ଭଵପ୍ରିଯା ଭଵଦ୍ଵେଷ୍ଟୀ ଭୂତିଦା ଭୂତିଭୂଷଣା 4.1.29.
ଭବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଭବଙ୍କ ବିପକ୍ଷୀ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ଭସ୍ମରେ ଶୋଭିତ।
ମାଲାଧରୀ ମହୋପାଯା ମହୋରଗଵିଭୂଷଣା 4.1.29.
ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ବଡ଼ ଉପାୟ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମହା ନାଗରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ରାଗିଣୀରଂଜିତଶିଵା ରୂପଲାଵଣ୍ଯଶେଵଧିଃ 4.1.29.
ରାଗରେ ଶିବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିବା, ରୂପ ଓ ଲାଜର ଧନାଗାର।
ଶ୍ମଶାନଶୋଧନୀ ଶାଂତା ଶଶ୍ଵଚ୍ଛତଧୃତିଷ୍ଟୁତା 4.1.29.
ଶ୍ମଶାନକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଚିରକାଳ ଧୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଭୀଷ୍ଟଫଲଦଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଗସମୃଦ୍ଧିକୃତ୍ 4.1.29.
ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କାମ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଚାରି ପ୍ରଧାନ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ।
ଜନ୍ମାଂତର ସହସ୍ରେଷୁ ଯତ୍ପାପଂ ସମ୍ଯଗର୍ଜିତମ୍ 4.1.29.
ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପାପ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରାଯାଇଛି,
ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ କୁର୍ଵନ୍ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ନରୋତ୍ତମଃ 4.1.29.
ଯିଏ ଜୀବନ ଭରି ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରେ, ସେଇ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ଦିଵ୍ଯାଭରଣସଂପନ୍ନୋ ଦିଵ୍ଯଭୋଗସମନ୍ଵିତଃ 4.1.29.
ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଓ ଦିବ୍ୟ ସୁଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଗଂଗାସ୍ନାନପ୍ରତିନିଧିଃ ସ୍ତୋତ୍ରମେତନ୍ମଯେରିତମ୍
ମୋର ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ସମାନ ପବିତ୍ର।
ଆରାଧ୍ଯ ଶ୍ରୀମହାଦେଵମୁଦ୍ଦିଧୀର୍ଷୁଃ ପିତାମହାନ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଶାପ ଵିନିର୍ଦଗ୍ଧାନ୍ସର୍ଵାନ୍ରାଜର୍ଷିସତ୍ତମଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ, ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜା ଋଷିମାନେ—
ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାଂ ହିତାଯ ମହତେ ନୃପଃ
ତିନି ଲୋକର ମହା ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ରାଜା—
ଆନଂଦକାନନଂ ଶଂଭୋଶ୍ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ହରେଃ
ଶିବଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ହରିଙ୍କ ପଦ୍ମସରୋବରକୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରାପଯାମାସ ତାଂ ଗଂଗାଂ ଦୈଲୀପିଃ ପୁରତଶ୍ଚରନ୍
ଦିଲୀପ ଆଗରୁ ଚାଲି, ସେଇ ଗଙ୍ଗାକୁ ସେଠାକୁ ଆଣିଲେ।
ଅଵିମୁକ୍ତଂ ମହାକ୍ଷେତ୍ରଂ ନ ମୁକ୍ତଂ ଶଂଭୁନା କ୍ଵଚିତ
ଅବିମୁକ୍ତ ଏହି ମହାତୀର୍ଥ, ଶିବ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ପୁନର୍ଵାରିତରେଣାପି ହୀରେଣଯଦି ସଂଗତମ୍
ଅନ୍ୟ କିଛି ସହ ଯୋଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୀରା ସହିତ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତରଂ ଶଂଭୋର୍ମଣିଶ୍ରଵଣଭୂଷଣାତ୍
ସେଇପରି, ଏହା ଶିବଙ୍କ ମଣି ଶ୍ରବଣ ଅଳଙ୍କାରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପ୍ରାଗେଵ ମୁକ୍ତିଃ ସଂସିଦ୍ଧା ଗଂଗାସଂଗାତ୍ତତୋଧିକା
ମୁକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ମିଳିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଏହା ଆଉ ବଡ଼ ହୁଏ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ତ୍ରିଦଶୈରପି 4.1.30.
ସେ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟିକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ପାଇଥିଲେ।
ତାନି କ୍ଷଣାତ୍ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି କାଶୀରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଏକ କ୍ଷଣରେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇ ଅମର ହୁଏ।
ଵିନା ସାଂଖ୍ଯେନ ଯୋଗେନ କାଶ୍ଯାଂ ସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ବିନା ମଧ୍ୟ, କାଶୀରେ ଥିବା ଲୋକ ଅମରତ୍ୱ ପାଏ।
ଶଶିମୌଲିପ୍ରସାଦେନ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, କାଶୀରେ ରହିଥିବା ଲୋକ ଅମର ହୁଏ।
ତାରକସ୍ଯୋପଦେଶେନ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ତାରକଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, କାଶୀରେ ଥିବା ଲୋକ ଅମର ହୁଏ।
ଅସିସଂଭେଦ ଯୋଗେନ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋ ଭଵେତ୍
ତଳୱାର ସଂଯୋଗର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, କାଶୀରେ ଥିବା ଲୋକ ଅମର ହୁଏ।
ଦେହତ୍ଯାଗୋଽତ୍ର ଵୈ ଯୋଗଃ କାଶ୍ଯାଂ ନିର୍ଵାଣସୌଖ୍ଯକୃତ୍
ଏଠାରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବା ହେଉଛି ଏଠିକର ଯୋଗ; କାଶୀରେ ଏହା ମୁକ୍ତିର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଯାଯାତ୍ସ୍ଵଂ ହେଲଯା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ନିଜ ଦେହକୁ ଅଲସ୍ୟରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସର୍ଵାନ୍ସର୍ଵେ ସମାଲୋକ୍ଯ ରକ୍ଷାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁରାପୁରଃ
ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଭାବେ ସହରକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ଦୁଷ୍ଟପ୍ରଵେଶଂ ଧୁନ୍ଵାନାଂ ଧୁନୀଂ ଦେଵା ଵିନିର୍ମମୁଃ
ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ନ ପାରିବା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ନଦୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସୁପ୍ରଵୃତ୍ତେଶ୍ଚ ନିଵୃତ୍ତିକରଣୀଂ ସୁରାଃ 4.1.30.
ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅତି ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଦୁହେଁକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ବାଧା ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମୋକ୍ଷନିକ୍ଷେପ ରକ୍ଷାଂ ନିର୍ଵୃତିମାପ୍ନୁଯୁଃ
ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।