ସଂସାର ଭଯଭୀତାଯ ଯେ ଯେ ବଦ୍ଧାଃ କର୍ମବଂଧନୈଃ
ଯେମାନେ ସଂସାରର ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ କର୍ମର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧା ରହିଛନ୍ତି,
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିଵିହୀନା ଯେ ଶୌଚାଚାରଵିଵର୍ଜିତାଃ
ଯେମାନେ ବେଦ ଓ ସୃତିରୁ ବିଞ୍ଜିତ, ପବିତ୍ରତା ଓ ନୀତି ଚରିତ୍ରର ଅଭାବରେ ଅଛନ୍ତି,
ଯେ ଚ ଯୋଗପରିଭ୍ରଷ୍ଟାସ୍ତପୋ ଦାନ ଵିଵର୍ଜିତାଃ 4.1.32.
ଯେମାନେ ଯୋଗରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରୁ ବଞ୍ଚିତ,
ମଧ୍ଯେ ବଂଧୁଜନେ ଯେଷାମପମାନଂ ପଦେ ପଦେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ନିଜ ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତି ପଦକୁ ଅପମାନ ହୁଏ,
ଆନଂଦକାନନେ ଯେଷାଂ ରୁଚିର୍ଵୈ ଵସତାଂ ସତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି ଆନନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି,
ଭର୍ଜ୍ଯତେ କର୍ମବୀଜାନି ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶଵହ୍ନିନା
ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ କର୍ମର ବୀଜ ପୁଡ଼ିଯାଏ,
ହରିକେଶୋ ଵିଚାର୍ଯେତି ଯାତୋ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ହରିକେଶ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ପୁନର୍ନୋ ତନୁସଂବଂଧସ୍ତନୁଦ୍ଵେଷିପ୍ରସାଦତଃ
ଯିଏ ଦେହ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଆମେ ପୁଣି ଦେହର ସମ୍ପର୍କ ପାଉ।
ଅଥ କାଲାଂତରେ ଶଂଭୁଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାନଂଦକାନମମ୍
ପରେ, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ଆନନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅମଂଦାମୋଦମଂଦାରଂ କୋଵିଦାରପରିଷ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ ମନ୍ଦାର ଓ ଅମନ୍ଦାର ଗଛର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା, କୋବିଦାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଵିକସନ୍ମାଲତୀଜାଲଂ କରଵୀରଵିରାଜିତମ୍
ଫୁଲିଥିବା ମାଲତୀ ମାଳା ଓ କରବୀର ଫୁଲରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା,
ଜୃଂଭଦ୍ଵିଚକିଲାମୋଦଂ ଲସତ୍କଂକେଲିପଲ୍ଲଵମ୍
ଫୁଲିଥିବା ବିଚକିଳାର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଲୁଚୁଛିଥିବା କାମକେଳୀର କିଶୋର ପତ୍ର ଚମକୁଥିଲା,
ପୁଷ୍ପ୍ଯପୁନ୍ନାଗନିକରଂ ବକୁଲାମୋଦମୋଦିତମ୍ 4.1.32.
