କ୍ରୋଧେନ ଚ ତପୋ ଯଦ୍ଵତ୍କାମେନ ଚ ଯଥା ମତିଃ
ଏହିପରି କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ କାମନା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଦଂଭ କୌଟିଲ୍ଯ ମାଯାଭିର୍ଯଥାଧର୍ମୋ ଵିନଶ୍ଯତି
ଏବଂ ଯେପରି ଢୋଙ୍ଗ, କୁଟିଲତା ଓ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ମାନୁଷ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସଂପାତଚଂଚଲମ୍
ମଣିଷ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ଥିର।
ଵିଧୂତପାପା ଯେ ମର୍ତ୍ଯାଃ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ଯେମାନେ ପାପକୁ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ପରମ ଜ୍ୟୋତିର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି,
ସାଧାରଣାଂଭସା ପୂର୍ଣାଂ ସାଧାରଣ ନଦୀମିଵ
ସେମାନେ ସାଧାରଣ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଧାରଣ ନଦୀ ପରି।
ସଂସାରମୋଚକଶ୍ଚାହଂ ଜନାନାମନୁକଂପଯା
ମୁଁ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା କରି, ସଂସାର ରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା।
ସର୍ଵ ଏଵ ଶୁଭଃ କାଲଃ ସର୍ଵୋ ଦେଶସ୍ତଥା ଶୁଭଃ
ସମସ୍ତ ସମୟ ଶୁଭ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
ଯଥାଶ୍ଵମେଧୋ ଯଜ୍ଞାନାଂ ନଗାନାଂ ହିମଵାନ୍ଯଥା 4.1.27.
ଯେପରି ଯଜ୍ଞମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହିମାଳୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ,
ପ୍ରାଣାଯାମଶ୍ଚ ତପସାଂ ମଂତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଣଵୋ ଯଥା
ଏହିପରି ତପସ୍ୟାମାନେ ପ୍ରାଣାୟାମ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ଓଁ' ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଥାତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାନାଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଗୌରୀ ଯଥୋତ୍ତମା
ଯେପରି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୌରୀ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସର୍ଵଷାମେଵ ପାତ୍ରାଣାଂ ଶିଵଭକ୍ତୋ ଯଥା ଵରଃ
ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଶିବଭକ୍ତ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ହରେଯଶ୍ଚାଵଯୋର୍ଭେଦଂ ନ କରୋତି ମହାମତିଃ
ହରି, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଆମ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭେଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପାପପାଂସୁମହାଵାତ୍ଯା ପାପଦ୍ରୁମକୁଠାରିକା
ମୁଁ ପାପର ଧୂଳିକୁ ଉଡ଼ାଇଦେଇଥିବା ବଡ଼ ପବନ, ଏବଂ ପାପର ଗଛକୁ କାଟିଦେଇଥିବା କୁହାଡ଼ି।
ନାନାରୂପାଶ୍ଚ ପିତରୋ ଗାଥା ଗାଯଂତି ସର୍ଵଦା
ନାନା ରୂପର ପିତୃଗଣ ସଦା ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ଦେଵର୍ଷୀନ୍ପରିସଂତର୍ପ୍ଯ ଦୀନାନାଥାଂଶ୍ଚ ଦୁଃଖିତାନ୍
ଦେବଋଷିମାନେ, ଦୁଃଖୀ, ନିରାଶ୍ରୟ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ,
ଅପି ନଃ ସ କୁଲେ ଭୂଯାଚ୍ଛିଵେ ଵିଷ୍ଣୌ ଚ ସାମ୍ଯଦୃକ୍
ଏପରି ଜଣେ ଯଦି ଆମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି, ଯିଏ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅକାମୋ ଵା ସକାମୋ ଵା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତୋପି ଵା
ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, କିମ୍ବା ପଶୁର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଯେ କେହି ହେଉନ୍ତୁ,
ତୀର୍ଥମନ୍ଯତ୍ପ୍ରଶଂସଂତି ଗଂଗାତୀରେ ସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ଯେ 4.1.27.
ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି,
ମାଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଚୈଵ ଯୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଗଂଗାଂ ଚ ପୁରୁଷାଧମଃ
ଯେ କେହି ମୋତେ, ତୁମକୁ କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗାକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଷଷ୍ଟିର୍ଗଣସହସ୍ରାଣି ଗଂଗାଂ ରକ୍ଷଂତି ସର୍ଵଦା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଦେବମଣ୍ଡଳ ସବୁବେଳେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
କାମକ୍ରୋଧମହାମୋହଲୋଭାଦି ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
କାମ, କ୍ରୋଧ, ଭୟଙ୍କର ମୋହ, ଲୋଭ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାନେ,
ଗଂଗାଂ ସମାଶ୍ରଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ମୁନିଃ ସ ଚ ପଂଡିତଃ
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାର ଶରଣ ନେଇଥାଏ, ସେ ମୁନି ଓ ପଣ୍ଡିତ।
ଗଂଗାଯାଂ ଚ ସକୃତ୍ସ୍ନାତୋ ହଯମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଗଙ୍ଗାରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କଲେ ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।
ନୈରଂତର୍ଯେଣ ଗଂଗାଯାଂ ମାସଂ ଯଃ ସ୍ନାତି ପୁଣ୍ଯଵାନ୍
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାରେ ଏକମାସ ଅବିରତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟବାନ ହୁଏ।
ଅବ୍ଦଂ ଯଃ ସ୍ନାତି ଗଂଗାଯାଂ ନୈରଂତର୍ଯେଣ ପୁଣ୍ଯଭାକ୍
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାରେ ଏକବର୍ଷ ଅବିରତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟର ଅଂଶୀ ହୁଏ।
ଗଂଗାଯାଂ ସ୍ନାତି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ଦିନେଦିନେ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ତିଥିନକ୍ଷତ୍ରପର୍ଵାଦି ନାପେକ୍ଷ୍ଯଂ ଜାହ୍ନଵୀ ଜଲେ
ଜାହ୍ନବୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ପର୍ବ ଦେଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ପଂଡିତୋପି ସ ମୂର୍ଖଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛକ୍ତିଯୁକ୍ତୋପ୍ଯଶକ୍ତିକଃ 4.1.27.
ସେଠାରେ ପଣ୍ଡିତ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଖ ହୋଇଯାଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
କିଂଵାଯୁପାପ୍ଯରୋଗେଣ ଵିକାସିନ୍ଯାଥ କିଂ ଶ୍ରିଯା
ବାୟୁ, ପାଣି, ରୋଗ କିମ୍ବା ଉନ୍ନତି—ଏହାର କଣ ଅର୍ଥ?
ଯଃ କାରଯେଦାଯତନଂ ଗଂଗାପ୍ରତିକୃତେର୍ନରଃ
ଯେ କେହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ନକଲରେ ଏକ ଦେଉଳ ତିଆରି କରେ,