ଵିନା ସାଂଖ୍ଯେନ ଯୋଗେନ କାଶ୍ଯାଂ ସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ବିନା ମଧ୍ୟ, କାଶୀରେ ଥିବା ଲୋକ ଅମରତ୍ୱ ପାଏ।
ଶଶିମୌଲିପ୍ରସାଦେନ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, କାଶୀରେ ରହିଥିବା ଲୋକ ଅମର ହୁଏ।
ତାରକସ୍ଯୋପଦେଶେନ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ତାରକଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, କାଶୀରେ ଥିବା ଲୋକ ଅମର ହୁଏ।
ଅସିସଂଭେଦ ଯୋଗେନ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ତଳୱାର ସଂଯୋଗର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, କାଶୀରେ ଥିବା ଲୋକ ଅମର ହୁଏ।
ଦେହତ୍ଯାଗୋଽତ୍ର ଵୈ ଯୋଗଃ କାଶ୍ଯାଂ ନିର୍ଵାଣସୌଖ୍ଯକୃତ୍
ଏଠାରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବା ହେଉଛି ଏଠିକର ଯୋଗ; କାଶୀରେ ଏହା ମୁକ୍ତିର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଯାଯାତ୍ସ୍ଵଂ ହେଲଯା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ନିଜ ଦେହକୁ ଅଲସ୍ୟରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସର୍ଵାନ୍ସର୍ଵେ ସମାଲୋକ୍ଯ ରକ୍ଷାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁରାପୁରଃ
ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଭାବେ ସହରକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ଦୁଷ୍ଟପ୍ରଵେଶଂ ଧୁନ୍ଵାନାଂ ଧୁନୀଂ ଦେଵା ଵିନିର୍ମମୁଃ
ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ନ ପାରିବା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ନଦୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସୁପ୍ରଵୃତ୍ତେଶ୍ଚ ନିଵୃତ୍ତିକରଣୀଂ ସୁରାଃ 4.1.30.
ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅତି ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଦୁହେଁକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ବାଧା ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମୋକ୍ଷନିକ୍ଷେପ ରକ୍ଷାଂ ନିର୍ଵୃତିମାପ୍ନୁଯୁଃ
ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଵ୍ଯାପାରଯାମାସ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶଶିଶେଖରଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଏହାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତେ ପ୍ରଵେଶଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ନାନ୍ଯେଷାଂ ହି କଦାଚନ ଆଶ୍ଚର୍ଯକାରିପରମଂ କାଶୀଭକ୍ତିପ୍ରଵର୍ଧନମ୍
ସେମାନେ କେତେକଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପ୍ରବେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ କେବେ ନୁହେଁ; ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କାଶୀପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଏ।
ଵଣିଗ୍ଧନଂଜଯୋ ନାମ ମାତୃଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ନାମକ ଏକ ବଣିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ମାଆ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯମାର୍ଗାର୍ଜିତ ଧନୋ ଧନତୋଷିତମାର୍ଗଣଃ
ସେ ନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଧନରେ ସନ୍ତୋଷ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ସମୁନ୍ନତୋପି ସଂପତ୍ତ୍ଯା ଵିନଯାନତକଂଧରଃ
ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବଡ଼ ନମ୍ର ଓ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଥିଲେ।
ରୂପସଂପଦୁଦାରୋପି ପରଦାରପରାଙ୍ମୁଖଃ
ସେ ରୂପ ଓ ସମ୍ପତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସଦା ଦୂରେ ରଖୁଥିଲେ।
ସସତ୍ଯାନୃତଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ପ୍ରାଯଃ ସତ୍ଯପ୍ରିଯୋ ମୁନେ
ଯିଏ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁରେ ଚଳେ, ସେ ପ୍ରାୟଃ ସତ୍ୟକୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରେ, ମୁନିବର।
ସଦାଚରଣଗୋପ୍ଯେଷ ସୁଖଯାନଚରଃ କୃତୀ
ସେ ନିଜର ଭଲ ଆଚରଣକୁ ଲୁଚାଇ ରଖେ, ସୁବିଧାର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲେ ଏବଂ ସଫଳ ହୁଏ।
ତସ୍ଯୈଵଂ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ କଦାଚିତ୍କାଲପର୍ଯଯାତ୍ 4.1.30.
ଏଭଳି ଭାବେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ସମୟରେ, କିଛି ଦିନ ପରେ,
ତଯା ଚ ଯୌଵନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମେଘଚ୍ଛାଯାତିଚଂଚଲମ୍
ସେ ଯୁବତୀ ହେଲା, ମେଘର ଛାୟା ପରି ଅସ୍ଥିର ହେବାରୁ,
ଦିନ ତ୍ରିଚତୁରସ୍ଥାଯି ଯା ନାରୀ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯୌଵନମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜିଅ ଯୁବତ୍ବ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ତିନି-ଚାରି ଦିନ ମାତ୍ର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ରହେ,
ଶୀଲଭଂଗେନ ନାରୀଣାଂ ଭର୍ତାଧର୍ମପରୋପି ହି
ନାରୀମାନେ ଯଦି ନିଜ ଶୀଳ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ପତି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧୋପତନ କରାଇଦିଏ।
ଵିଷ୍ଠାଗର୍ତେ ଚ ନିରଯେ ସ୍ଵଯଂ ପତତି ଦୁର୍ମତିଃ
ଖରାପ ମନ୍ତିର ଲୋକ ନିଜେ ମଳର ଗଡ଼ିକୁ ଓ ନରକକୁ ପଡ଼ିଯାଏ।
ସ୍ଵଵିଷ୍ଠାପାଯିନୀ ଚାଥ ଵଲ୍ଗୁଲୀ ଵୃକ୍ଷଲଂବିନୀ
ସେ ନିଜ ମଳ ପିଏ, ନିର୍ବସନା ହୁଏ ଏବଂ ଗଛରେ ଝୁଲିଥାଏ।
ରକ୍ଷଣୀଯଂ ମହାଯତ୍ନାଦିଦଂ ସୁକୃତଭାଜନମ୍
ଏହି ପୁଣ୍ୟର ପାତ୍ରକୁ ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର।
ଅନେନୈଵ ଶରୀରେଣ ଭର୍ତୃସାଦ୍ଵିହିତେନ ହି
ଏହି ଦେହରେ, ପତିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅତ୍ରିପତ୍ନ୍ଯନସୂଯା କିଂ ଭର୍ତୃଭକ୍ତିପ୍ରଭାଵତଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜିଅ ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଅନନ୍ୟ, ସେଠାରେ ଇର୍ଷ୍ୟା କେଉଁଠି ରହିପାରିବ?
ଇହ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଵିପୁଲା ସ୍ଵର୍ଗେଵାସସ୍ତଥାଽକ୍ଷଯଃ
ଏଠାରେ ବିଶାଳ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅବିନାଶୀ ବାସ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ।
ସାଦୁର୍ଵୃତ୍ତ୍ଯା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପତିଧର୍ମଂ ସନାତନମ୍ 4.1.30.
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜିଅ ଭଲ ଆଚରଣ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ସନାତନ ପତିଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ।
ଧନଂଜଯୋପି ଚ ମୁନେ କେନଚିଚ୍ଛିଵଯୋଗିନା
ମୁନିବର, ଧନଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ କେତେକ ଶିବଭକ୍ତ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—