ଗୌରୀଂ ସ୍ଵକୀଯ ଏଵାଂଗେ ଗୂହମାନାମିଵ ହ୍ରିଯା 1.3.2.21.
ଗୌରୀ, ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ଦେହରେ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ।
ଅର୍ଥଦ୍ଵଯମିଵାହ୍ନାଯ ସଂନିକର୍ଷୋପଲଂଭତଃ
ଯେପରି ଦୁଇ ଅର୍ଥ ସମୀପତାରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକଠି ହେଲେ।
ତଦ୍ଵିଚିତ୍ରମଭୂଦଂଗଂ ଶିଵଯୋରେକତାଂ ଗତମ୍
ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କର ଏକତାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଅଂଗାଦର୍ଧେଂଦୁଚୂଡସ୍ଯ ଵପୁରର୍ଧେନ୍ଦୁକୂଲିତମ୍
ଦେହର ଅଧା ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିଲା, ଅଧା ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଢାକିଲା।
ଏକପିଂଗଲସଧ୍ରୀଚୋ ଗାତ୍ରମେକସ୍ତନଂ ବଭୌ
ଏକ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ଷ୍ଟନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଵକାଶୋ ରୁଷୋ ଦେଵି ମା ଭୂରତଃ ପରଂ ତଵ
ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରୁ ପରେ ତୁମ ମନରେ କ୍ରୋଧକୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅନି।
ତଦପୀତସ୍ତନୀନାମ୍ନା ନିଵସାତ୍ର ମମାଂତିକେ
ତଥାପି, ହେ ସ୍ତନନାମକ, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।
ଜନାଃ ସର୍ଵେ ସମାରାଧ୍ଯ ରମଂତାଂ ଭୋଗମୋକ୍ଷଯୋଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟରେ ପୂଜା କରି ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ।
ଅତ୍ରୈଵ ସନ୍ନିଧତ୍ତାଂ ତୁ ମଂତ୍ରସିଦ୍ଧିପ୍ରଦା ନୃଣାମ୍
ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ସର୍ଵରୋଗହରଂ ପୁଂସାମସ୍ତୁ ସର୍ଵାଘନାଶନମ୍
ଏହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରୁ, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ନଷ୍ଟ କରୁ।
ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାଵତାଂ ନୄଣାଂ ଭୂଯାସ୍ତାଂ ଭୂତଯେ ଭୃଶମ୍ ।।1.3.2.21.
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ବଡ଼ ଉପକାରୀ ହେଉ।
ତପୋନୁରୂପଂ ଭଜତାଂ ଲୋକେଷ୍ଵାଚଂଦ୍ରତାରକମ୍
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ମିଳୁ, ଏହି ଲୋକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି କୁର୍ଵଂତୁ ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଶ୍ରିଯୈ
ଆଜିଠାରୁ ସମସ୍ତେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଉନ୍ତୁ।
ଅରୁଣକ୍ଷେତ୍ର ଏଵାତ୍ର ନିତ୍ଯଂ କୁର୍ଵଂତୁ ସଂନିଧିମ୍
ଏଠାରେ ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଯାପ୍ଯରୁଣଯା ଦେଵ୍ଯା ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ କରୁଣାର୍ଦ୍ରଯା
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ ଅରୁଣା, ଏଠାରେ ରୁହିବାକୁ ହେବ।
ତଦସ୍ମିନ୍ନରୁଣକ୍ଷେତ୍ରେ ସୁଲଭାଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ସହଜରେ ମିଳେ।
ଇଦଂ କୃତଂ ପର୍ଵତରାଜପୁତ୍ର୍ଯା ପ୍ରସାଦନଂ ଶୋଣଗିରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶୋଣଗିରିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦିତୋଽସ୍ମି ଶୋଣେଶମାହାତ୍ମ୍ଯସୁଧଯା ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଶୋଣେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମାର ଅମୃତରେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛ।
କଥଂ ଵଜ୍ରାଂଗଦଃ ପାଂଡ୍ଯରାଜଃ ଶୋଣଵ୍ଯତିକ୍ରମମ୍
ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ କିପରି ଶୋଣ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ?
କଥଂ ଵିଦ୍ଯାଧରାଧୀଶୌ କାଂତିଶାଲିକଲାଧରୌ
କିପରି ଦୁଇଜଣ ବିଦ୍ୟାଧର ନାୟକ, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହା କରିପାରିଲେ?
ଯଦିଯଂ ସ୍ଥେଯସୀ ଭକ୍ତିର୍ଭଵତୋ ଭୂତନାଯକେ
ଯଦି ତୁମର ଏହି ଭକ୍ତି ଭୂତନାୟକଙ୍କୁ ନେଇ ଦୃଢ଼ ଅଛି—
ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଵଜ୍ରାଂଗଦୋଦଂତଂ ଵୃତ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାଭୃତୋରପି
ମୁଁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଓ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କୁହିବି।
ଆସୀଦ୍ଵଜ୍ରାଂଗଦୋନାମ ପୁରା ପାଂଡ୍ଯେଷୁ ପାର୍ଥିଵଃ
ପୂର୍ବେ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଧାର୍ମିକୋ ନ୍ଯାଯଵିଜ୍ଜ୍ଞାତା ଗଂଭୀରୋ ଦକ୍ଷିଣମ୍ କ୍ଷମଃ
ସେ ଧର୍ମିକ, ନ୍ୟାୟ ଜ୍ଞାନୀ, ଗଭୀର, ଦାନଶୀଳ ଓ କ୍ଷମାଶୀଳ ଥିଲେ।
ଶିଵପୂଜାର୍ଚନରତଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛୀଲଵତାଂ ଵରଃ
ସେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଉପାସନାରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଧନୀ ଓ ଗୁଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
କଦାଚିନ୍ମୃଗଯାଵ୍ଯାଜାତ୍ସ ଚରନ୍ସୁତୁରଂଗମଃ
ଏକଥର ଶିକାରର ଉପଲକ୍ଷେରେ, ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ବାହାରିଲେ।
ସ ତତ୍ର ବହଲାମୋଦଂ କଂଚିତ୍କସ୍ତୂରିକାମୃଗମ୍ 1.3.2.22.
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଗାଢ଼ ସୁଗନ୍ଧ ଛାଡ଼ୁଥିବା କଷ୍ଟୂରୀ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ମୃଗୋଽନୁଦ୍ରୁତସ୍ତେନ ଅଭିତଃ ଶୋଣପର୍ଵତମ୍
ସେ ହରିଣ, ତାଙ୍କଠାରୁ ପଳାଇ, ଶୋଣ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା।
ତତଃ ସ ଭଗ୍ନସାରୋପି ରାଜା ଜାତଶ୍ରମଶ୍ଚରନ୍
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ସହ ଏବଂ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଥକିଯାଇ, ସେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଅଜ୍ଞାତକାରଣେନୈଵଂ ମାତଂଗେନେଵ ପୀଡିତଃ
ଅଜଣା କାରଣରୁ, ଏକ ମାତଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।