ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମୁପଵାସୀ ନରୋତ୍ତମଃ 4.1.33.
ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ।
ଏକାଦଶ୍ଯାମୁପୋଷ୍ଯାତ୍ର ପ୍ରାଶ୍ନାତି ଚୁଲୁକତ୍ରଯମ୍
ଏଠାରେ, ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ଉପବାସ କରି, ପରେ ତିନି ମୁଠି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଈଶାନତୀର୍ଥେ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଶେଷାତ୍ସୋମଵାସରେ
ଯେଉଁଠି ଇଶାନ ତୀର୍ଥରେ, ବିଶେଷ କରି ସୋମବାର ଦିନେ, କେହି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି,
ତତଃ ସମର୍ଚ୍ଯ ଶ୍ରୀଲିଂଗଂ ମହାସଂଭାରଵିସ୍ତରୈଃ
ତାପରେ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଉପଚାର ସହିତ ଶ୍ରୀଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଉପାସ୍ଯ ସଂଧ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାନୋଦେ ଯତ୍ପାପଂ କାଲଲୋପଜମ୍ । କ୍ଷଣେନ ତଦପାକୃତ୍ଯ ଜ୍ଞାନଵାଞ୍ଜାଯତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମୟ ଅବହେଳାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ।
ଶିଵତୀର୍ଥମିଦଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଜ୍ଞାନତୀର୍ଥମିଦଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଶିବ ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ତୀର୍ଥ।
ସ୍ମରଣାଦପି ପାପୌଘୋ ଜ୍ଞାନୋଦସ୍ଯ କ୍ଷଯେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସ୍ଥାନର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଡାକିନୀଶାକିନୀ ଭୂତପ୍ରେତଵେତାଲରାକ୍ଷସାଃ
ଡାକିନୀ, ଶାକିନୀ, ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ୱେତାଳ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ,
ଜ୍ଵରାପସ୍ମାରଵିସ୍ଫୋଟଦ୍ଵିତୀଯକଚତୁର୍ଥକାଃ
ଜ୍ୱର, ଅପସ୍ମାର, ଚର୍ମରୋଗ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରକାରର ରୋଗମାନେ,
ଜ୍ଞାନୋଦତୀର୍ଥପାନୀଯୈର୍ଲିଂଗଂ ଯଃ ସ୍ନାପଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନ ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନ କରାନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍।
ଜ୍ଞାନରୂପୋହ ମେଵାତ୍ର ଦ୍ରଵମୂର୍ତିଂ ଵିଧାଯ ଚ 4.1.33.
ଏଠାରେ ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଆକାର ହୋଇ, ଦ୍ରବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାଞ୍ଛଂଭୁସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ
ଏଭଳି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇ, ଶମ୍ଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଈଶାନୋ ଜଟିଲୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତତ୍ପ୍ରାଶ୍ଯ ପରମୋଦକମ୍
ଜଟାଧାରୀ ଇଶାନ, ରୁଦ୍ର, ସେହି ପରମ ଜଳ ସ୍ବାଦ ନେଲେ।
ଜ୍ଞାନଵାପ୍ଯାଂ ହି ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ତଦାଖ୍ଯାମି ନିଶାମଯ
ଜ୍ଞାନ ବାପୀରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ।
ହରିସ୍ଵାମୀତି ଵିଖ୍ଯାତଃ କାଶ୍ଯାମାସୀଦ୍ଵିଜଃ ପୁରା
ପୂର୍ବେ କାଶୀରେ ହରିସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ନ ସମା ଶୀଲସଂପତ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯା କାଚନ ଭୂତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ଶୀଳ ଓ ଆଚରଣରେ କେହି ସମାନ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ନ ନାରୀ ତାଦୃଗସ୍ତୀହ ନା ଭରୀ କିନ୍ନରୀ ନ ଚ [
ଏଠାରେ କୌଣସି ନାରୀ, ନା କୌଣସି ଦେବାଙ୍ଗନା, ନା କୌଣସି କିନ୍ନରୀ ତାଙ୍କ ପରି ଥିଲେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵସୌଂଦର୍ଯନିଲଯା ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସତ୍ଖନିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ନିବାସ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଗୁଣର ଖଣି ଥିଲେ।
ତଦାସ୍ଯ ଶରଣଂ ଯାତୋ ମନ୍ଯେ ଦର୍ଶଭଯାଚ୍ଛଶୀ
ସେ ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭୟରେ ଦେଖାଯିବାକୁ ଭୟ କରି, ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି।
ତଦ୍ଭ୍ରୂର୍ଭ୍ରମରରାଜୀଵ ଗଂଡପତ୍ରଲତାଂତରେ
ତାଙ୍କର ଭୂଁକୁ ଦେଖିଲେ ମନେହୁଏ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଶାରି ଗାଲର ପତ୍ର ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଛି।
ତଚ୍ଚାରୁଲୋଚନକ୍ଷେତ୍ରେ ଵିଚରଂତୌ ଚ ଖଂଜନୌ 4.1.33.
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଆଖିର ମାଝରେ ଦୁଇଟି ଖଞ୍ଜନ ପକ୍ଷୀ ଖେଳୁଛନ୍ତି।
ସୁଦତ୍ଯା ରଦନଶ୍ରେଣୀ ଛେଦେଷୁ ଵିଷମେଷୁଣା
ସୁଦତୀଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଶାରିର ଅସମାନ ଖାଲିଠାରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ରହିଛି।
ପ୍ରାଯୋ ମଦନ ଭୂପାଲ ହର୍ମ୍ଯ ରତ୍ନାଂତରେ ଶୁଭେ
ହେ ରାଜା, ମଦନ ସାଧାରଣତଃ ତାଙ୍କର ମଣିମୟ ମହଳର ଭିତର ଅଳଙ୍କୃତ କୋଠରୀରେ ବସିଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ମର୍ତ୍ଯେ ଚ ପାତାଲେ ନୈଷା ରେଖା କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ, ଏପରି ରେଖା କେହି ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ଠାରେ ମିଳେନାହିଁ।
ଶଂକେ ଚିତ୍ତ ଭୁଵୋ ରାଜ୍ଞୋ ଲସତ୍ପଟକୁଟୀଦ୍ଵଯମ୍
ହେ ମନ, ମୁଁ ଅନୁମାନ କରୁଛି ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଚମକୁଥିବା ପଟର ମଧ୍ୟରେ ଧରା ପଡ଼ିଛି।
ଅନଂଗଭୂ ନିଯମତୋଽଦୃଶ୍ଯେ ମଧ୍ଯେ ନତଭ୍ରୁଵଃ
ହେ ଅନଙ୍ଗଭୂ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିବା ଜଣେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭୂଁର ମଧ୍ୟରେ ରହିଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯା ନାଭୀଦରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କଂଦର୍ପୋଽନଂଗତା ଗତଃ
ତାଙ୍କର ନାଭିର ଗଭୀରତାକୁ ପହଞ୍ଚି, କାମଦେବ ଦେହହୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଗୁରୁଣୈତନ୍ନିତଂବେନ ମହାମନ୍ମଥ ଦୀକ୍ଷଯା
ତାଙ୍କର ଭାରି ନିତମ୍ବ ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ ମନ୍ମଥ ଦୀକ୍ଷାରେ,
ଊରୁସ୍ତଂଭେନ ଚୈତସ୍ଯାଃ ସ୍ତଂଭଵତ୍କସ୍ଯନୋ ମନଃ
ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉରୁର ଥାମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା, କାହାର ମନ ଦୃଢ଼ ହେବ ନାହିଁ?
ପାଦାଂଗୁଷ୍ଠନଖଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଭଯା କସ୍ଯ ନ ପ୍ରଭା
ତାଙ୍କର ପାଦଅଙ୍ଗୁଠିର ନଖର ଆଲୋକରେ କାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅନ୍ଧାରିତ ହେବ ନାହିଁ?