ଅସିପତ୍ରଵନେ ଘୋରେ ଯଂତ୍ରପୀଡେ ସୁଦଂଷ୍ଟ୍ରକେ
ଭୟଙ୍କର ଅସିପତ୍ରବନ, ଯନ୍ତ୍ରନା ଘର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତିଆ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ସୂଚୀଭେଦ୍ଯେଽଥ ସଂଦଂଶେ ଲାଲାପେ କ୍ଷୁରଧାରକେ
ସୁଇ ଘୋପାଉଥିବା ସ୍ଥାନ, ଚିମ୍ଟି, ଲାଲା ତଳା ଓ କଟାରିର ଧାରରେ—
ଧର୍ମରାଜଃ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତମୁଖାଦିତି
ଧର୍ମରାଜା ଏହି କଥା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଲେ—
ଭ୍ରୂ ସଂଜ୍ଞଯା ହୃତୈର୍ନୀତଃ ସ ବଦ୍ଧ୍ଵା ନିରଯାଲଯମ୍
ଭୃକୁଟି ଉଠାଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ସେ ବାନ୍ଧି ନରକ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବାଗଲା।
ତତ୍କାଲପୁଣ୍ଯଫଲଦେ ଗାଙ୍ଗେଯାଂଭସି ନିର୍ମଲେ ।। 4.1.28.
ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ସୁକୃତିର ଫଳରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପତିତଂ ତଦ୍ଧି ଗୃଧ୍ରାସ୍ଯାଦ୍ଵାହୀକସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ଯାହା ଗୃଧ୍ରର ମୁହଁରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେହି ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କର ଥିଲା।
ଘଂଟାଵଲଂବିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଶତସଂକୁଲମ୍
ଘଣ୍ଟା ଝୁଲିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଶତଶଃ ଦେବାଙ୍ଗନା ଭରିଥିବା ସେ ଦେବମୟ ଥିଲା।
ଵୀଜ୍ଯମାନୋଽପ୍ସରୋଵୃଂଦୈର୍ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ପଖା ହଲେ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଵସ୍ତୁଶକ୍ତିଵିଚାରୋଯମଦ୍ଭୁତଃ କୋପି କୁଂଭଜ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: କୁମ୍ଭଜ, ବସ୍ତୁର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
କରୁଣାମୃତପୂର୍ଣେନ ଦେଵଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ଦେବମାନ୍ୟ ଶମ୍ଭୁ, ଯିଏ କରୁଣାର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଦ୍ୱାରା।
ଯଥାନ୍ଯାଃ ସରିତୋ ଲୋକେ ଵାରିପୂର୍ଣାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଯେପରି ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ନଦୀ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ, ସେପରି।
ଶ୍ରୁତ୍ଯକ୍ଷରାଣି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ କାରୁଣ୍ଯାଚ୍ଛଂଭୁନା ମୁନେ
ମୁନି, ଶମ୍ଭୁ କରୁଣାବଶତଃ ବେଦର ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ।
ଯୋଗୋପନିଷଦାମେତଂ ସାରମାକୃଷ୍ଯ ଶଂକରଃ
ଶଙ୍କର ଯୋଗ ଉପନିଷଦରୁ ସାର ନେଇଥିଲେ।
ଅକଲାନିଧଯୋ ରାତ୍ର୍ଯୋ ଵିପୁଷ୍ପାଶ୍ଚୈଵ ପାଦପାଃ
ଯେପରି ରାତି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ବିହୀନ ଓ ଗଛ ଫୁଲ ବିନା।
ଅନଯାଃ ସଂପଦୋ ଯଦ୍ଵନ୍ମଖା ଯଦ୍ଵଦଦକ୍ଷିଣାଃ 4.1.28.
ଏହାରୁ ଯେପରି ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଯଜ୍ଞରୁ ଦକ୍ଷିଣା ମିଳେ।
ଵ୍ଯୋମାଂଗଣମନର୍କଂ ଚ ନକ୍ତେଽଦୀପଂ ଯଥା ଗୃହମ
ଯେପରି ତାରା ବିନା ଆକାଶ, ରାତିରେ ଦୀପ ବିନା ଘର।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣସହସ୍ରଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦେହଶୋଧନମ୍
ଯିଏ ହଜାର ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ପରି ଦେହ ଶୁଧି କରେ।
ପାଦେନୈକେନ ଯସ୍ତିଷ୍ଠେତ୍ସହସ୍ରଂ ଶରଦାଂ ଶତମ୍
ଯିଏ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଶତ ହଜାର ଶରଦ୍ ଦିନ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହେ।
ଅଵାକ୍ଛିରାଃ ପ୍ରଲଂବେଦ୍ଯଃ ଶତସଂଵତ୍ସରାନ୍ନରଃ
ଯିଏ ଶତ ବର୍ଷ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକରି ଝୁଲିଥାଏ।
ପାପତାପାଭିତପ୍ତାନାଂ ଭୂତାନାମିହ ଜାହ୍ଵଵୀ
ଏଠାରେ ପାପର ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ, ହେ ଜାହ୍ନବୀ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଵୀକ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ଫଣିନୌ ନିର୍ଵିଷା ଯଥା
ଯେପରି ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସାପମାନେ ବିଷହୀନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ଗଂଗାତଟୋଦ୍ଭଵାଂ ମୃତ୍ସ୍ନାଂ ଯୋ ମୌଲୌ ବିଭୃଯାନ୍ନରଃ
ଯିଏ ଗଙ୍ଗା ତଟରୁ ଆସିଥିବା ମାଟି ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥାଏ।
ଵ୍ଯସନୈରଭିଭୂତସ୍ଯ ଧନହୀନସ୍ଯ ପାପିନଃ
ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଧନହୀନ ଏବଂ ପାପୀ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି,
ଶ୍ରୁତାଭିଲଷିତା ଦୃଷ୍ଟା ସ୍ପୃଷ୍ଟା ପୀତାଽଵଗାହିତା
ଗଙ୍ଗାକୁ ଶୁଣି ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ, ଦେଖାଯାଏ, ଛୁଆଯାଏ, ପିଆଯାଏ କିମ୍ବା ସେଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଏ,
କୀର୍ତନାଦ୍ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶାଦ୍ଗଂଗାପାନାଵଗାହନାତ୍ 4.1.28.
ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଗାଇ, ଦେଖି, ଛୁଇଁ, ପିଇ କିମ୍ବା ସେଥିରେ ଡୁବିଲେ,
ବ୍ରହ୍ମଲୋକସ୍ତୁ ଲୋକାନାଂ ସର୍ଵେଷାମୁତ୍ତମୋ ଯଥା 4.1.28.
ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଯେପରି—
ଜ୍ଞାତ୍ଵାଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ଗଂଗାଯାଂ ଯଃ ପଂଚତ୍ଵମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ 4.1.28.
ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁଠି ଗଙ୍ଗାରେ କେହି ମୃତ୍ୟୁ ପାଏ,
ଯାଵଂତି ତସ୍ଯା ଲୋମାନି ମୁନେ ତତ୍ସଂତତେରପି
ମୁନି, ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଯେତେଟି ଲୋମ ଅଛି, ସେତେଟି ତାଙ୍କର ସଂତାନ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଉପାଯାଂତରମସ୍ତ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଯେନ ସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହାଠାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଉପାୟ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳିପାରେ।
ଅଶକ୍ତାନାଂ ଚ ପଂଗୂନାମାଲସ୍ଯୋପହତାତ୍ମନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅସମର୍ଥ, ଅପଙ୍ଗ ଏବଂ ଆଳସ୍ୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ,