ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାଵତାଂ ନୄଣାଂ ଭୂଯାସ୍ତାଂ ଭୂତଯେ ଭୃଶମ୍ ।।1.3.2.21.
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ବଡ଼ ଉପକାରୀ ହେଉ।
ତପୋନୁରୂପଂ ଭଜତାଂ ଲୋକେଷ୍ଵାଚଂଦ୍ରତାରକମ୍
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ମିଳୁ, ଏହି ଲୋକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି କୁର୍ଵଂତୁ ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଶ୍ରିଯୈ
ଆଜିଠାରୁ ସମସ୍ତେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଉନ୍ତୁ।
ଅରୁଣକ୍ଷେତ୍ର ଏଵାତ୍ର ନିତ୍ଯଂ କୁର୍ଵଂତୁ ସଂନିଧିମ୍
ଏଠାରେ ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଯାପ୍ଯରୁଣଯା ଦେଵ୍ଯା ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ କରୁଣାର୍ଦ୍ରଯା
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ ଅରୁଣା, ଏଠାରେ ରୁହିବାକୁ ହେବ।
ତଦସ୍ମିନ୍ନରୁଣକ୍ଷେତ୍ରେ ସୁଲଭାଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ସହଜରେ ମିଳେ।
ଇଦଂ କୃତଂ ପର୍ଵତରାଜପୁତ୍ର୍ଯା ପ୍ରସାଦନଂ ଶୋଣଗିରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶୋଣଗିରିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦିତୋଽସ୍ମି ଶୋଣେଶମାହାତ୍ମ୍ଯସୁଧଯା ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଶୋଣେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମାର ଅମୃତରେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛ।
କଥଂ ଵଜ୍ରାଂଗଦଃ ପାଂଡ୍ଯରାଜଃ ଶୋଣଵ୍ଯତିକ୍ରମମ୍
ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ କିପରି ଶୋଣ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ?
କଥଂ ଵିଦ୍ଯାଧରାଧୀଶୌ କାଂତିଶାଲିକଲାଧରୌ
କିପରି ଦୁଇଜଣ ବିଦ୍ୟାଧର ନାୟକ, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହା କରିପାରିଲେ?
ଯଦିଯଂ ସ୍ଥେଯସୀ ଭକ୍ତିର୍ଭଵତୋ ଭୂତନାଯକେ
ଯଦି ତୁମର ଏହି ଭକ୍ତି ଭୂତନାୟକଙ୍କୁ ନେଇ ଦୃଢ଼ ଅଛି—
ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଵଜ୍ରାଂଗଦୋଦଂତଂ ଵୃତ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାଭୃତୋରପି
ମୁଁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଓ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କୁହିବି।
ଆସୀଦ୍ଵଜ୍ରାଂଗଦୋନାମ ପୁରା ପାଂଡ୍ଯେଷୁ ପାର୍ଥିଵଃ
ପୂର୍ବେ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଧାର୍ମିକୋ ନ୍ଯାଯଵିଜ୍ଜ୍ଞାତା ଗଂଭୀରୋ ଦକ୍ଷିଣମ୍ କ୍ଷମଃ
ସେ ଧର୍ମିକ, ନ୍ୟାୟ ଜ୍ଞାନୀ, ଗଭୀର, ଦାନଶୀଳ ଓ କ୍ଷମାଶୀଳ ଥିଲେ।
ଶିଵପୂଜାର୍ଚନରତଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛୀଲଵତାଂ ଵରଃ
ସେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଉପାସନାରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଧନୀ ଓ ଗୁଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
କଦାଚିନ୍ମୃଗଯାଵ୍ଯାଜାତ୍ସ ଚରନ୍ସୁତୁରଂଗମଃ
ଏକଥର ଶିକାରର ଉପଲକ୍ଷେରେ, ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ବାହାରିଲେ।
ସ ତତ୍ର ବହଲାମୋଦଂ କଂଚିତ୍କସ୍ତୂରିକାମୃଗମ୍ 1.3.2.22.
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଗାଢ଼ ସୁଗନ୍ଧ ଛାଡ଼ୁଥିବା କଷ୍ଟୂରୀ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ମୃଗୋଽନୁଦ୍ରୁତସ୍ତେନ ଅଭିତଃ ଶୋଣପର୍ଵତମ୍
ସେ ହରିଣ, ତାଙ୍କଠାରୁ ପଳାଇ, ଶୋଣ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା।
ତତଃ ସ ଭଗ୍ନସାରୋପି ରାଜା ଜାତଶ୍ରମଶ୍ଚରନ୍
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ସହ ଏବଂ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଥକିଯାଇ, ସେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଅଜ୍ଞାତକାରଣେନୈଵଂ ମାତଂଗେନେଵ ପୀଡିତଃ
ଅଜଣା କାରଣରୁ, ଏକ ମାତଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଅଚିଂତଯଚ୍ଚ କୋଯଂ ମେ ନିର୍ହେତୁଃ ସତ୍ତ୍ଵଵିପ୍ଲଵଃ
ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୋ ମନରେ ଏହି ଅକାରଣ ଉତ୍କଳାନ୍ତି କାହିଁକି?'
ଇତି ଚିଂତାକୁଲେ ତସ୍ମିଂସ୍ତଜ୍ଜ୍ଞାନେପ୍ଯପଟୀଯସି
ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ, କାରଣ ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷମାଣ ଏଵାସ୍ମିନ୍ହିତ୍ଵା ତିର୍ଯକ୍କଲେଵରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇଜଣ ଜୀବ ତାଙ୍କର ପଶୁ ଦେହ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି।
କିରୀଟିନୌ କୁଣ୍ଡଲିନୌ ହାରକେଯୂରଧାରିଣୌ
ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଏବଂ ବାହୁରେ କେୟୂର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅଵୋଚତାଂ ଚ ନୃପତିମାଶ୍ଚର୍ଯାକୃଷ୍ଟମାନସମ୍
ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ହୋଇଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ରାଜନ୍ନଲଂ ଵିଷାଦେନ ଶୋଣାଦ୍ରୀଶପ୍ରଭାଵତଃ
ହେ ରାଜା, ଦୁଃଖିତ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଏହା ଶୋଣ ପର୍ବତର ଶ୍ୱାମୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି।
ତଦୋଵାଚ ତଯୋଃ କିଂଚିଦାଶ୍ଵସ୍ତଇଵ ପାର୍ଥିଵଃ 1.3.2.22.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ, ରାଜା କଥା କହିଲେ।
କୌ ଯୁଵାଂ ନିର୍ମିତୋ ଯାଭ୍ଯାମଭିଷଂଗୋ ମମେଦୃଶଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କିଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ମୋ ସହ ଘଟିଲା?
ଇତି ତେନ କୃତେ ପ୍ରଶ୍ନେ ତମୁଵାଚ କଲାଧରଃ
ସେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କଲାପରେ, କଳାଧର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅଵେହି ରାଜନ୍ନାଵାଂ ହି ପୁରାଵିଦ୍ଯାଧରେଶ୍ଵରୌ
ହେ ରାଜା, ଆମେ ପୂର୍ବେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱାମୀ ଥିଲୁ।