ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗଭୂରେଷା ମୋକ୍ଷଭୂର୍ମଣିକର୍ଣିକା
ମଣିକର୍ଣିକା ଏହି ସ୍ଥାନଟି ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର, ସ୍ୱର୍ଗର ଭୂମି ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ଭୂମି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯନେକାନି ଵିଗାହ୍ଯ ମଣିକର୍ଣିକାମ୍
ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ ଏବଂ ମଣିକର୍ଣିକାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି,
ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋରର୍ଥଃ କୋଵିଦୈଶ୍ଚ ନିରୂପିତଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତ କରିଛନ୍ତି।
ମଣିକର୍ଣ୍ଯୁପଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ଯତ୍ସୁଖଂ ଜାଯତେ ସତଃ
ମଣିକର୍ଣିକାରେ ବସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯେଉଁ ସୁଖ ମିଳେ,
ମହାସୁଖଂ ଯଦୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ସମାଧୌ ଵିସ୍ମୃତାତ୍ମନାମ୍
ସମାଧିରେ ନିଜକୁ ଭୁଲିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଯେପରି, ଏହି ସୁଖକୁ ମହାସୁଖ ବୋଲି କହାଯାଇଛି।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରାତ୍ପୁରୋଭାଗେ ଦେଵନଦ୍ଯାଶ୍ଚ ପଶ୍ଚିମେ
ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରର ସାମ୍ନାରେ ଏବଂ ଦେବନଦୀର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ,
ଯାଵଂତୋ ଭାସ୍ଵତଃ ସ୍ପର୍ଶାଦ୍ଭାସଂତେ ସୈକତାଃ କଣାଃ 4.1.34.
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଯେତେ ଚାଲି ଚାଲି ରେତ ରେଣୁ ଚମକେ,
ସଂତି ତୀର୍ଥାନି ତାଵଂତି ପରିତୋ ମଣିକର୍ଣିକାମ୍
ମଣିକର୍ଣିକାକୁ ଘେରି ଯେତେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ସେ ରେତ ରେଣୁ ଗୁଡିକର ସଂଖ୍ୟା ପରି।
ଯଦନ୍ଵଯେ କୋପି ମୁକ୍ତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମଣିକର୍ଣିକାମ୍
ଯଦି କୌଣସି ବଂଶର ଲୋକ ମଣିକର୍ଣିକାକୁ ପହଞ୍ଚି ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ,
ତର୍ପିତାଃ ପିତରୋ ଯେନ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମଣିକର୍ଣିକାମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ମଣିକର୍ଣିକାକୁ ପହଞ୍ଚି ନିଜ ପିତୃଗୁଡିକୁ ତୃପ୍ତ କରେ,
ଆମଧ୍ଯାଦ୍ଦେଵସରିତ ଆ ହରିଶ୍ଚଂଦ୍ରମଡପାତ୍
ଦେବନଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ହରିଚନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଏତଦ୍ରଜଃକଣତୁଲାଂ ତ୍ରିଲୋକ୍ଯପି ନ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ସ୍ଥାନର ଏକ ଧୂଳି କଣାର ଓଜନକୁ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
କଲାଵତୀ ଚିତ୍ରପଟୀଂ ପଶ୍ଯଂତୀତ୍ଥଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
କଳାବତୀ, ଚିତ୍ର ଚାଦରରେ ସଜିଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖି,
ଯଦଂବୁସତତଂ ରକ୍ଷେଦ୍ଦୁର୍ଵୃତ୍ତାଦ୍ଦଂଡନାଯକଃ
ଯେତେବେଳେ ଦଣ୍ଡନାୟକ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେରୁ ରକ୍ଷା କରେ,
ଯୋଷ୍ଟମୂର୍ତିର୍ମହାଦେଵଃ ପୁରାଣେ ପରିପଠ୍ଯତେ
ପୁରାଣରେ ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ମହାଦେବଙ୍କ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି।
ନେତ୍ରଯୋରତିଥୀକୃତ୍ଯ ଜ୍ଞାନଵାପୀ କଲାଵତୀ
କଳାବତୀ, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜ୍ଞାନବାପୀକୁ ସମ୍ମାନ କରି,
ଅଂଗାନି ଵେପଥୁଂ ପ୍ରାପୁଃ ସ୍ଵିନ୍ନା ଭାଲସ୍ଥଲୀ ଭୃଶମ୍ 4.1.34.
