ଅସିପତ୍ରଵନେ ଯେ ଚ କୁଂଭୀପାକେ ଚ ଯେ ଗତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ କିମ୍ବା କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ଗଲେ,
ଜାତ୍ଯଂତରସହସ୍ରେଷୁ ଭ୍ରାମ୍ଯଂତେ ଯେ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ମରେ ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି,
ଯୋନିଂ ଗତାସ୍ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାତାଃ ସଂଖ୍ଯାତାନାମଶୋଭନାଃ
ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଓ ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଭ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି,
ଯେଽବାଂଧଵା ବାଂଧଵା ଵା ଯେଽନ୍ଯଜନ୍ମନି ବାଂଧଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପର୍କ ନଥିବା, କିମ୍ବା ସମ୍ପର୍କ ଥିବା, କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲେ,
ଵିଷେଣ ଚ ମୃତା ଵୈ ଯେ ଯେ ଵୈ ଶୃଂଗିଭିରାହତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିଷରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କିମ୍ବା ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ,
ସ୍ତ୍ରୀ ବାଲଘାତକା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ଵିଶ୍ଵାସଘାତକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜନାନୀ କିମ୍ବା ଶିଶୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କଲେ,
ଅଶ୍ଵଵିକ୍ରଯିଣୋ ଯେ ଚ ପରଦ୍ରଵ୍ଯହରାଶ୍ଚ ଯେ 4.1.28.
ଯେଉଁମାନେ ଘୋଡ଼ା ବିକ୍ରୟ କଲେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ,
ତର୍ପିତା ଜାହ୍ନଵୀତୋଯୈର୍ନରେଣ ଵିଧିନା ସକୃତ୍
ଏହି ସମସ୍ତେ, ଯଦି ଜାହ୍ନବୀର ଜଳରେ ଏକଥର ମାତ୍ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପିତୃତର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି,
ଏତାନ୍ମଂତ୍ରାନ୍ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ପିତୃତର୍ପଣମ୍
ଯିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପିତୃତର୍ପଣ କରେ—
କାମପ୍ରଦାନି ତୀର୍ଥାନି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଯାନି କାନିଚିତ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି—
ସ୍ଵଃସିଂଧୁଃ ସର୍ଵତଃ ପୁଣ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାପହାରିଣୀ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀ ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ଗାଯଂତି ଗାଥାମେତାଂ ଵୈ ଦୈଵର୍ଷିପିତରୋଗଣାଃ
ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃଗଣେ ଏହି ଗୀତିକାକୁ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ଯତ୍ରତ୍ଯାମୃତସଂତୃପ୍ତାସ୍ତାପତ୍ରିତଯଵର୍ଜିତାଃ
ସେଠାରେ, ଅମୃତରେ ତୃପ୍ତି ପାଇ ସେମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ଗଂଗୈଵ କେଵଲା ମୁକ୍ତ୍ଯୈ ନିର୍ଣୀତା ପରିତୋ ହରେ
ହେ ହରି, ସମସ୍ତଠାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ କେବଳ ଗଙ୍ଗାକୁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ବୋଲି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଇଛି।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା କଲିଯୁଗଂ ଘୋରଂ ଗଂଗାଭକ୍ତିଃ ସୁଗୋପିତା
ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗକୁ ଜାଣି, ଗଙ୍ଗାଭକ୍ତିକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇଛି।
ଅନେକଜନ୍ମନିଯୁତଂ ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣସ୍ତୁ ଯୋନିଷୁ
ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଜନ୍ମ ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମରେ ବିଭିନ୍ନ ଗର୍ଭରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି,
ନରାଣାମଲ୍ପବୁଦ୍ଧୀନାମେନୋ ଵିକ୍ଷିପ୍ତଚେତସାମ୍ 4.1.28.
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଓ ପାପରେ ମନ ଭ୍ରମିତ,
ଖଂଡସ୍ଫୁଟିତସଂସ୍କାରଂ ଗଂଗାତୀରେ କରୋତି ଯଃ
ଯିଏ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଅଧୂରା କିମ୍ବା ଭାଙ୍ଗା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ,
ଗଂତୁମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯୋ ଗଂଗାଂ ପରାର୍ଥସ୍ଵାର୍ଥମେଵ ଵା
ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବା ପ୍ରୟାସ କରେ,
ସର୍ଵାଣି ଯେଷାଂ ଗାଂଗେଯୈସ୍ତୋଯୈଃ କୃତ୍ଯାନି ଦେହିନାମ୍
ଯାହାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ କରାଯାଏ,
ଚରମେପି ଵଯୋଭାଗେ ସ୍ଵଃସିଂଧୁଂ ଯୋ ନିଷେଵତେ
ଜୀବନର ଶେଷ ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀକୁ ସେବନ କରେ,
ଯାଵଦସ୍ଥି ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଗଂଗାତୋଯେଷୁ ତିଷ୍ଠତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ରହିଥାଏ,
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଦେଵଦେଵଜଗନ୍ନାଥ ଜଗତାଂ ହିତକୃତ୍ପ୍ରଭୋ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ ପ୍ରଭୁ,
ଜଲେ ଦ୍ଯୁନଦ୍ଯା ନିଷ୍ପାପେ କଥଂ ତସ୍ଯ ପରା ଗତିଃ
ଦିବ୍ୟ ନଦୀର ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହେବା ପରେ କିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତି ମିଳେ?
ଶୃଣୁଷ୍ଵୈକମନା ଵିଷ୍ଣୋ ଵାହୀକସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଭଲଭାବେ ଭାହୀକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣ।
ପୁରା କଲିଂଗଵିଷଯେ ଦ୍ଵିଜୋ ଲଵଣଵିକ୍ରଯୀ
ପୁରୁଣା କଳିଙ୍ଗ ଦେଶରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସେ ଲୁଣ ବେପାର କରୁଥିଲେ।
ଵାହୀକୋ ନାମତୋ ଯଜ୍ଞସୂତ୍ରମାତ୍ରପରିଗ୍ରହଃ 4.1.28.
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ନାମ ଭାହୀକ, ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ।
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷପୀଡିତେନାଥ ଵୃଷଲୀପତିନା ଵିନା
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡ଼ିତ ଏବଂ ନିମ୍ନଜାତିର ଝିଅ ଘରେ ନଥିବାରୁ ସେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ।
ମଧ୍ଯେଽଥ ଦଂଡକାରଣ୍ଯଂ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମଃ ସଂଗଵର୍ଜିତଃ
ତାପରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସହଚର ବିନା, ଭୋକ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ଚାଲିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାମପଦଂ ଗୃଧ୍ରୋ ଗୃହୀତ୍ଵୋଦପତତ୍ତତଃ
ସେଥିରେ ଗୃଧ୍ର ତାଙ୍କର ବାମ ପାଦକୁ ଧରି ଉଡ଼ିଗଲା।