ପୁଷ୍ପିତ ପୁନ୍ନାଗ ଗଛର ଝୁପି ଓ ବକୁଳ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନ ଖୁସି ହେଉଥିଲା,
ବହୁଶୋଲଂବିରୋଲଂବ ମାଲାମାଲିତଭୂତଲମ୍
ଅନେକ ଝୁଲିଥିବା ମାଳାରେ ଭୂମି ଭରି ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା,
ଗୁରୁଣାଽଗୁରୁଣାମତ୍ତ ଭଦ୍ରଜାତିଵିହଂଗମମ୍
ଗୁରୁତ୍ୱ ଅଗୁରୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ଭଲ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ,
ମେରୁତୁଂଗ ନମେରୁସ୍ଥଚ୍ଛାଯାକ୍ରୀଡିତକିଂନରମ୍
ମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ଉଚ୍ଚ ଗଛର ଛାୟାରେ କିନ୍ନର ଦମ୍ପତିମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ।
କଦଂବାନାଂ କଦଂବେଷୁ ଗୁଂଜଦ୍ରୋଲଂବଯୁଗ୍ମକମ୍
କଦମ୍ବ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଦୁଇଟି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଲି ରହି ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ଶାଲତାଲତମାଲାଲୀ ହିଂତାଲୀ ଲକୁଚାଵୃତମ୍ ନାରିକେଲ ତରୁଚ୍ଛନ୍ନ ନାରଂଗୀରାଗରଂଜିତମ୍
ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ, ଆଳି ଓ ହିଁତାଳ ଗଛ, ଲକୁଚ ଫଳର ଗୁଛରେ ଢାକା, ନାଡ଼ିଆ ଗଛର ଛାୟାରେ ଥିବା, କମଳା ଓ ଅଗରୁ ସୁଗନ୍ଧରେ ରଙ୍ଗାଇଯାଇଛି।
ଫଲିଜଂବୀରନିକରଂ ମଧୂକମଧୁପାକୁଲମ୍
ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଜାମ୍ବିର ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଓ ମଧୁକ ଗଛର ଗୁଛ ମଧୁମକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ମଧୁରାମୋଦ ଦମନଚ୍ଛନ୍ନଂ ମରୁବନୋଦିତମ୍
ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ଦେଉଥିବା ଦମନା ଲତାର ଛାୟା ଓ ବାଲୁକାରୁ ବହୁଥିବା ପବନ ଏଠି ରହିଛି।
ଭିଲ୍ଲୀ ହଲ୍ଲୀସକପ୍ରୀତି ଝିଲ୍ଲୀରାଵଵିରାଵିଣମ୍
ଭିଲ୍ଲୀ ଓ ହଲ୍ଲୀସକା ନାରୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଓ ଝିଲିପିପିଲିର ଅବିରତ ଶବ୍ଦରେ ଏଠି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ମରାଲୀଗଲନାଲୀସ୍ଥ ବିସାସକ୍ତସିତଚ୍ଛଦମ୍
ମାରାଳୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ବଡ଼ ପତ୍ର ଓ ଧଳା ବିଶା ଫୁଲ ଲଗାଇଛି।
ବକଶାଵକସଂଚାରଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣାସକ୍ତ ସାରସମ୍ 4.1.32.
ବକ ଛୁଆମାନେ ଏଠି ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମଣା ସହିତ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଲଗାଇଛନ୍ତି।
ଚଂଦ୍ରକାଂତଶିଲାସୁପ୍ତକୃଷ୍ଣୈଣହରିତୋଡୁପମ୍ ଦର୍ଶଯନ୍ନିତ୍ଥମାକ୍ରୀଡଂ ଦେଵ୍ଯୈ ଦେଵୋଵିଶଦ୍ଵନମ୍ ।। 4.1.32.
ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଶିଳାରେ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଶୁଇଁଛି, ସେମାନେ ହରିତ ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟ ଖେଳସ୍ଥଳ ଦେଖାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନଂ ନ ଵିଂଦଂତି ଯୋଗୈରେକେନ ଜନ୍ମନା 4.1.32.
ଏକ ଜନ୍ମରେ ୟୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯଵାନିତରୋ ଵାପି ମମ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସେଵଯା
ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ସେବା କଲେ, ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଯେହେଉଁ, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିଧାଯ କ୍ଷେତ୍ରସଂନ୍ଯାସଂ ଯେ ଵସଂତୀହ ମାନଵାଃ 4.1.32.
ଯେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏଠି ବସିଥାନ୍ତି—
ସତ୍ଵାଵଲଂବିତପ୍ରାଣମାଯୁଃଶେଷେଣରକ୍ଷିତମ୍ 4.1.32.
ସତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଭରସା କରି ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷିତ ରହିଥାଏ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଦିତାଂ ତସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରୋ ଗିରଂ ମୃଦ୍ଵୀକଯା ସାମ୍ଯମୁପେଯୁଷୀଂ ମୃଦୁ 4.1.32.
ସେ ମୃଦୁ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ମହେଶ୍ୱର ମୃଦୁ ମନରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ମଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋପି ଵିନା ତ୍ଵଦୀଯାଂ ଭକ୍ତିଂ ନ କାଶୀ ଵସତିଂ ଲଭେତ 4.1.32.
ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବିନା କାଶୀରେ ବାସ ମିଳେ ନାହିଁ।