ଦଗ୍ଧୋସାଵଗ୍ନିନା ସୌରେ ଶ୍ଵଭିଶ୍ଚ କଵଲୀକୃତଃ
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲା, କୁକୁରମାନେ ଖାଇଦେଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଜଳିଗଲା।
ଦଂଦଶୂକୈର୍ଭୃଶଂ ଦଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଃ ଶିଷ୍ଟୈର୍ଵିଗର୍ହିତଃ
ବିଷଧର ପୋକମାନେ ତାକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାମୁଡ଼ିଲେ, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ତାକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଆସ୍ଫାଲିତଂ ଶିରୋନେନାସକୃଚ୍ଚାପି ଦୁରାତ୍ମନା
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ କଲା।
ଅସୌ ହି ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମଂଦୋ ଗାଯତ୍ରୀମପିଵେଦନ
ସେ ମୂଢ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପିଇଥିଲା।
ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ପାଯସମସୌ ପର୍ଯପାକ୍ଷୀଦନେକଧା
ନିଜ ପାଇଁ ସେ ଅନେକଥର ଖିର ପକାଇଥିଲା।
ଵିଷଲୋହାଯୁଧାନାଂ ଚ ଦାସୀଗୋଵାଜିନାମପି 4.1.28.
ସେ ବିଷାକ୍ତ ଧାତୁର ଅସ୍ତ୍ର, ଦାସୀ, ଗାଈଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ରଖିଥିଲା।
ଶୂଦ୍ରାନ୍ନ ପରିପୁଷ୍ଟାଂଗଃ ପର୍ଵଣ୍ଯହନି ମୈଥୁନୀ
ସେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଶରୀର ପୋଷଣ କରୁଥିଲା, ପର୍ବ ଦିନରେ କାମକ୍ରିୟା କରୁଥିଲା।
ପକ୍ଷିଣୋ ଘାତିତାନେନ ମୃଗାଶ୍ଚାପି ପରଃ ଶତମ୍
ସେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମାରିଦେଲା, ଏବଂ ଏକ ଶତାଧିକ ପଶୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କଲା।
ଅଦତ୍ତଦାନଃ ପିଶୁନଃ ଶିଶ୍ନୋଦରପରାଯଣଃ
ସେ ଦାନ ଦେଉନଥିଲା, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଭୋଜନରେ ଲାଗି ରହୁଥିଲା।
ରୌରଵେପ୍ଯଂଧତାମିସ୍ରେ କୁଂଭୀପାକେଽତିରୌରଵେ
ସେ ରୌରବ, ଅନ୍ଧତାମିସ୍ର, କୁମ୍ଭୀପାକ ଓ ଅତିରୌରବ ନରକରେ ପକ୍ଷାଗତ ହେଲା।
ଅସିପତ୍ରଵନେ ଘୋରେ ଯଂତ୍ରପୀଡେ ସୁଦଂଷ୍ଟ୍ରକେ
ଭୟଙ୍କର ଅସିପତ୍ରବନ, ଯନ୍ତ୍ରନା ଘର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତିଆ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ସୂଚୀଭେଦ୍ଯେଽଥ ସଂଦଂଶେ ଲାଲାପେ କ୍ଷୁରଧାରକେ
ସୁଇ ଘୋପାଉଥିବା ସ୍ଥାନ, ଚିମ୍ଟି, ଲାଲା ତଳା ଓ କଟାରିର ଧାରରେ—
ଧର୍ମରାଜଃ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତମୁଖାଦିତି
ଧର୍ମରାଜା ଏହି କଥା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଲେ—
ଭ୍ରୂ ସଂଜ୍ଞଯା ହୃତୈର୍ନୀତଃ ସ ବଦ୍ଧ୍ଵା ନିରଯାଲଯମ୍
ଭୃକୁଟି ଉଠାଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ସେ ବାନ୍ଧି ନରକ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବାଗଲା।
ତତ୍କାଲପୁଣ୍ଯଫଲଦେ ଗାଙ୍ଗେଯାଂଭସି ନିର୍ମଲେ ।। 4.1.28.
ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ସୁକୃତିର ଫଳରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପତିତଂ ତଦ୍ଧି ଗୃଧ୍ରାସ୍ଯାଦ୍ଵାହୀକସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ଯାହା ଗୃଧ୍ରର ମୁହଁରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେହି ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କର ଥିଲା।
ଘଂଟାଵଲଂବିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଶତସଂକୁଲମ୍
ଘଣ୍ଟା ଝୁଲିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଶତଶଃ ଦେବାଙ୍ଗନା ଭରିଥିବା ସେ ଦେବମୟ ଥିଲା।
ଵୀଜ୍ଯମାନୋଽପ୍ସରୋଵୃଂଦୈର୍ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ପଖା ହଲେ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଵସ୍ତୁଶକ୍ତିଵିଚାରୋଯମଦ୍ଭୁତଃ କୋପି କୁଂଭଜ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: କୁମ୍ଭଜ, ବସ୍ତୁର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
କରୁଣାମୃତପୂର୍ଣେନ ଦେଵଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ଦେବମାନ୍ୟ ଶମ୍ଭୁ, ଯିଏ କରୁଣାର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଦ୍ୱାରା।
ଯଥାନ୍ଯାଃ ସରିତୋ ଲୋକେ ଵାରିପୂର୍ଣାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଯେପରି ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ନଦୀ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ, ସେପରି।
ଶ୍ରୁତ୍ଯକ୍ଷରାଣି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ କାରୁଣ୍ଯାଚ୍ଛଂଭୁନା ମୁନେ
ମୁନି, ଶମ୍ଭୁ କରୁଣାବଶତଃ ବେଦର ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ।
ଯୋଗୋପନିଷଦାମେତଂ ସାରମାକୃଷ୍ଯ ଶଂକରଃ
ଶଙ୍କର ଯୋଗ ଉପନିଷଦରୁ ସାର ନେଇଥିଲେ।
ଅକଲାନିଧଯୋ ରାତ୍ର୍ଯୋ ଵିପୁଷ୍ପାଶ୍ଚୈଵ ପାଦପାଃ
ଯେପରି ରାତି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ବିହୀନ ଓ ଗଛ ଫୁଲ ବିନା।
ଅନଯାଃ ସଂପଦୋ ଯଦ୍ଵନ୍ମଖା ଯଦ୍ଵଦଦକ୍ଷିଣାଃ 4.1.28.
ଏହାରୁ ଯେପରି ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଯଜ୍ଞରୁ ଦକ୍ଷିଣା ମିଳେ।
ଵ୍ଯୋମାଂଗଣମନର୍କଂ ଚ ନକ୍ତେଽଦୀପଂ ଯଥା ଗୃହମ
ଯେପରି ତାରା ବିନା ଆକାଶ, ରାତିରେ ଦୀପ ବିନା ଘର।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣସହସ୍ରଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦେହଶୋଧନମ୍
ଯିଏ ହଜାର ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ପରି ଦେହ ଶୁଧି କରେ।
ପାଦେନୈକେନ ଯସ୍ତିଷ୍ଠେତ୍ସହସ୍ରଂ ଶରଦାଂ ଶତମ୍
ଯିଏ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଶତ ହଜାର ଶରଦ୍ ଦିନ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହେ।
ଅଵାକ୍ଛିରାଃ ପ୍ରଲଂବେଦ୍ଯଃ ଶତସଂଵତ୍ସରାନ୍ନରଃ
ଯିଏ ଶତ ବର୍ଷ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକରି ଝୁଲିଥାଏ।
ପାପତାପାଭିତପ୍ତାନାଂ ଭୂତାନାମିହ ଜାହ୍ଵଵୀ
ଏଠାରେ ପାପର ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ, ହେ ଜାହ୍ନବୀ।