ସୌଂଦର୍ଯଶାଲିନୀରାତ୍ମପରିଵାରଵରାଂଗନାଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ପରିବାରର ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ।
ଅଥାଗତେନାଗସ୍ତ୍ଯେନ ଲୋପାମୁଦ୍ରାସଖେନ ସଃ
ତାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହଚରୀ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ନଵତୀର୍ଥାଖ୍ଯେ ସରସି ସ୍ନାନମାଚରନ୍
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ନବତୀର୍ଥ ନାମକ ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ।
ମହିଷାସୁରସଂହାରକାରିଣୀ ମାନଵେଶ୍ଵରଃ
ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ,
ପ୍ରତିକ୍ଷଣଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୂଜ୍ଯସ୍ଯ ଲିଂଗରୂପିଣଃ
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଷସ୍ଯୁତ୍ଥିତଃ ସ୍ନାତଃ ପାଦାଭ୍ଯାମେଵ ପାର୍ଥିଵଃ
ପ୍ରଭାତେ ରାଜା ଉଠି, ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ ପାଏଁ
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ସ କାର୍ତ୍ତିକ୍ଯାଂ ପାର୍ଵତୀଵଲ୍ଲଭପ୍ରିଯମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ
ସୁଗଂଧସାରକହ୍ଲାରକର୍ପୂରଜଲପୂରିତଃ
ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ, କମଳ ଓ କପୂର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲେ।
ପ୍ରତିମାସଧ୍ଵଜାରୋହପୂର୍ଵଂ ତୀର୍ଥୋତ୍ସଵାଦିକମ୍ 1.3.2.24.
ପ୍ରତିମାସ ଧ୍ୱଜାରୋହଣ ଓ ତୀର୍ଥର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ସବ ପୂର୍ବରୁ,
ଅଂଗଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚାସ୍ଯ ଵିଦଧେ ଵିଶଦାଶଯଃ
ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେ ସେ ତାଙ୍କର ଦେହର ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଅରୁଣାଚଲନାଥେତି କରୁଣାମୃତସାଗରଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳନାଥ, କରୁଣାର ଅମୃତ ସାଗର ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ସଂଲିପ୍ଯ ଵିଵିଧୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ନିତ୍ଯଂ ପଂଚାମୃତାଦିଭିଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପଞ୍ଚାମୃତ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରୁଥିଲେ।
ଅପୂଜଯତ କଲ୍ହାରୈଃ ସ୍ରଵନ୍ମୃଗମଦଦ୍ରଵୈଃ
ସେ କଳହାର ଫୁଲ ଓ ଝରୁଥିବା କଷେରୁ ମୃଗମଦ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଇତି ଵର୍ଷତ୍ରଯଂ ତସ୍ଯ ଵଶିନୋ ଵରିଵସ୍ଯଯା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ସେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କଲେ।
ନୀହାରାଚଲସଂକାଶମାରୂଢୋ ଵୃଷପୁଂଗଵମ୍
ସେ ଧୂଆଁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଜଣେକୁ ଦେଖିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଦ୍ଯୈର୍ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ
ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ନାରଦ ଭଳି ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ
କରୁଣାସିଂଧୁକଲ୍ଲୋଲୈଃ କମଲାଵାସଵେଶ୍ମଭିଃ
କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଓ କମଳର ସାର ଘରେଇ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଦେଵଦେଵଂ ତମଷ୍ଟାଂଗଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ଭୂତଲେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ଆଠଟି ଅଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ,
ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯଚ୍ଚ ଭୂପାଲୋ ମୌଲୀକୃତଶତାଂଜଲିଃ 1.3.2.24.
ରାଜା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି, ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ,
ଅଚାରିଷଂ ସ ଏକୋଽଯଂ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ମେ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ
ମୁଁ ଏହିପରି କାମ କରିଛି; ମୋ ଦୋଷକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ।
ଇତିଵାଦିନମତ୍ଯଂତଂ ଦୀନମେଵ ଦଯାନିଧିଃ
ଏଭଳି କହି, ଅତି ନମ୍ର ଭାବରେ, ଦୟାର ସମୁଦ୍ର,
ତାଃ ସର୍ଵାଃ ସର୍ଵଜଂତୂନାମତ୍ଯର୍ଥଂ ପରିକଲ୍ପିତାଃ
ସେସବୁ କଥା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି।
ପୁରା ପୁରଂଦରସ୍ତ୍ଵଂ ହି କୈଲାସଶିଖରେ ସ୍ଥିତମ୍
ପୂର୍ବେ, ହେ ପୁରନ୍ଦର, ତୁମେ କୈଳାସ ଶିଖରରେ ବସିଥିଲେ,
କ୍ଷଣଂ ଗଲିତଗର୍ଵସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ତଂଭନା ଵ୍ରୀଡିତସ୍ତଦା
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମର ଅହଂକାର ହ୍ରାସ ପାଇଲା, ଏବଂ ନିୟମରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲା।
ଆଦିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ମଯା ଵଜ୍ରିନ୍ନଵତୀର୍ଯାଵନିଂ ଭଵାନ୍
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି।
ଜାତଂ ତତଃ ପ୍ରଭାଵେଣ କ୍ଷେତ୍ରମେତନ୍ମଦାସ୍ପଦମ୍
ତାହା ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମୋର ଆଶ୍ରୟ ହେଲା।
ଅଧୁନାତିସପର୍ଯାଭିସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତାଭିରହର୍ନିଶମ୍
ଏବେ, ତୁମ ଦିନ ରାତିର ସେବା ଦ୍ୱାରା,
ଖଂ ଵାଯୁରନଲୋ ଵାରି ଭୂଃ ସୂର୍ଯ ଶଶିନୌ ପୁମାନ୍
ଆକାଶ, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ଭୂମି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମଣିଷ,
କାଲୋ ହି କାଲଯାମ୍ଯର୍ଥାନ୍ସତ୍ତ୍ଵାନଧ୍ଵନ ଏଵ ଚ 1.3.2.24.
ସମୟ ସତ୍ତ୍ୱ, ବସ୍ତୁ ଓ ମାର୍ଗକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ।
ଅପର୍ଯଂତଚିଦାନଂଦସିଂଧୋର୍ମେ କେଚିଦୂର୍ମଯଃ
ମୋର ସୀମାହୀନ ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ସମୁଦ୍ରରୁ କିଛି ତରଙ୍ଗ ଉଠେ।