ଭିଲ୍ଲୀ ହଲ୍ଲୀସକପ୍ରୀତି ଝିଲ୍ଲୀରାଵଵିରାଵିଣମ୍
ଭିଲ୍ଲୀ ଓ ହଲ୍ଲୀସକା ନାରୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଓ ଝିଲିପିପିଲିର ଅବିରତ ଶବ୍ଦରେ ଏଠି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ମରାଲୀଗଲନାଲୀସ୍ଥ ବିସାସକ୍ତସିତଚ୍ଛଦମ୍
ମାରାଳୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ବଡ଼ ପତ୍ର ଓ ଧଳା ବିଶା ଫୁଲ ଲଗାଇଛି।
ବକଶାଵକସଂଚାରଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣାସକ୍ତ ସାରସମ୍ 4.1.32.
ବକ ଛୁଆମାନେ ଏଠି ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମଣା ସହିତ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଲଗାଇଛନ୍ତି।
ଚଂଦ୍ରକାଂତଶିଲାସୁପ୍ତକୃଷ୍ଣୈଣହରିତୋଡୁପମ୍ ଦର୍ଶଯନ୍ନିତ୍ଥମାକ୍ରୀଡଂ ଦେଵ୍ଯୈ ଦେଵୋଵିଶଦ୍ଵନମ୍ ।। 4.1.32.
ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଶିଳାରେ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଶୁଇଁଛି, ସେମାନେ ହରିତ ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟ ଖେଳସ୍ଥଳ ଦେଖାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନଂ ନ ଵିଂଦଂତି ଯୋଗୈରେକେନ ଜନ୍ମନା 4.1.32.
ଏକ ଜନ୍ମରେ ୟୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯଵାନିତରୋ ଵାପି ମମ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସେଵଯା
ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ସେବା କଲେ, ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଯେହେଉଁ, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିଧାଯ କ୍ଷେତ୍ରସଂନ୍ଯାସଂ ଯେ ଵସଂତୀହ ମାନଵାଃ 4.1.32.
ଯେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏଠି ବସିଥାନ୍ତି—
ସତ୍ଵାଵଲଂବିତପ୍ରାଣମାଯୁଃଶେଷେଣରକ୍ଷିତମ୍ 4.1.32.
ସତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଭରସା କରି ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷିତ ରହିଥାଏ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଦିତାଂ ତସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରୋ ଗିରଂ ମୃଦ୍ଵୀକଯା ସାମ୍ଯମୁପେଯୁଷୀଂ ମୃଦୁ 4.1.32.
ସେ ମୃଦୁ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ମହେଶ୍ୱର ମୃଦୁ ମନରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ମଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋପି ଵିନା ତ୍ଵଦୀଯାଂ ଭକ୍ତିଂ ନ କାଶୀ ଵସତିଂ ଲଭେତ 4.1.32.
ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବିନା କାଶୀରେ ବାସ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଧନ୍ଯୋ ଯକ୍ଷଃ ପୂର୍ଣଭଦ୍ରୋ ଧନ୍ଯା କାଂଚନକୁଂଡଲା 4.1.32.
ଧନ୍ୟ ଯକ୍ଷ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଧନ୍ୟ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୁନା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନଵାପୀଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ଯତଃ ସ୍ଵର୍ଗୌକସୋପ୍ଯଲମ୍
ଜ୍ଞାନର ଖାଲିକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମାନ ନୁହେଁ।
ଜ୍ଞାନଵାପ୍ଯାଃ ସମୁତ୍ପତ୍ତିଂ କଥ୍ଯମାନାଂ ମଯାଧୁନା
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନର ଖାଲିର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି।
ଅନାଦିସିଦ୍ଧେ ସଂସାରେ ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ମୁନେ
ଆଦିହୀନ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ସଂସାରରେ, ପୁରୁଣା ଦେବଯୁଗରେ, ମୁନି—
ନ ଵର୍ଷଂତି ଯଦାଭ୍ରାଣି ନ ପ୍ରାଵର୍ତଂତ ନିମ୍ରଗାଃ
ଯେତେବେଳେ ମେଘମାନେ ବର୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀ ଓ ଝରଣାମାନେ ବହିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ,
କ୍ଷାରସ୍ଵାଦୂଦଯୋରେଵ ଯଦାସୀଜ୍ଜଲଦର୍ଶନମ୍
ସେତେବେଳେ କେବଳ ଲୁଣିଆ ଓ ମିଠା ପାଣି ଦେଖାଯାଉଥିଲା,
ନିର୍ଵାଣକମଲାକ୍ଷେତ୍ରଂ ଶ୍ରୀମଦାନଂଦକାନନମ୍
ମୁକ୍ତିର ପଦ୍ମକ୍ଷେତ୍ର, ଆନନ୍ଦର ଶୋଭାମୟ ବନ,
ମହାଶଯନସୁପ୍ତାନାଂ ଜଂତୂନାଂ ପ୍ରତିବୋଧକମ୍
ବଡ଼ ନିଦ୍ରାରେ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି,
ଯାତାଯାତାତିସଂଖିନ୍ନ ଜଂତୁଵିଶ୍ରାମମଂଡପମ
ଅନେକ ଆସିଯିବା ଓ ଯିବାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରିପାରିବା ଏକ ମଣ୍ଡପ,
ସଚ୍ଚିଦାନଂଦନିଲଯଂ ପରବ୍ରହ୍ମରସାଯନମ୍
ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ନିବାସ, ପରବ୍ରହ୍ମଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରସାୟନ,
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରମେତତ୍ସ ଈଶାନୋ ଜଟିଲସ୍ତଦା 4.1.33.
ତାପରେ ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।
ଆଲୁଲୋକେ ମହାଲିଂଗଂ ଵୈକୁଂଠପରମେଷ୍ଠିନୋଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈକୁଣ୍ଠ ନାଥଙ୍କର ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯୀଭିର୍ମାଲାଭିଃ ପରିତଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇଥିଲା,
ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ସ୍ତୋମୈରର୍ଚ୍ଯମାନଂ ନିରଂତରମ୍
ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ନିରନ୍ତର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ,
ଅଂଗହାରୈରପ୍ସରୋଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନମନେକଧା
ଅନେକ ପ୍ରକାର ସେବା ଭାବରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ,
ଵିଦ୍ଯାଧରୀକିନ୍ନରୀଭିସ୍ତ୍ରିକାଲଂ କୃତମଂଡନମ୍
ବିଦ୍ୟାଧରୀ ଓ କିନ୍ନରୀମାନେ ତିନିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରୁଥିଲେ,
ଅସ୍ଯେଶାନସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଚ୍ଛେତ୍ଯଭଵତ୍ତଦା
ସେ ଭଗବାନଙ୍କର ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, କାଟିବାକୁ ମନେ ଧାରଣ କଲେ।
ଚଖାନ ଚ ତ୍ରିଶୂଲେନ ଦକ୍ଷିଣାଶୋପକଂଠତଃ
ସେ ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଵରଣାଂଭାଂସି ନିଷ୍କ୍ରାଂତାନି ତଦା ମୁନେ
ତାହାପରେ, ମୁନି, ପୃଥିବୀର ଆବରଣ ଭେଦିଯାଇଲା।
ତୈର୍ଜଲୈଃ ସ୍ନାପଯାଂଚକ୍ରେ ତ୍ଵତ୍ସ୍ପୃଷ୍ଟୈରନ୍ଯଦେହିଭିଃ ତୁଷାରୈର୍ଜାଡ୍ଯଵିଧୁରୈର୍ଜଂଜପୂକୌଘହାରିଭିଃ
ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେହଧାରୀମାନେ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବା, ହିମ ପରି ଢଣ୍ଡା ଓ ଜଡତା ଦୂର କରୁଥିବା ସେଇ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।