ପ୍ରଲପଂତମିଵ ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରିଯଂ କନକକୁଂଡଲା
ମୋ ପ୍ରିୟା, ସୁନା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଅସ୍ଵସ୍ଥ ଭଳି କଥା କହୁଥିଲେ।
ଅତ୍ରୋପାଯୋଽସ୍ତ୍ଯପତ୍ଯାପ୍ତ୍ଯୈ ଵିସ୍ରବ୍ଧମଵଧାରଯ
ଏଠାରେ ପୁଅ ପାଇବା ଉପାୟ ଅଛି—ଏହି କଥାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜାଣ।
କିମୁଦ୍ଯମଵତାଂ ପୁଂସାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ହି ଚରାଚରେ 4.1.32.
ଉଦ୍ୟମୀ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତରେ କଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ?
ଦୈଵଂ ହେତୁଂ ଵଦଂତ୍ଯେଵଂ ଭୃଶଂ କାପୁରୁଷାଃ ପତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କମଜୋର ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ଦୈବକୁ କାରଣ ଭାବି କଥା କହନ୍ତି।
ତତଃ ପୌରୁଷମାଲଂବ୍ଯ ତତ୍କର୍ମ ପରିଶାଂତଯେ
ତେଣୁ, ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ ଭରସା ରଖି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଅପତ୍ଯଂ ଦ୍ରଵିଣଂ ଦାରା ହାରା ହର୍ମ୍ଯ ହଯା ଗଜାଃ
ସନ୍ତାନ, ଧନ, ଜୀବନ ସାଥୀ, ହାର, ଗୃହ, ଘୋଡା, ହାତୀ—
ଵିଧାତୁଃ ଶାଂଭଵୀଂ ଭକ୍ତିଂ ପ୍ରିଯ ସର୍ଵେ ମନୋରଥାଃ
ହେ ପ୍ରିୟା, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ନାରାଯଣୋପି ଭଗଵାନଂତରାତ୍ମା ଜଗତ୍ପତିଃ
ଏହି ଜଗତର ମଧ୍ୟରେ ନାରାୟଣ ଭଗବାନ, ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ—
ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତୃତ୍ଵଂ ଦତ୍ତଂ ତେନୈଵ ଶଂଭୁନା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଶିବ ନିଜେ ଦେଇଥିଲେ।
ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଂ ସୁତଂ ଲେଭେ ଶିଲାଦୋପ୍ଯନପତ୍ଯଵାନ୍
ଶିଳାଦା, ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ପୁଅ ପାଇଥିଲେ।
କ୍ଷୀରାର୍ଣଵାଧିପତିତାମୁପମନ୍ଯୁରଵାପ୍ତଵାନ୍
ଉପମନ୍ୟୁ ଦୁଧର ସାଗରର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଜିଗାଯ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଂ ସଂଖ୍ଯେ ଦଧୀଚିଃ ଶଂଭୁସେଵଯା
ଦଧିଚି, ଶିବଙ୍କୁ ସେବା କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀକୁ ଜିତିଲେ।
ମନୋରଥପଥାତୀତଂ ଯଚ୍ଚ ଵାଚାମଗୋଚରମ୍ 4.1.32.
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାର ପଥ ଉପରେ ଅଛି, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବା ଅସମ୍ଭବ, ସେଉଁଠି...
ଅନାରାଧ୍ଯ ମହେଶାନଂ ସର୍ଵଦଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଛଡ଼ା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସବୁକିଛି ଦେଇଥାନ୍ତି...
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶଂକରଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚଃ ପତ୍ନ୍ଯାଃ ପୂର୍ଣଭଦ୍ରଃ ସ ଯକ୍ଷରାଟ୍
ପତ୍ନୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୂର୍ଣ୍ଣଭଦ୍ର ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ରାଜା...
ଦିନୈଃ କତିପଯୈରେଵ ପରିପୂର୍ଣମନୋରଥଃ
କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ଆଶା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ନାଦେଶ୍ଵରଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ କୈଃ କୈର୍ନାପି ସ୍ଵଚିଂତିତମ୍
ନାଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଅଜଣା ଉପାୟରେ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ଜିନିଷ ପାଇଲେ।
ଅଂତର୍ଵତ୍ନ୍ଯଥ କାଲେନ ତତ୍ପତ୍ନୀ ସୁଷୁଵେ ସୁତମ୍
ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭବତୀ ପତ୍ନୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା।
ପ୍ରୀତିଦାଯଂ ଦଦୌ ଚାଥ ଭୂରିପୁତ୍ରାନନେକ୍ଷଣାତ୍
ସେ ପୁଅ ଖୁସି ଆଣିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ପୁଅ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ବେଶି ଦେଖିଲେନି।
ବାଲୋଽପି ପୂର୍ଣଚଂଦ୍ରାଭ ଵଦନୋ ମଦନୋପମଃ
ସେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ଥିଲା, ଏବଂ ରୂପରେ ମଦନ ସମାନ ଥିଲା।
ଯଦାଷ୍ଟଵର୍ଷଦେଶୀଯୋ ହରିକେଶୋଽଭଵଚ୍ଛିଶୁଃ
ଯେତେବେଳେ ହରିକେଶ ପୁଅ ପ୍ରାୟ ଆଠ ବର୍ଷର ହେଲା...
ପାଂସୁକ୍ରୀଡନସକ୍ତୋପି କୁର୍ଯାଲ୍ଲିଂଗଂ ରଜୋମଯମ୍ 4.1.32.
ଧୁଳିରେ ଖେଳିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଧୁଳିରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କରିଥିଲା।
ଆକାରଯତି ମିତ୍ରାଣି ଶିଵନାମ୍ନାଽଖିଲାନି ସଃ
ସେ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଏକଠା କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ନାମରେ ଡାକୁଥିଲା।
ଧୂର୍ଜଟେ ଖଂଡପରଶୋ ମୃଡାନୀଶ ତ୍ରିଲୋଚନ
ଧୂର୍ଜଟି, ଖଣ୍ଡପରଶୁ, ମୃଡା, ଈଶ, ତ୍ରିଲୋଚନ—
ଶ୍ରୀକଂଠନୀଲକଂଠେଶ ସ୍ମରାରେ ପାର୍ଵତୀପତେ
ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଈଶ, ସ୍ମରାରି, ପାର୍ବତୀପତି—
ଅଜିନାଂବରଦିଗ୍ଵାସଃ ସ୍ଵର୍ଧୁନୀ କ୍ଲିନ୍ନମୌଲିଜ
ଅଜିନାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଦିଗ୍ବାସ, ଦିବ୍ୟ ନଦୀର ଜଳରେ ତାଙ୍କର କେଶ ଭିଜିଥିଲା—
ସଵଯସ୍କାନିତି ମୁହୁଃ ସମାହ୍ଵଯତି ଲାଲଯନ୍
ସେ ପ୍ରାୟ ସମୟରେ ଏହି ନାମରେ ସମବୟସ୍କମାନେକୁ ଡାକୁଥିଲା, ଏବଂ ଏହାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲା।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ନ ପଦ୍ଯତେ ଚାନ୍ଯଦୃତେ ଭୂତେଶ୍ଵରାଜିରାତ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଭୂତେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଭୂମି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭୂମିରେ ପଦେ ପଦେ ଚାଲିନଥିଲା।
ରସଯେତ୍ତସ୍ଯ ରସନା ହରନାମାକ୍ଷରାମୃତମ୍
ତାଙ୍କର ଜିଭ ହରିଙ୍କ ନାମର ଅମୃତ ଅକ୍ଷରର ସ୍ୱାଦ ନେଉଥିଲା।