ତାଙ୍କର ଶରୀର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ କମ୍ପି ଉଠିଲା, ଭାଲା ଭଳି ଘମରେ ଭିଜିଗଲା।
ତସ୍ତଂଭ ଗାତ୍ରଲତିକା ମୁଖଵୈଵର୍ଣ୍ଯମାପ ଚ
ତାଙ୍କର ଶରୀରର ଲତାଗୁଡିକ ଶିଥିଳ ହେଇଗଲା, ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ହରାଇଗଲା।
ସାକ୍ଷଣଂ ସ୍ଵଂ ଵିସସ୍ମାର କାହଂ କ୍ଵାହଂ ନ ଵେତ୍ତି ଚ
ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଗଲା, କିଏ ଏଠାରେ, କେଉଁଠି ଅଛି—କିଛି ଜଣା ନଥିଲା।
ଅଥ ତତ୍ପରିଚାରିଣ୍ଯସ୍ତ୍ଵରମାଣା ଇତସ୍ତତଃ
ତାଙ୍କର ସହଚରୀମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଏଠି-ସେଠି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଦଵସ୍ଥାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତାଂ ତାଶ୍ଚତୁରଚେତସଃ
ସେ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସହଚରୀମାନେ ଅସ୍ତିର ମନେ ହେଇଗଲେ।
ଭଵାଂତରେ ପ୍ରେମପାତ୍ରମେତଯୈକ୍ଷିତୁ କିଂଚନ
ତାଙ୍କର ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଭଲପାଇଥିଲେ କି?
ଅଥନେତ୍ଥଂ କଥମିଯମକାଂଡାତ୍ପର୍ଯମୂମୁହତ୍
ଏହି ଘଟଣାରେ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅସ୍ତିର କିପରି ହେଲେ, ସେମାନେ ଆପସରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତନ୍ମୋହସ୍ଯ ନିଦାନଂ ତାଃସମ୍ଯଗେଵ ଵିଚାର୍ଯ ଚ
ତାଙ୍କର ମୋହର ସଠିକ୍ କାରଣ ବିଚାର କରି, ସହଚରୀମାନେ ଏକାଠି ଆଲୋଚନା କଲେ।
କାଚିତ୍ତାଂ ଵୀଜଯାଂଚକ୍ରେ କଦଲୀତାଲଵୃଂତକୈଃ
କେହି ତାଙ୍କୁ କଦଳୀ ଓ ତାଳପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅମଂଦୈଶ୍ଚଂଦନରସୈରଭ୍ଯଷିଂଚଦମୁଂ ପରା
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ମଲିଲେ।
ଧାରାମଂଡପଧାରାଂବୁସୀକରୈସ୍ତତ୍ତନୂଲତାମ୍ 4.1.34.
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଠଣ୍ଡା ଜଳ ଧାରାରେ ଛିଟିଲେ।
ଜଲାର୍ଦ୍ରଵାସସା କାଚିଦେତସ୍ଯାସ୍ତନୁମାଵୃଣୋତ୍
କେହି ଜଳରେ ଭିଜା ଉପରଣ ଦେଇ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ପଦ୍ମିନୀଦଲଶଯ୍ଯା ଚ କାଚିତ୍ଯରଚଯନ୍ମୃଦୁମ୍
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ମୃଦୁ ଶୟ୍ୟା ତିଆରି କଲେ।
ମୁକ୍ତାକଲାପଂ ରଚଯାଂଚକ୍ରେ ଵକ୍ଷୋଜମଂଡଲେ
କେହି ମୁକ୍ତାର ମାଳା ତିଆରି କରି ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ।