ଜନକଃ ଶୁଭତିଥ୍ଯାଦୌ ଵିଦେଶଗମନାପହମ୍
ପିତା ଶୁଭ ତିଥି ଓ ଅନ୍ୟ ଅବସରରେ, ପୁଅଙ୍କୁ ବିଦେଶ ଯିବାରୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତି।
ସର୍ଵଦା ମିଷ୍ଟମଶ୍ନାତି କର୍ମଣା ଯେନ ଭାସ୍କରେ
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେ ସଦା ଇଚ୍ଛାମତ ଖାଇଥାଏ।
କର୍ମଣା ଯେନ କେଶାଃ ସ୍ଯୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧାଃ କୁସୁମଵର୍ଷିଣଃ
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେଶ ମୃଦୁ ଓ ଚମକଦାର ହୁଏ, ମଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହୁଏ।
ସୁଵର୍ଣଗ୍ରାହିଣୌ ଯେନ କର୍ଣୌ ସ୍ଯାତାଂ ଚ ସୁଶ୍ରୁତୀ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯାଭିଵୃଦ୍ଧ୍ଯୈ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଗ୍ରହଣହେତୁକଃ
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କାନ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଓ ଶୁଣିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ; ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସେ ବେଦ ଶିଖିବାର କାରଣ ହୁଏ।
ମୌଂଜୀମୋକ୍ଷଣଵାର୍ତାପି କୃତା ନାସ୍ଯ ଜନୁଃକୃତା
ମଞ୍ଜି ମୁକ୍ତି ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଇନଥିଲା, ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ମଧ୍ୟ ହୋଇନଥିଲା।
ଯଥାକଥଂଚିଦୂଢାଽଥ ପତ୍ନୀ ତ୍ଯକ୍ତକୁଲାଧ୍ଵଗା
କିଛିପରି ଏକ ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ନେଲେ, ସେ ନିଜ ପରିବାର ଛାଡ଼ି ଘର ଛାଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଗଲେ।
ଆରଭ୍ଯ ପଂଚମାଦ୍ଵର୍ଷାତ୍ପରସ୍ଵସ୍ଯାପହାରକଃ 4.1.28.
ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷ ଆରମ୍ଭରୁ, ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି—
ରୁମାଯାଂ1 ଵସତାଽନେନ ହତାଗୌରେକଵାର୍ଷିକୀ
ରୁମାଙ୍କ ସହ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ବର୍ଷର ଗାଈଁକୁ ମାରିଦେଲା।
ଜନନୀଂ ପାଦପାତେନ ବହୁଶୋଽସାଵତାଡଯତ୍
ସେ ନିଜ ମାଆକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇ ପକାଇ ବାରମ୍ବାର ମାରିଥିଲା।
ଧତ୍ତୂରକରଵୀରାଦି ବହୁଧୋପଵିଷାଣି ଚ
ଧତୂରା, କରବୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷାକ୍ତ ଜିନିଷ ବହୁତ ଖାଇଥିଲା।
ଦଗ୍ଧୋସାଵଗ୍ନିନା ସୌରେ ଶ୍ଵଭିଶ୍ଚ କଵଲୀକୃତଃ
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲା, କୁକୁରମାନେ ଖାଇଦେଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଜଳିଗଲା।
ଦଂଦଶୂକୈର୍ଭୃଶଂ ଦଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଃ ଶିଷ୍ଟୈର୍ଵିଗର୍ହିତଃ
ବିଷଧର ପୋକମାନେ ତାକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାମୁଡ଼ିଲେ, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ତାକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଆସ୍ଫାଲିତଂ ଶିରୋନେନାସକୃଚ୍ଚାପି ଦୁରାତ୍ମନା
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ କଲା।
ଅସୌ ହି ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମଂଦୋ ଗାଯତ୍ରୀମପିଵେଦନ
ସେ ମୂଢ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପିଇଥିଲା।
ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ପାଯସମସୌ ପର୍ଯପାକ୍ଷୀଦନେକଧା
ନିଜ ପାଇଁ ସେ ଅନେକଥର ଖିର ପକାଇଥିଲା।
ଵିଷଲୋହାଯୁଧାନାଂ ଚ ଦାସୀଗୋଵାଜିନାମପି 4.1.28.
ସେ ବିଷାକ୍ତ ଧାତୁର ଅସ୍ତ୍ର, ଦାସୀ, ଗାଈଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ରଖିଥିଲା।
ଶୂଦ୍ରାନ୍ନ ପରିପୁଷ୍ଟାଂଗଃ ପର୍ଵଣ୍ଯହନି ମୈଥୁନୀ
ସେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଶରୀର ପୋଷଣ କରୁଥିଲା, ପର୍ବ ଦିନରେ କାମକ୍ରିୟା କରୁଥିଲା।
ପକ୍ଷିଣୋ ଘାତିତାନେନ ମୃଗାଶ୍ଚାପି ପରଃ ଶତମ୍
ସେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମାରିଦେଲା, ଏବଂ ଏକ ଶତାଧିକ ପଶୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କଲା।
ଅଦତ୍ତଦାନଃ ପିଶୁନଃ ଶିଶ୍ନୋଦରପରାଯଣଃ
ସେ ଦାନ ଦେଉନଥିଲା, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଭୋଜନରେ ଲାଗି ରହୁଥିଲା।
ରୌରଵେପ୍ଯଂଧତାମିସ୍ରେ କୁଂଭୀପାକେଽତିରୌରଵେ
ସେ ରୌରବ, ଅନ୍ଧତାମିସ୍ର, କୁମ୍ଭୀପାକ ଓ ଅତିରୌରବ ନରକରେ ପକ୍ଷାଗତ ହେଲା।
ଅସିପତ୍ରଵନେ ଘୋରେ ଯଂତ୍ରପୀଡେ ସୁଦଂଷ୍ଟ୍ରକେ
ଭୟଙ୍କର ଅସିପତ୍ରବନ, ଯନ୍ତ୍ରନା ଘର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତିଆ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ସୂଚୀଭେଦ୍ଯେଽଥ ସଂଦଂଶେ ଲାଲାପେ କ୍ଷୁରଧାରକେ
ସୁଇ ଘୋପାଉଥିବା ସ୍ଥାନ, ଚିମ୍ଟି, ଲାଲା ତଳା ଓ କଟାରିର ଧାରରେ—
ଧର୍ମରାଜଃ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତମୁଖାଦିତି
ଧର୍ମରାଜା ଏହି କଥା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଲେ—
ଭ୍ରୂ ସଂଜ୍ଞଯା ହୃତୈର୍ନୀତଃ ସ ବଦ୍ଧ୍ଵା ନିରଯାଲଯମ୍
ଭୃକୁଟି ଉଠାଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ସେ ବାନ୍ଧି ନରକ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବାଗଲା।
ତତ୍କାଲପୁଣ୍ଯଫଲଦେ ଗାଙ୍ଗେଯାଂଭସି ନିର୍ମଲେ ।। 4.1.28.
ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ସୁକୃତିର ଫଳରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପତିତଂ ତଦ୍ଧି ଗୃଧ୍ରାସ୍ଯାଦ୍ଵାହୀକସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ଯାହା ଗୃଧ୍ରର ମୁହଁରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେହି ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କର ଥିଲା।
ଘଂଟାଵଲଂବିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଶତସଂକୁଲମ୍
ଘଣ୍ଟା ଝୁଲିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଶତଶଃ ଦେବାଙ୍ଗନା ଭରିଥିବା ସେ ଦେବମୟ ଥିଲା।
ଵୀଜ୍ଯମାନୋଽପ୍ସରୋଵୃଂଦୈର୍ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ପଖା ହଲେ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଵସ୍ତୁଶକ୍ତିଵିଚାରୋଯମଦ୍ଭୁତଃ କୋପି କୁଂଭଜ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: କୁମ୍ଭଜ, ବସ୍ତୁର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
କରୁଣାମୃତପୂର୍ଣେନ ଦେଵଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ଦେବମାନ୍ୟ ଶମ୍ଭୁ, ଯିଏ କରୁଣାର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଦ୍ୱାରା।