ଧନ୍ଯୋଽହଂ ଦେଵି ସୁଶ୍ରୋଣି ଯତ୍ପଶ୍ଯାଵୋ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଲାଗୁଛି, କାରଣ ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁ।
ଅନାଦିଃ ଶରଣଃ ଶାଂତଃ ପରଃ ଷଡ୍ଵିଂଶସଂମିତଃ
ସେ ଆଦିହୀନ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଶାନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଛବିଶି ଗଣନାରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସର୍ଵଭୂତାଂତରାତ୍ମାଽଯଂ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵଦଃ ସଦା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା।
ଧିଯା ପଶ୍ଯଂତି ହୃଦଯେ ସୋଯମଦ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଦେଖନ୍ତି; ଆସନ୍ତୁ, ଆଜି ଏଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲଭ୍ଯତେ ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ମିଳେନାହିଁ।
ସୋଯମାଯାତି ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ର୍ଯଂବକଃ ଶଶିଭୂଷଣଃ
ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ ଭଗବାନ୍, ଏବେ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଧିଗ୍ଧିକ୍ପଦଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ପରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽତ୍ର ଶଂକରମ୍
ଏଠି ଯେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଦବୀରେ କଣ ମହତ୍ତ୍ୱ ରହିଲା?
ଦେଵତ୍ଵାଦଶୁଭଂ କିଂଚିଦ୍ଦେଵଲୋକେ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ 4.1.31.
ଏପରି କହି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
କିମିଦଂ ଦେଵଦେଵେନ ସର୍ଵଜ୍ଞେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣ କଣ କରିଛନ୍ତି?
କ୍ରୀଡେଯଂ ତଵ ଦେଵେଶ ତ୍ରିଲୋଚନ ମହାମତେ
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଏହା କି ଆପଣଙ୍କର ଖେଳ?
କିମର୍ଥଂ ଭଗଵତ୍ର୍ଛଂଭୋ ଭିକ୍ଷାଂ ଚରସି ଶକ୍ତିପ
ହେ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁ, ଶକ୍ତିଧାରୀ, ଆପଣ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛନ୍ତି?
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତଃ ଶଂଭୁର୍ଵିଷ୍ଣୁମେତଦୁଦାହରତ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶମ୍ଭୁ ପଛରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ତଦଘପ୍ରତିଘଂ ଵିଷ୍ଣୋ ଚରାମ୍ଯେତଦ୍ଵ୍ରତଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପାପକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛି।
ସ୍ମିତ୍ଵା କିଂଚିନ୍ନତଶିରାଃ ପୁନରେଵଂ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ସେ ହସି, ମୁଣ୍ଡ ଅଳ୍ପ ନମାଇ, ପୁଣି ଏଭଳି କହିଲେ:
ମାଯଯା ମାଂ ମହାଦେଵ ନଚ୍ଛାଦଯିତୁମର୍ହସି
ହେ ମହାଦେବ, ଆପଣ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ଢାକିବେ ନାହିଁ।
କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ସୃଜାମୀଶ ତ୍ଵନ୍ନିଯୋଗବଲାଦ୍ଵିଭୋ
ହେ ନାଥ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ମଦାଦ୍ଯୋ ମହାଦେଵ ମାଯଯା ତଵ ମୋହିତାଃ
ହେ ମହାଦେବ, ମୋ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସଂହାରକାଲେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସଦେଵାନଖିଲାନ୍ମୁନୀନ୍ 4.1.31.
ବିନାଶର ସମୟ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥାନ୍ତି।
ତଦା କ୍ଵ ତେ ମହାଦେଵ ପାପ ବ୍ରହ୍ମଵଧାଦିକମ୍
ତେବେ, ହେ ମହାଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ କେଉଁଠି ରହିଯାଏ?
ଅତୀତବ୍ରହ୍ମଣାମସ୍ଥ୍ନାଂ ସ୍ରକ୍କଂଠେ ତଵ ଭାସତେ
ପୂର୍ବତନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିର ମାଳା ତୁମ ଗଳାରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଛି।
କୃତ୍ଵାପି ସୁମହତ୍ପାପଂ ତ୍ଵାଂ ଯଃ ସ୍ମରତି ଭାଵତଃ
ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ,
ଯଥା ତମୋ ନ ତିଷ୍ଠେତ ସଂନିଧାଵଂଶୁମାଲିନଃ
ଯେପରି ଆଲୋକର ସାନିଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧକାର ରହିପାରେ ନାହିଁ,
ଯଶ୍ଚିଂତଯତି ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ତଵ ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଯିଏ ପବିତ୍ର ମନରେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦୁଇଟିକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ,
ତଵ ନାମାନୁରକ୍ତା ଵାଗ୍ଯସ୍ଯ ପୁଂସୋ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଯାହାର ମନ ଓ ମୁଁହ ତୁମ ନାମରେ ଲଗାଇଥାଏ,
ରଜସା ତମସା ଵିଵର୍ଧିତଂ କ୍ଵ ନୁ ପାପଂ ପରିତାପଦାଯକମ୍
ତେବେ, ରାଗ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ବଢ଼ିଥିବା ଯେଉଁ ପାପ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି, ସେ କେଉଁଠି ରହିପାରିବ?
ଯଦି ଜାତୁଚିଦଂଧକଦ୍ଵିଷସ୍ତଵନାମୌଷ୍ଠପୁଟାଦ୍ଵିନିଃସୃତମ୍
ଯଦି କେବେ ଅନ୍ଧକ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମୁଁହରୁ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ,
ପରମାତ୍ମନ୍ପରଂଧାମ ସ୍ଵେଚ୍ଛା ଵିଧୃତ ଵିଗ୍ରହ
ହେ ପରମାତ୍ମା, ହେ ପରମ ଧାମ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ।
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯୋସ୍ମି ଦେଵେଶ ଯଂ ନ ପଶ୍ଯତି ଯୋଗିନଃ 4.1.31.
ଆଜି ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି, ହେ ଦେବେଶ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଵିଯୋଗୋଽସ୍ତୁ ମେ ଦେଵ ତ୍ଵଦଂଘ୍ରିଯୁଗଲେନ ଵୈ 4.1.31.
ହେ ଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ପଦଯୁଗଳରୁ କେବେ ବି ଦୂର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।