ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ତୌ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଣତଵତ୍ସଲଃ
ମହାଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଲେ।
ମାନ୍ଯୋଽଧ୍ଵରୋସୌ ଭଵତା ତଥା ଶତଧୃତିସ୍ତ୍ଵଯମ୍
“ଏହିଜଣ ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞର ମାଲିକ ଭାବେ ଗରିମା ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ।”
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାପନୋଦାଯ ଵ୍ରତଂ ଲୋକାଯ ଦର୍ଶଯନ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂଽତର୍ହିତୋ ଦେଵସ୍ତେଜୋରୂପସ୍ତଦା ଶିଵଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଦେବତା ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ଏହିପରି କହି, ଶିବ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକର ରୂପ ଧରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯ କନ୍ଯାମେକାଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯେତି ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
ସେ ଏକ ଜଣେ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏ 'ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଦଂଷ୍ଟାକରାଲଵଦନାଂ ଲଲଜ୍ଜିହ୍ଵାତିଭୀଷଣାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଚିରି ଥିଲା ଏବଂ ଲମ୍ବା ଜିଭା ଭୟଜନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କର୍ତ୍ରୀଂ କର୍ପରହସ୍ତାଗ୍ରାଂ ସ୍ଫୁରତ୍ପିଂଗୋଗ୍ରତାରକାମ୍
ସେ ହାତରେ ଛୁରି ଏବଂ ଖୋପର ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରାଗରେ ତୀବ୍ର ହଳଦିଆ ଆଲୋକରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା।
ଯାଵଦ୍ଵାରାଣସୀଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ପୁରୀମେଷ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏହି କନ୍ୟା ଦିବ୍ୟ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ସର୍ଵତ୍ର ତେ ପ୍ରଵେଶୋସ୍ତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ବାରାଣସୀ ପୁରୀକୁ ଛାଡ଼ି।
ତତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯାଦ୍ଭୈରଵୋପି କାଲୋଭୂତ୍କାଲକାଲତଃ
ତାଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଧ୍ୟ କାଳର ଅଧିପତି ହେଲେ।
କପାଲପାଣିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଚଚାର ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ 4.1.31.
ଖୋପର ହାତରେ ଧରି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ତିନି ଲୋକରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସତ୍ଯଲୋକେପି ଵୈକୁଂଠେ ମହେଂଦ୍ରାଦି ପୁରୀଷ୍ଵପି
ସତ୍ୟଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ପୁରୀରେ ମଧ୍ୟ—
ପ୍ରତିତୀର୍ଥଂ ଭ୍ରମନ୍ନାପି ଵିମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଘୁରିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅନେନୈଵାନୁମାନେନ ମହିମା ତ୍ଵଵଗମ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହିମାକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ସଂତି ତୀର୍ଥାନ୍ଯନେକାନି ବହୂନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ବହୁତ ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ତାଵଦ୍ଗର୍ଜଂତି ପାପାନି ବ୍ରହତ୍ଯାଦିକାନ୍ଯଲମ୍
ତଥାପି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ବଡ଼ ପାପଗୁଡ଼ିକ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହଡ଼ି ରହେ।
ପ୍ରମଥୈଃ ସେଵ୍ଯମାନୋଽଯଂ ତ୍ରିଲୋକୀଂ ଵିଚରନ୍ହରଃ
ପ୍ରମଥଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ, ହରା ତିନି ଲୋକରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଅଥାଯାଂତଂ ମହାକାଲଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ସର୍ପକୁଂଡଲମ୍
ତାପରେ, ସର୍ପ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାକାଳ ଆସୁଥିଲେ—
ପପାତ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନିପେତୁଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ପ୍ରଣତଃ କମଲାପତିଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇଲେ; ପଦ୍ମର ନାଥ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦମଥନୋ ତାଂ ପ୍ରାହ ପଦ୍ମାଲଯାଂ ହରିଃ 4.1.31.
କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କରିଥିବା ହରି, ପଦ୍ମରେ ବସୁଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧନ୍ଯୋଽହଂ ଦେଵି ସୁଶ୍ରୋଣି ଯତ୍ପଶ୍ଯାଵୋ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଲାଗୁଛି, କାରଣ ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁ।
ଅନାଦିଃ ଶରଣଃ ଶାଂତଃ ପରଃ ଷଡ୍ଵିଂଶସଂମିତଃ
ସେ ଆଦିହୀନ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଶାନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଛବିଶି ଗଣନାରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସର୍ଵଭୂତାଂତରାତ୍ମାଽଯଂ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵଦଃ ସଦା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା।
ଧିଯା ପଶ୍ଯଂତି ହୃଦଯେ ସୋଯମଦ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଦେଖନ୍ତି; ଆସନ୍ତୁ, ଆଜି ଏଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲଭ୍ଯତେ ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ମିଳେନାହିଁ।
ସୋଯମାଯାତି ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ର୍ଯଂବକଃ ଶଶିଭୂଷଣଃ
ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ ଭଗବାନ୍, ଏବେ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଧିଗ୍ଧିକ୍ପଦଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ପରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽତ୍ର ଶଂକରମ୍
ଏଠି ଯେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଦବୀରେ କଣ ମହତ୍ତ୍ୱ ରହିଲା?
ଦେଵତ୍ଵାଦଶୁଭଂ କିଂଚିଦ୍ଦେଵଲୋକେ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ 4.1.31.
ଏପରି କହି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
କିମିଦଂ ଦେଵଦେଵେନ ସର୍ଵଜ୍ଞେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣ କଣ କରିଛନ୍ତି?