ଧ୍ଯାତୃପାପହରା ଧ୍ଯେଯା ଧାଵନୀ ଧୂତକଲ୍ମଷା
ସେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି, ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ, ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ।
ଧର୍ମାଧର୍ମଗୁଣଚ୍ଛେତ୍ତ୍ରୀ ଧତ୍ତୂରକୁସୁମପ୍ରିଯା
ସେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଗୁଣ କାଟିଦିଅନ୍ତି, ଧତୂରା ଫୁଲରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ଧର୍ମଲଭ୍ଯା ଧର୍ମଜଲା ଧର୍ମପ୍ରସଵଧର୍ମିଣୀ
ସେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଧର୍ମର ଧାରା ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ।
? ଧୂର୍ଧୂର୍ଜଟିଜଟାସଂସ୍ଥା ଧନ୍ଯା ଧୀର୍ଧାରଣାଵତୀ
ସେ ଧୂର୍ଜଟିଙ୍କ ଜଟାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଧନ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ନିପୁଣ।
ନିଷିଦ୍ଧଵିଘ୍ନନିଚଯା ନିଜାନଂଦପ୍ରକାଶିନୀ
ସେ ନିଷିଦ୍ଧ ବିଘ୍ନମାନେକୁ ଦୂର କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
ନିର୍ମଲା ନିର୍ମଲାଖ୍ଯାନା ନାଶିନୀତାପସଂପଦାମ୍
ସେ ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଦୁଃଖର ସମ୍ପଦକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ନଦୀନଦସରୋମାତା ନାଯିକା ନାକଦୀର୍ଘିକା
ସେ ନଦୀ ଓ ନାଳାର ମାଆ, ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜଳାଶୟ।
ନିର୍ଣିକ୍ତାଶେଷଭୁଵନା ନିଃସଂଗା ନିରୁପଦ୍ରଵା 4.1.29.
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଅଲଗା ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ।
ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯଜନନୀ ପ୍ରଜ୍ଞା ପ୍ରାଜ୍ଞା ପରାପରା 4.1.29.
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିର ଜନନୀ, ଜ୍ଞାନମୟୀ, ପଣ୍ଡିତା ଏବଂ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵିଦ୍ଯାଧରୀ ଵିଶୋକା ଚ ଵଯୋଵୃଂଦନିଷେଵିତା 4.1.29.
ସେ ଜ୍ଞାନର ମାଲିକା, ଶୋକରହିତ ଏବଂ ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି।
ଭଵପ୍ରିଯା ଭଵଦ୍ଵେଷ୍ଟୀ ଭୂତିଦା ଭୂତିଭୂଷଣା 4.1.29.
ଭବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଭବଙ୍କ ବିପକ୍ଷୀ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ଭସ୍ମରେ ଶୋଭିତ।
ମାଲାଧରୀ ମହୋପାଯା ମହୋରଗଵିଭୂଷଣା 4.1.29.
ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ବଡ଼ ଉପାୟ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମହା ନାଗରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ରାଗିଣୀରଂଜିତଶିଵା ରୂପଲାଵଣ୍ଯଶେଵଧିଃ 4.1.29.
ରାଗରେ ଶିବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିବା, ରୂପ ଓ ଲାଜର ଧନାଗାର।
ଶ୍ମଶାନଶୋଧନୀ ଶାଂତା ଶଶ୍ଵଚ୍ଛତଧୃତିଷ୍ଟୁତା 4.1.29.
ଶ୍ମଶାନକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଚିରକାଳ ଧୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଭୀଷ୍ଟଫଲଦଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଗସମୃଦ୍ଧିକୃତ୍ 4.1.29.
ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କାମ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଚାରି ପ୍ରଧାନ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ।
ଜନ୍ମାଂତର ସହସ୍ରେଷୁ ଯତ୍ପାପଂ ସମ୍ଯଗର୍ଜିତମ୍ 4.1.29.
ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପାପ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରାଯାଇଛି,
ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ କୁର୍ଵନ୍ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ନରୋତ୍ତମଃ 4.1.29.
ଯିଏ ଜୀବନ ଭରି ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରେ, ସେଇ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ଦିଵ୍ଯାଭରଣସଂପନ୍ନୋ ଦିଵ୍ଯଭୋଗସମନ୍ଵିତଃ 4.1.29.
ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଓ ଦିବ୍ୟ ସୁଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଗଂଗାସ୍ନାନପ୍ରତିନିଧିଃ ସ୍ତୋତ୍ରମେତନ୍ମଯେରିତମ୍
ମୋର ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ସମାନ ପବିତ୍ର।
ଆରାଧ୍ଯ ଶ୍ରୀମହାଦେଵମୁଦ୍ଦିଧୀର୍ଷୁଃ ପିତାମହାନ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଶାପ ଵିନିର୍ଦଗ୍ଧାନ୍ସର୍ଵାନ୍ରାଜର୍ଷିସତ୍ତମଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ, ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜା ଋଷିମାନେ—
ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାଂ ହିତାଯ ମହତେ ନୃପଃ
ତିନି ଲୋକର ମହା ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ରାଜା—
ଆନଂଦକାନନଂ ଶଂଭୋଶ୍ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ହରେଃ
ଶିବଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ହରିଙ୍କ ପଦ୍ମସରୋବରକୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରାପଯାମାସ ତାଂ ଗଂଗାଂ ଦୈଲୀପିଃ ପୁରତଶ୍ଚରନ୍
ଦିଲୀପ ଆଗରୁ ଚାଲି, ସେଇ ଗଙ୍ଗାକୁ ସେଠାକୁ ଆଣିଲେ।
ଅଵିମୁକ୍ତଂ ମହାକ୍ଷେତ୍ରଂ ନ ମୁକ୍ତଂ ଶଂଭୁନା କ୍ଵଚିତ
ଅବିମୁକ୍ତ ଏହି ମହାତୀର୍ଥ, ଶିବ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ପୁନର୍ଵାରିତରେଣାପି ହୀରେଣଯଦି ସଂଗତମ୍
ଅନ୍ୟ କିଛି ସହ ଯୋଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୀରା ସହିତ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତରଂ ଶଂଭୋର୍ମଣିଶ୍ରଵଣଭୂଷଣାତ୍
ସେଇପରି, ଏହା ଶିବଙ୍କ ମଣି ଶ୍ରବଣ ଅଳଙ୍କାରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପ୍ରାଗେଵ ମୁକ୍ତିଃ ସଂସିଦ୍ଧା ଗଂଗାସଂଗାତ୍ତତୋଧିକା
ମୁକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ମିଳିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଏହା ଆଉ ବଡ଼ ହୁଏ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ତ୍ରିଦଶୈରପି 4.1.30.
ସେ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟିକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ପାଇଥିଲେ।
ତାନି କ୍ଷଣାତ୍ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ କାଶୀସଂସ୍ଥୋଽମୃତୋଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି କାଶୀରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଏକ କ୍ଷଣରେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇ ଅମର ହୁଏ।