ଅରୁଣାଚଲନାଥେତି କରୁଣାମୃତସାଗରଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳନାଥ, କରୁଣାର ଅମୃତ ସାଗର ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ସଂଲିପ୍ଯ ଵିଵିଧୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ନିତ୍ଯଂ ପଂଚାମୃତାଦିଭିଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପଞ୍ଚାମୃତ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରୁଥିଲେ।
ଅପୂଜଯତ କଲ୍ହାରୈଃ ସ୍ରଵନ୍ମୃଗମଦଦ୍ରଵୈଃ
ସେ କଳହାର ଫୁଲ ଓ ଝରୁଥିବା କଷେରୁ ମୃଗମଦ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଇତି ଵର୍ଷତ୍ରଯଂ ତସ୍ଯ ଵଶିନୋ ଵରିଵସ୍ଯଯା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ସେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କଲେ।
ନୀହାରାଚଲସଂକାଶମାରୂଢୋ ଵୃଷପୁଂଗଵମ୍
ସେ ଧୂଆଁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଜଣେକୁ ଦେଖିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଦ୍ଯୈର୍ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ
ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ନାରଦ ଭଳି ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ
କରୁଣାସିଂଧୁକଲ୍ଲୋଲୈଃ କମଲାଵାସଵେଶ୍ମଭିଃ
କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଓ କମଳର ସାର ଘରେଇ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଦେଵଦେଵଂ ତମଷ୍ଟାଂଗଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ଭୂତଲେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ଆଠଟି ଅଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ,
ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯଚ୍ଚ ଭୂପାଲୋ ମୌଲୀକୃତଶତାଂଜଲିଃ 1.3.2.24.
ରାଜା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି, ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ,
ଅଚାରିଷଂ ସ ଏକୋଽଯଂ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ମେ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ
ମୁଁ ଏହିପରି କାମ କରିଛି; ମୋ ଦୋଷକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ।
ଇତିଵାଦିନମତ୍ଯଂତଂ ଦୀନମେଵ ଦଯାନିଧିଃ
ଏଭଳି କହି, ଅତି ନମ୍ର ଭାବରେ, ଦୟାର ସମୁଦ୍ର,
ତାଃ ସର୍ଵାଃ ସର୍ଵଜଂତୂନାମତ୍ଯର୍ଥଂ ପରିକଲ୍ପିତାଃ
ସେସବୁ କଥା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି।
ପୁରା ପୁରଂଦରସ୍ତ୍ଵଂ ହି କୈଲାସଶିଖରେ ସ୍ଥିତମ୍
ପୂର୍ବେ, ହେ ପୁରନ୍ଦର, ତୁମେ କୈଳାସ ଶିଖରରେ ବସିଥିଲେ,
କ୍ଷଣଂ ଗଲିତଗର୍ଵସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ତଂଭନା ଵ୍ରୀଡିତସ୍ତଦା
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମର ଅହଂକାର ହ୍ରାସ ପାଇଲା, ଏବଂ ନିୟମରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲା।
ଆଦିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ମଯା ଵଜ୍ରିନ୍ନଵତୀର୍ଯାଵନିଂ ଭଵାନ୍
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି।
ଜାତଂ ତତଃ ପ୍ରଭାଵେଣ କ୍ଷେତ୍ରମେତନ୍ମଦାସ୍ପଦମ୍
ତାହା ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମୋର ଆଶ୍ରୟ ହେଲା।
ଅଧୁନାତିସପର୍ଯାଭିସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତାଭିରହର୍ନିଶମ୍
ଏବେ, ତୁମ ଦିନ ରାତିର ସେବା ଦ୍ୱାରା,
ଖଂ ଵାଯୁରନଲୋ ଵାରି ଭୂଃ ସୂର୍ଯ ଶଶିନୌ ପୁମାନ୍
ଆକାଶ, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ଭୂମି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମଣିଷ,
କାଲୋ ହି କାଲଯାମ୍ଯର୍ଥାନ୍ସତ୍ତ୍ଵାନଧ୍ଵନ ଏଵ ଚ 1.3.2.24.
ସମୟ ସତ୍ତ୍ୱ, ବସ୍ତୁ ଓ ମାର୍ଗକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ।
ଅପର୍ଯଂତଚିଦାନଂଦସିଂଧୋର୍ମେ କେଚିଦୂର୍ମଯଃ
ମୋର ସୀମାହୀନ ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ସମୁଦ୍ରରୁ କିଛି ତରଙ୍ଗ ଉଠେ।
ଵାଣୀଲକ୍ଷ୍ମୀକ୍ଷମାଶ୍ରଦ୍ଧାପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ଵାହାସ୍ଵଧାଦଯଃ
ବାଣୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ପ୍ରଜ୍ଞା, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ,
ଇଯଂ ମମ ମହାଶକ୍ତିର୍ଗୌରୀ ମାଯା ଜଗତ୍ପ୍ରସୂଃ
ଏହି ମୋର ମହାଶକ୍ତି—ଗୌରୀ, ମାୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ।
ଶକ୍ତ୍ଯାନଯାନ୍ଵିତଃ ସର୍ଗରକ୍ଷାସଂହୃତିଵିଭ୍ରମଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର ଓ ଚଳାଚଳ ଘଟେ।
ଅପଵାହିତମୋହସ୍ତ୍ଵଂ ମହିମା ମେ ଵିଚାରଯ
ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୋର ମହିମା ବିଚାର କର।
ତତୋ ମଦ୍ରୂପଶାଲିନ୍ଯା ଆଧିପତ୍ଯଂ କ୍ଷିତେର୍ଗତଃ
ତାପରେ, ମୋର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କ୍ଷମତା ପାଇଲେ।
ପୁନଃ ପୁରଂଦରତ୍ଵେନ ଭୁକ୍ତଦିଵ୍ଯସୁଖଶ୍ଚିରମ୍
ପୁଣି, ପୁରନ୍ଦର ଭାବରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ନଂଦିକେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ହିତେ ଦେଵେ ରାଜା ଵଜ୍ରାଂଗଦଃ କୃତୀ
ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର କହିଲେ: ଏଭଳି କହି, ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ସଫଳ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ତେ କଥିତଂ ସାଧୋ ଶିଵଭକ୍ତଵିଜୃଂଭଣମ୍
ଏଭଳି, ହେ ସାଧୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିବଭକ୍ତିର ବିକାଶ ବିଷୟରେ କହିଲି।
କିଂ ଵାଚାଂ ଵିସ୍ତରେଣାତ୍ର ଶୋଣଶୈଲପ୍ରଦକ୍ଷିଣା 1.3.2.24.
ଏଠାରେ ବହୁତ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ? ଶୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଯଥେଷ୍ଟ।
ଵିଷୁଵାଯନସଂକ୍ରାତି ଵ୍ଯତୀପାତାଦିପର୍ଵସୁ
ବିଷୁବ, ଆୟନ ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ,