ଧନ୍ଯୋ ଯକ୍ଷଃ ପୂର୍ଣଭଦ୍ରୋ ଧନ୍ଯା କାଂଚନକୁଂଡଲା 4.1.32.
ଧନ୍ୟ ଯକ୍ଷ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଧନ୍ୟ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୁନା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନଵାପୀଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ଯତଃ ସ୍ଵର୍ଗୌକସୋପ୍ଯଲମ୍
ଜ୍ଞାନର ଖାଲିକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମାନ ନୁହେଁ।
ଜ୍ଞାନଵାପ୍ଯାଃ ସମୁତ୍ପତ୍ତିଂ କଥ୍ଯମାନାଂ ମଯାଧୁନା
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନର ଖାଲିର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି।
ଅନାଦିସିଦ୍ଧେ ସଂସାରେ ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ମୁନେ
ଆଦିହୀନ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ସଂସାରରେ, ପୁରୁଣା ଦେବଯୁଗରେ, ମୁନି—
ନ ଵର୍ଷଂତି ଯଦାଭ୍ରାଣି ନ ପ୍ରାଵର୍ତଂତ ନିମ୍ରଗାଃ
ଯେତେବେଳେ ମେଘମାନେ ବର୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀ ଓ ଝରଣାମାନେ ବହିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ,
କ୍ଷାରସ୍ଵାଦୂଦଯୋରେଵ ଯଦାସୀଜ୍ଜଲଦର୍ଶନମ୍
ସେତେବେଳେ କେବଳ ଲୁଣିଆ ଓ ମିଠା ପାଣି ଦେଖାଯାଉଥିଲା,
ନିର୍ଵାଣକମଲାକ୍ଷେତ୍ରଂ ଶ୍ରୀମଦାନଂଦକାନନମ୍
ମୁକ୍ତିର ପଦ୍ମକ୍ଷେତ୍ର, ଆନନ୍ଦର ଶୋଭାମୟ ବନ,
ମହାଶଯନସୁପ୍ତାନାଂ ଜଂତୂନାଂ ପ୍ରତିବୋଧକମ୍
ବଡ଼ ନିଦ୍ରାରେ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି,
ଯାତାଯାତାତିସଂଖିନ୍ନ ଜଂତୁଵିଶ୍ରାମମଂଡପମ
ଅନେକ ଆସିଯିବା ଓ ଯିବାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରିପାରିବା ଏକ ମଣ୍ଡପ,
ସଚ୍ଚିଦାନଂଦନିଲଯଂ ପରବ୍ରହ୍ମରସାଯନମ୍
ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ନିବାସ, ପରବ୍ରହ୍ମଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରସାୟନ,
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରମେତତ୍ସ ଈଶାନୋ ଜଟିଲସ୍ତଦା 4.1.33.
ତାପରେ ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।
ଆଲୁଲୋକେ ମହାଲିଂଗଂ ଵୈକୁଂଠପରମେଷ୍ଠିନୋଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈକୁଣ୍ଠ ନାଥଙ୍କର ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯୀଭିର୍ମାଲାଭିଃ ପରିତଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇଥିଲା,
ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ସ୍ତୋମୈରର୍ଚ୍ଯମାନଂ ନିରଂତରମ୍
ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ନିରନ୍ତର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ,
ଅଂଗହାରୈରପ୍ସରୋଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନମନେକଧା
ଅନେକ ପ୍ରକାର ସେବା ଭାବରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ,
ଵିଦ୍ଯାଧରୀକିନ୍ନରୀଭିସ୍ତ୍ରିକାଲଂ କୃତମଂଡନମ୍
ବିଦ୍ୟାଧରୀ ଓ କିନ୍ନରୀମାନେ ତିନିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରୁଥିଲେ,
ଅସ୍ଯେଶାନସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଚ୍ଛେତ୍ଯଭଵତ୍ତଦା
ସେ ଭଗବାନଙ୍କର ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, କାଟିବାକୁ ମନେ ଧାରଣ କଲେ।
ଚଖାନ ଚ ତ୍ରିଶୂଲେନ ଦକ୍ଷିଣାଶୋପକଂଠତଃ
ସେ ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଵରଣାଂଭାଂସି ନିଷ୍କ୍ରାଂତାନି ତଦା ମୁନେ
ତାହାପରେ, ମୁନି, ପୃଥିବୀର ଆବରଣ ଭେଦିଯାଇଲା।
ତୈର୍ଜଲୈଃ ସ୍ନାପଯାଂଚକ୍ରେ ତ୍ଵତ୍ସ୍ପୃଷ୍ଟୈରନ୍ଯଦେହିଭିଃ ତୁଷାରୈର୍ଜାଡ୍ଯଵିଧୁରୈର୍ଜଂଜପୂକୌଘହାରିଭିଃ
ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେହଧାରୀମାନେ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବା, ହିମ ପରି ଢଣ୍ଡା ଓ ଜଡତା ଦୂର କରୁଥିବା ସେଇ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ସନ୍ମନୋଭିରିଵାତ୍ଯଚ୍ଛୈରନଚ୍ଛୈର୍ଵ୍ଯୋମଵର୍ତ୍ମଵତ୍ 4.1.33.
ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ ଭଳି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଆକାଶର ଅବିରୋଧିତ ପଥ ଭଳି।
ପୀଯୂଷଵତ୍ସ୍ଵାଦୁତରୈଃ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୈର୍ଗଵାଂଗଵତ୍
ଅମୃତ ପରି ମିଠା, ସ୍ପର୍ଶରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଗାଈର ଦୁଧ ପରି।
ଵିଜିତାବ୍ଜମହାଗଂଧୈଃ ପାଟଲାମୋଦମୋଦିଭିଃ
ପଦ୍ମର ଗଭୀର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ପାଟଳ ଫୁଲର ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ମନ ହରାଇଯାଇଥିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନତାପସଂତପ୍ତ ପ୍ରାଣିପ୍ରାଣୈକରକ୍ଷିଭିଃ
ଅଜ୍ଞାନର ତାପରେ ପୀଡିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଜୀବନର ରକ୍ଷକମାନେ ମାତ୍ର ସହାୟ ହେଲେ।
ଶ୍ରଦ୍ଧୋପସ୍ପର୍ଶି ଦୃଦଯଲିଂଗ ତ୍ରିତଯହେତୁଭିଃ
ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସ୍ପର୍ଶରେ, ହୃଦୟ ହେଉଛି ଚିହ୍ନ, ଏହି ତିନିଟି କାରଣରୁ ଏହା ହେଉଛି।
ଵିଶ୍ଵଭର୍ତୁରୁମାସ୍ପର୍ଶସୁଖାତିସୁଖକାରିଭିଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାଳକ ଉମାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।
ସହସ୍ରଧାରୈଃ କଲଶୈଃ ସ ଈଶାନୋ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ସେ ଭଗବାନ୍, ଯିଏ ଘଟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ହଜାର ଧାରା ଝରୁଥିବା କଳଶମାନେ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵିଶ୍ଵଲୋଚନଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ଭଗବାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ତଵ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମୀଶାନ କର୍ମଣାନେନ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ଇଶାନ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ହେ ସୁବ୍ରତ।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ଜଟିଲେଶାନ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ତପୋଧନ
ତେଣୁ, ହେ ଜଟାଧାରୀ ଇଶାନ, ହେ ତପସ୍ଵୀ, ତୁମେ ଏବେ ଏକ ଵର ମାଗ।