ଅତୀତବ୍ରହ୍ମଣାମସ୍ଥ୍ନାଂ ସ୍ରକ୍କଂଠେ ତଵ ଭାସତେ
ପୂର୍ବତନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିର ମାଳା ତୁମ ଗଳାରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଛି।
କୃତ୍ଵାପି ସୁମହତ୍ପାପଂ ତ୍ଵାଂ ଯଃ ସ୍ମରତି ଭାଵତଃ
ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ,
ଯଥା ତମୋ ନ ତିଷ୍ଠେତ ସଂନିଧାଵଂଶୁମାଲିନଃ
ଯେପରି ଆଲୋକର ସାନିଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧକାର ରହିପାରେ ନାହିଁ,
ଯଶ୍ଚିଂତଯତି ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ତଵ ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଯିଏ ପବିତ୍ର ମନରେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦୁଇଟିକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ,
ତଵ ନାମାନୁରକ୍ତା ଵାଗ୍ଯସ୍ଯ ପୁଂସୋ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଯାହାର ମନ ଓ ମୁଁହ ତୁମ ନାମରେ ଲଗାଇଥାଏ,
ରଜସା ତମସା ଵିଵର୍ଧିତଂ କ୍ଵ ନୁ ପାପଂ ପରିତାପଦାଯକମ୍
ତେବେ, ରାଗ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ବଢ଼ିଥିବା ଯେଉଁ ପାପ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି, ସେ କେଉଁଠି ରହିପାରିବ?
ଯଦି ଜାତୁଚିଦଂଧକଦ୍ଵିଷସ୍ତଵନାମୌଷ୍ଠପୁଟାଦ୍ଵିନିଃସୃତମ୍
ଯଦି କେବେ ଅନ୍ଧକ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମୁଁହରୁ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ,
ପରମାତ୍ମନ୍ପରଂଧାମ ସ୍ଵେଚ୍ଛା ଵିଧୃତ ଵିଗ୍ରହ
ହେ ପରମାତ୍ମା, ହେ ପରମ ଧାମ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ।
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯୋସ୍ମି ଦେଵେଶ ଯଂ ନ ପଶ୍ଯତି ଯୋଗିନଃ 4.1.31.
ଆଜି ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି, ହେ ଦେବେଶ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଵିଯୋଗୋଽସ୍ତୁ ମେ ଦେଵ ତ୍ଵଦଂଘ୍ରିଯୁଗଲେନ ଵୈ 4.1.31.
ହେ ଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ପଦଯୁଗଳରୁ କେବେ ବି ଦୂର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦି ପାପାନି ଯସ୍ଯା ନାମ୍ନୋପି କୀର୍ତନାତ୍ 4.1.31.
ଯାହାଙ୍କ ନାମ କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ମହାଶ୍ମଶାନମାସାଦ୍ଯ ଯଦି ଦେଵାଦ୍ଵିପଦ୍ଯତେ 4.1.31.
ଯଦି କେହି ମହାଶ୍ମଶାନକୁ ପହଞ୍ଚି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ,
ତୀର୍ଥେ କାଲୋଦକେ ସ୍ନାତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ତର୍ପଣମତ୍ଵରଃ 4.1.31.
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
କୋସୌ କସ୍ଯ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍କୀଦୃଗସ୍ଯ ତପୋ ମହତ୍
ସେ କିଏ, କାହାର ପୁଅ, ହେ ଶ୍ରୀମାନ୍, ତାଙ୍କର କେମିତି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା?
କଥଂ ଚ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରିଯତ୍ଵଂ ସମୁପେଯିଵାନ୍
ଏବଂ ସେ କିପରି ଦେବଦେବଙ୍କର ପ୍ରିୟତା ପାଇଲେ?
ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମେ ଵିଭୋ
ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କୃପା କର।
ସଂଭ୍ରମୋ ଵିଭ୍ରମଶ୍ଚୋଭୌ କଥଂ ତଦନୁଗାମିନୌ
କିପରି ଭ୍ରମ ଓ ମୋହ ଏହାର ପଛପଛ ଚାଲିଆସେ?
କୁଂଭସଂଭଵ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଦଂଡପାଣି କଥାନକମ୍
ହେ କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦଣ୍ଡପାଣିଙ୍କ କଥା ମୋତେ କୁହ।
ଯଦାକର୍ଣ୍ଯ ନରଃ ପ୍ରାଜ୍ଞ କାଶୀଵାସସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଯାହା ଶୁଣିଲେ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାନବାନ, ମଣିଷ କାଶୀରେ ବାସ କରିବାର ଫଳ ପାଏ।
ରତ୍ନଭଦ୍ର ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ପର୍ଵତେ ଗଂଧମାଦନେ
ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ରତ୍ନଭଦ୍ର ନାମକ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ପୂର୍ଣଭଦ୍ରଂ ସୁତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୋଽଭୂତ୍ପୂର୍ଣମନୋରଥଃ
ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣଭଦ୍ର ନାମକ ପୁଅ ପାଇ ନିଜ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ଶାଂଭଵେନାଥ ଯୋଗେନ ଦେହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ପାର୍ଥିଵମ୍
ପରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ପୃଥିବୀ ଶରୀର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପିତର୍ଯୁପରତେସୋଽଥ ପୂର୍ଣଭଦ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ 4.1.32.
ପିତାଙ୍କ ପରଲୋକରେ ଯିବା ପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଭଦ୍ର ମଧ୍ୟ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କଲେ।
ସର୍ଵାନ୍ମନୋରଥାଁଲ୍ଲେଭେ ଵିନା ସ୍ଵର୍ଗୈକସାଧନମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଛାଡ଼ି।
ସଂସାରତାପସଂତପ୍ତାଵଯଵାମୃତସୀକରମ୍
ସେ ସଂସାର ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ଅଂଗକୁ ଅମୃତ ତିନିକି ବର୍ଷା କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ପୂର୍ଣଭଦ୍ରୋଽଥ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମଂଦିରଂ ସର୍ଵସୁଂଦରମ୍
ତାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଭଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନ୍ଦର ମହଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶୂନ୍ଯଂ ଦରିଦ୍ରହୃଦିଵ ଜୀର୍ଣାରଣ୍ଯମିଵାଥଵା
କିନ୍ତୁ ସେଠା ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା, ଗରିବ ମଣିଷର ହୃଦୟ କିମ୍ବା ଜରାପ୍ରାପ୍ତ ଅରଣ୍ୟ ପରି।
ଆହୂଯ ଗୃହିଣୀ ସୋଽଥ ଯକ୍ଷଃ କନକକୁଂଡଲାମ୍
ତାପରେ ଯକ୍ଷ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା କନକକୁଣ୍ଡଳାକୁ ଡାକିଲେ।
ନ ହର୍ମ୍ଯଂ ସୁଖଦଂ କାଂତେ ଦର୍ପଣୋଦରସୁଂଦରମ୍
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଏହି ମହଳ ଦର୍ପଣରେ ଦେଖାଯିବା ସୁନ୍ଦରତା ପରି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ।
ପଦ୍ମରାଗେଂଦ୍ରନୀଲାର୍ଚିରର୍ଚିତାଟ୍ଟାଲକଂ କ୍ଵଣତ୍
ଏହାର ମନ୍ଦିର ଚୂଡ଼ା ଦାମ୍ପ୍ୟଦାଗ ଓ ନୀଳମଣିର ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ।