ସର୍ଵଷାମେଵ ପାତ୍ରାଣାଂ ଶିଵଭକ୍ତୋ ଯଥା ଵରଃ
ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଶିବଭକ୍ତ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ହରେଯଶ୍ଚାଵଯୋର୍ଭେଦଂ ନ କରୋତି ମହାମତିଃ
ହରି, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଆମ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭେଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପାପପାଂସୁମହାଵାତ୍ଯା ପାପଦ୍ରୁମକୁଠାରିକା
ମୁଁ ପାପର ଧୂଳିକୁ ଉଡ଼ାଇଦେଇଥିବା ବଡ଼ ପବନ, ଏବଂ ପାପର ଗଛକୁ କାଟିଦେଇଥିବା କୁହାଡ଼ି।
ନାନାରୂପାଶ୍ଚ ପିତରୋ ଗାଥା ଗାଯଂତି ସର୍ଵଦା
ନାନା ରୂପର ପିତୃଗଣ ସଦା ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ଦେଵର୍ଷୀନ୍ପରିସଂତର୍ପ୍ଯ ଦୀନାନାଥାଂଶ୍ଚ ଦୁଃଖିତାନ୍
ଦେବଋଷିମାନେ, ଦୁଃଖୀ, ନିରାଶ୍ରୟ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ,
ଅପି ନଃ ସ କୁଲେ ଭୂଯାଚ୍ଛିଵେ ଵିଷ୍ଣୌ ଚ ସାମ୍ଯଦୃକ୍
ଏପରି ଜଣେ ଯଦି ଆମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି, ଯିଏ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅକାମୋ ଵା ସକାମୋ ଵା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତୋପି ଵା
ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, କିମ୍ବା ପଶୁର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଯେ କେହି ହେଉନ୍ତୁ,
ତୀର୍ଥମନ୍ଯତ୍ପ୍ରଶଂସଂତି ଗଂଗାତୀରେ ସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ଯେ 4.1.27.
ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି,
ମାଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଚୈଵ ଯୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଗଂଗାଂ ଚ ପୁରୁଷାଧମଃ
ଯେ କେହି ମୋତେ, ତୁମକୁ କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗାକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଷଷ୍ଟିର୍ଗଣସହସ୍ରାଣି ଗଂଗାଂ ରକ୍ଷଂତି ସର୍ଵଦା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଦେବମଣ୍ଡଳ ସବୁବେଳେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
କାମକ୍ରୋଧମହାମୋହଲୋଭାଦି ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
କାମ, କ୍ରୋଧ, ଭୟଙ୍କର ମୋହ, ଲୋଭ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାନେ,
ଗଂଗାଂ ସମାଶ୍ରଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ମୁନିଃ ସ ଚ ପଂଡିତଃ
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାର ଶରଣ ନେଇଥାଏ, ସେ ମୁନି ଓ ପଣ୍ଡିତ।
ଗଂଗାଯାଂ ଚ ସକୃତ୍ସ୍ନାତୋ ହଯମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଗଙ୍ଗାରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କଲେ ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।
ନୈରଂତର୍ଯେଣ ଗଂଗାଯାଂ ମାସଂ ଯଃ ସ୍ନାତି ପୁଣ୍ଯଵାନ୍
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାରେ ଏକମାସ ଅବିରତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟବାନ ହୁଏ।
ଅବ୍ଦଂ ଯଃ ସ୍ନାତି ଗଂଗାଯାଂ ନୈରଂତର୍ଯେଣ ପୁଣ୍ଯଭାକ୍
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାରେ ଏକବର୍ଷ ଅବିରତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟର ଅଂଶୀ ହୁଏ।
ଗଂଗାଯାଂ ସ୍ନାତି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ଦିନେଦିନେ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ତିଥିନକ୍ଷତ୍ରପର୍ଵାଦି ନାପେକ୍ଷ୍ଯଂ ଜାହ୍ନଵୀ ଜଲେ
ଜାହ୍ନବୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ପର୍ବ ଦେଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ପଂଡିତୋପି ସ ମୂର୍ଖଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛକ୍ତିଯୁକ୍ତୋପ୍ଯଶକ୍ତିକଃ 4.1.27.
ସେଠାରେ ପଣ୍ଡିତ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଖ ହୋଇଯାଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
କିଂଵାଯୁପାପ୍ଯରୋଗେଣ ଵିକାସିନ୍ଯାଥ କିଂ ଶ୍ରିଯା
ବାୟୁ, ପାଣି, ରୋଗ କିମ୍ବା ଉନ୍ନତି—ଏହାର କଣ ଅର୍ଥ?
ଯଃ କାରଯେଦାଯତନଂ ଗଂଗାପ୍ରତିକୃତେର୍ନରଃ
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ନକଲରେ ଏକ ଦେଉଳ ତିଆରି କରେ,
ଶୃଣ୍ଵଂତି ମହିମାନଂ ଯେ ଗଂଗାଯା ନିତ୍ଯମାଦରାତ୍
ଯେମାନେ ସଦା ଆଦର ସହିତ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣନ୍ତି,
ପିତୄନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯୋ ଲିଂଗଂ ସ୍ନପଯେଦ୍ଗାଂଗ ଵାରିଣା
ଯେ କେହି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନ କରାଏ,
ଅଷ୍ଟକୃତ୍ଵୋ ମଂତ୍ରଜପ୍ତୈର୍ଵସ୍ତ୍ରପୂତୈଃ ସୁଗଂଧିଭିଃ
ମନ୍ତ୍ର ଜପ, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଆଠଥର,
ଅଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯଵିମିଶ୍ରେଣ ଗଂଗାତୋଯେନ ଯଃ ସକୃତ୍
ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶାଇ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଯେ କେହି ଏକଥର ମଧ୍ୟ—
ଭାନଵେଽର୍ଘଂ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ସ୍ଵକୀଯ ପିତୃଭିଃ ସହ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଆପଃ କ୍ଷୀରଂ କୁଶାଗ୍ରାଣି ଘୃତଂ ମଧୁଗଵାଂଦଧି
ପାଣି, ଦୁଧ, କୁଶ ଗଛର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା, ଘିଅ, ମଧୁ ଓ ଗାଈର ଦହି—
ଅଷ୍ଟାଂଗାର୍ଘୋ ଯମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵତୀଵ ରଵିତୋଷଣଃ
ଏହି ଆଠ ପ୍ରକାର ଅର୍ଘ୍ୟ ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ।
ଗଂଗାତୀରେ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦେଵାଲଯଂ ସୁଧୀଃ 4.1.27.
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଣେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ଦେଉଳ ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଦାନେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗଂଗାତଟେ ଶୁଭେ 4.1.27.
ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗାଈ, ଜମି ଓ ସୁନା ଦାନ କଲେ—
ତଦ୍ଭୂମିତ୍ରସରେଣୂନାଂ ସଂଖ୍ଯଯା ଯୁଗମାନଯା 4.1.27.
ସେ ଭୂମିର ଧୂଳିକଣା ଗଣନା ଓ ଏକ ଯୁଗର ମାପ ଗୁଣିଲେ—