ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯେ ଚ ଗଂଗାଯାଃ ଶୃଣ୍ଵଂତି ଚ ପଠଂତି ଚ
ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗାର ମହିମା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି,
ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧଯୋ ଦୁରାଚାରା ହୈତୁକା ବହୁସଂଶଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଥିବା,
ଜନ୍ମାଂତରକୃତୈର୍ଦାନୈସ୍ତପୋଭିର୍ନିଯମୈର୍ଵ୍ରତୈଃ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦାନ, ତପ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା,
ଗଂଗାଭକ୍ତିମତାମର୍ଥେ ମହେଂଦ୍ରାଦି ପୁରେଷୁ ଚ
ଗଙ୍ଗାଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନଗରରେ ମଧ୍ୟ,
ସିଦ୍ଧଯଃ ସିଦ୍ଧିଲିଂଗାନି ସ୍ପର୍ଶଲିଂଗାନ୍ଯନେକଶଃ
ସିଦ୍ଧି, ସିଦ୍ଧିର ଚିହ୍ନ, ଛୁଆଁର ଚିହ୍ନ ଅନେକ ରୂପରେ,
ଗଂଗାଜଲାଂତସ୍ତିଷ୍ଠଂତି କଲିକଲ୍ମଷଭୀତିତଃ
କଳିଯୁଗର ପାପ ଭୟରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ରହିଯାନ୍ତି।
ସୂର୍ଯୋଦଯେ ତମାଂସୀଵ ଵଜ୍ରପାତଭଯାନ୍ନଗାଃ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ବଜ୍ରପାତ ଭୟରେ ଗଛ,
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନାଦ୍ଯଥା ମୋହଃ ସିଂହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ମୃଗାଃ 4.1.27.
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋହ ଯେପରି ଦୂରିଯାଏ, ସିଂହକୁ ଦେଖି ମୃଗମାନେ ପଳାଇଯିବା ପରି।
ଦିଵ୍ଯୌଷଧୈର୍ଯଥା ରୋଗା ଲୋଭେନ ଚ ଯଥା ଗୁଣାଃ
ଯେପରି ଦିବ୍ୟ ଔଷଧି ରୋଗକୁ ଦୂର କରେ, ଏହିପରି ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷର ଗୁଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତୂଲଶୈଲଃ ସ୍ଫୁଲିଂଗେନ ଯଥା ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଯେପରି ତୁଳା କିମ୍ବା ତୁଳାର ପାହାଡ଼ ଏକ ଛୋଟ ଆଗୁଣ ତିଆରେ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ,
କ୍ରୋଧେନ ଚ ତପୋ ଯଦ୍ଵତ୍କାମେନ ଚ ଯଥା ମତିଃ
ଏହିପରି କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ କାମନା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଦଂଭ କୌଟିଲ୍ଯ ମାଯାଭିର୍ଯଥାଧର୍ମୋ ଵିନଶ୍ଯତି
ଏବଂ ଯେପରି ଢୋଙ୍ଗ, କୁଟିଲତା ଓ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ମାନୁଷ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସଂପାତଚଂଚଲମ୍
ମଣିଷ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ଥିର।
ଵିଧୂତପାପା ଯେ ମର୍ତ୍ଯାଃ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ଯେମାନେ ପାପକୁ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ପରମ ଜ୍ୟୋତିର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି,
ସାଧାରଣାଂଭସା ପୂର୍ଣାଂ ସାଧାରଣ ନଦୀମିଵ
ସେମାନେ ସାଧାରଣ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଧାରଣ ନଦୀ ପରି।
ସଂସାରମୋଚକଶ୍ଚାହଂ ଜନାନାମନୁକଂପଯା
ମୁଁ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା କରି, ସଂସାର ରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା।
ସର୍ଵ ଏଵ ଶୁଭଃ କାଲଃ ସର୍ଵୋ ଦେଶସ୍ତଥା ଶୁଭଃ
ସମସ୍ତ ସମୟ ଶୁଭ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
ଯଥାଶ୍ଵମେଧୋ ଯଜ୍ଞାନାଂ ନଗାନାଂ ହିମଵାନ୍ଯଥା 4.1.27.
ଯେପରି ଯଜ୍ଞମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହିମାଳୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ,
ପ୍ରାଣାଯାମଶ୍ଚ ତପସାଂ ମଂତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଣଵୋ ଯଥା
ଏହିପରି ତପସ୍ୟାମାନେ ପ୍ରାଣାୟାମ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ଓଁ' ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଥାତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାନାଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଗୌରୀ ଯଥୋତ୍ତମା
ଯେପରି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୌରୀ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସର୍ଵଷାମେଵ ପାତ୍ରାଣାଂ ଶିଵଭକ୍ତୋ ଯଥା ଵରଃ
ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଶିବଭକ୍ତ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ହରେଯଶ୍ଚାଵଯୋର୍ଭେଦଂ ନ କରୋତି ମହାମତିଃ
ହରି, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଆମ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭେଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପାପପାଂସୁମହାଵାତ୍ଯା ପାପଦ୍ରୁମକୁଠାରିକା
ମୁଁ ପାପର ଧୂଳିକୁ ଉଡ଼ାଇଦେଇଥିବା ବଡ଼ ପବନ, ଏବଂ ପାପର ଗଛକୁ କାଟିଦେଇଥିବା କୁହାଡ଼ି।
ନାନାରୂପାଶ୍ଚ ପିତରୋ ଗାଥା ଗାଯଂତି ସର୍ଵଦା
ନାନା ରୂପର ପିତୃଗଣ ସଦା ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ଦେଵର୍ଷୀନ୍ପରିସଂତର୍ପ୍ଯ ଦୀନାନାଥାଂଶ୍ଚ ଦୁଃଖିତାନ୍
ଦେବଋଷିମାନେ, ଦୁଃଖୀ, ନିରାଶ୍ରୟ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ,
ଅପି ନଃ ସ କୁଲେ ଭୂଯାଚ୍ଛିଵେ ଵିଷ୍ଣୌ ଚ ସାମ୍ଯଦୃକ୍
ଏପରି ଜଣେ ଯଦି ଆମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି, ଯିଏ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅକାମୋ ଵା ସକାମୋ ଵା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତୋପି ଵା
ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, କିମ୍ବା ପଶୁର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଯେ କେହି ହେଉନ୍ତୁ,
ତୀର୍ଥମନ୍ଯତ୍ପ୍ରଶଂସଂତି ଗଂଗାତୀରେ ସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ଯେ 4.1.27.
ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି,
ମାଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଚୈଵ ଯୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଗଂଗାଂ ଚ ପୁରୁଷାଧମଃ
ଯେ କେହି ମୋତେ, ତୁମକୁ କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗାକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଷଷ୍ଟିର୍ଗଣସହସ୍ରାଣି ଗଂଗାଂ ରକ୍ଷଂତି ସର୍ଵଦା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଦେବମଣ୍ଡଳ ସବୁବେଳେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।