାଦ୍ଵଂଦେତ ଦଦ୍ଯାତ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵମାସନମ୍ 4.1.38.
ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍।
ଶ୍ରୁତି ଭୂଦେଵ ଦେଵାନାଂ ନୃପ ସାଧୁ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ବେଦ ହେଉଛି ଦେବତା, ଭୂଦେବ, ରାଜା, ସଜ୍ଜନ ଓ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ।
ନ ମନୁଷ୍ଯସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଯାନ୍ନାତ୍ମାନମପମାନଯେତ୍
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।