ଗୁଣଵତ୍ପାତ୍ରପୂଜାଯାଂ ନ ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତାଦୃଶଂ ଫଲମ୍
ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ଏପରି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ।
ମମତେଜୋଗ୍ନିଗର୍ଭେଯଂ ମମଵୀର୍ଯାତିସଂଵୃତା
ସେ ମୋର ତେଜର ଅଗ୍ନିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୋର ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଆବୃତ।
ସ୍ମରଣାଦେଵ ଗଂଗାଯାଃ ପାପସଂଘାତପଂଜରମ୍
କେବଳ ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପର ଜାଲ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ଗଂଗାଂ ଗଚ୍ଛତି ଯସ୍ତ୍ଵେକୋ ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯାନୁମୋଦଯେତ୍
ଯିଏ ଏକାକି ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନ୍ୟକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ—
ଗଚ୍ଛଂସ୍ତିଷ୍ଠଞ୍ଜପନ୍ଧ୍ଯାନ୍ଭୁଂଜଞ୍ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପନ୍ଵଦନ୍
ଚାଲିବା, ଦାଁଡ଼ି ହେବା, ବସିବା, ଖାଇବା, ଜାଗିବା, ସୁତିବା କିମ୍ବା କଥା କହିବା—
ପିତୄନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯୋଭକ୍ତ୍ଯା ପାଯସଂ ମଧୁସଂଯୁତମ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦୁଧ ଓ ମଧ ମିଶିତ ଚାଉଳ ଦେଇ ତର୍ପଣ କରେ—
ତୃପ୍ତା ଭଵଂତି ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ଷଶତଂ ହରେ
ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ହରି।
ଲିଂଗେ ସଂପୂଜିତେ ସର୍ଵମର୍ଚିତଂ ସ୍ଯାଜ୍ଜଗଦ୍ଯଥା 4.1.27.
ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂଜିତ ହୁଏ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ।
ଗଂଗାଯାଂ ତୁ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯୋ ଲିଂଗଂ ନିତ୍ଯମର୍ଚତି
ଯିଏ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପ୍ରତିଦିନ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ଚ ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଵ୍ରତଦାନତପାଂସି ଚ
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା—
ଗଂଗାଂ ଗଂତୁଂ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିକଂ ଗୃହେ
ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଘରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବାବେଳେ,
ପାପାନି ଚ ରୁଦଂତ୍ଯାଶୁ ହା କ୍ଵ ଯାସ୍ଯାମ ଇତ୍ଯଲମ୍
ପାପଗୁଡ଼ିକ ଦୁଃଖରେ ତୁରନ୍ତ କାନ୍ଦି କହନ୍ତି, 'ହାଁ! ଏବେ ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ?'
ଯଥା ନ ଗଂଗାଂ ଯାତ୍ଯେଷ ତଥା ଵିଘ୍ନଂ ପ୍ରକୁର୍ମହେ
ଏହି ଲୋକଟିଏ ଯେପରି ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଆମେ ସେପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛୁ।
ଗୃହାଦ୍ଗଂଗାଵଗାହାର୍ଥଂ ଗଚ୍ଛତସ୍ତୁ ପଦେପଦେ
ଘରୁ ବେରି ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯିବା ସମୟରେ, ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ,
ପୂର୍ଵଜନ୍ମକୃତୈଃ ପୁଣ୍ଯୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଲୋଭାଦିକଂ ହରେ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟରେ, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡ଼ି, ହେ ହରି,
ଅନୁଷଂଗେଣ ମୌଲ୍ଯେନ ଵାଣିଜ୍ଯେନାପି ସେଵଯା
ସଙ୍ଗ, ଧନ, ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ସେବା ଦ୍ୱାରା,
ଅନିଚ୍ଛଯାପି ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଦହନୋ ହି ଯଥା ଦହେତ୍
ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଛୁଇଁଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଦିଏ,
ତାଵଦ୍ଧମତି ସଂସାରେ ଯାଵଦ୍ଗଂଗାଂ ନ ସେଵତେ 4.1.27.
ଗଙ୍ଗାର ସେବା ନ କଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକ ଏହି ସଂସାରରେ ଭ୍ରମରେ ରହିଥାଏ।
ଯୋ ଗଂଗାଂଭସି ନିସ୍ନାତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂତ୍ଯକ୍ତସଂଶଯଃ
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ଗଂଗାସ୍ନାନାର୍ଥମୁଦ୍ଯୁକ୍ତୋ ମଧ୍ଯେମାର୍ଗଂ ମୃତୋ ଯଦି
ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯିବା ମଧ୍ୟରେ ଯଦି ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ,
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯେ ଚ ଗଂଗାଯାଃ ଶୃଣ୍ଵଂତି ଚ ପଠଂତି ଚ
ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗାର ମହିମା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି,
ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧଯୋ ଦୁରାଚାରା ହୈତୁକା ବହୁସଂଶଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଥିବା,
ଜନ୍ମାଂତରକୃତୈର୍ଦାନୈସ୍ତପୋଭିର୍ନିଯମୈର୍ଵ୍ରତୈଃ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦାନ, ତପ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା,
ଗଂଗାଭକ୍ତିମତାମର୍ଥେ ମହେଂଦ୍ରାଦି ପୁରେଷୁ ଚ
ଗଙ୍ଗାଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନଗରରେ ମଧ୍ୟ,
ସିଦ୍ଧଯଃ ସିଦ୍ଧିଲିଂଗାନି ସ୍ପର୍ଶଲିଂଗାନ୍ଯନେକଶଃ
ସିଦ୍ଧି, ସିଦ୍ଧିର ଚିହ୍ନ, ଛୁଆଁର ଚିହ୍ନ ଅନେକ ରୂପରେ,
ଗଂଗାଜଲାଂତସ୍ତିଷ୍ଠଂତି କଲିକଲ୍ମଷଭୀତିତଃ
କଳିଯୁଗର ପାପ ଭୟରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ରହିଯାନ୍ତି।
ସୂର୍ଯୋଦଯେ ତମାଂସୀଵ ଵଜ୍ରପାତଭଯାନ୍ନଗାଃ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ବଜ୍ରପାତ ଭୟରେ ଗଛ,
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନାଦ୍ଯଥା ମୋହଃ ସିଂହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ମୃଗାଃ 4.1.27.
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋହ ଯେପରି ଦୂରିଯାଏ, ସିଂହକୁ ଦେଖି ମୃଗମାନେ ପଳାଇଯିବା ପରି।
ଦିଵ୍ଯୌଷଧୈର୍ଯଥା ରୋଗା ଲୋଭେନ ଚ ଯଥା ଗୁଣାଃ
ଯେପରି ଦିବ୍ୟ ଔଷଧି ରୋଗକୁ ଦୂର କରେ, ଏହିପରି ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷର ଗୁଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତୂଲଶୈଲଃ ସ୍ଫୁଲିଂଗେନ ଯଥା ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଯେପରି ତୁଳା କିମ୍ବା ତୁଳାର ପାହାଡ଼ ଏକ ଛୋଟ ଆଗୁଣ ତିଆରେ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ,