ତତୋ ମହାଂତଂ ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାମହିମଭୂଷଣମ୍
ତାପରେ, ସେ ମହାନ୍ ଓ ମହାମହିମାରେ ଭୂଷିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଵ ନିଃଶ୍ଵସିତଂ ଵେଦାସ୍ତେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵମଵୈଷ୍ଯସି
ତୁମର ଶ୍ୱାସରୁ ବେଦ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିପାରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ମହେଶାନୋ ବୁଦ୍ଧିତତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପିଣମ୍ 4.1.26.
ଏପରି କହି, ସେ ମହାପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିର ସାର ରୂପ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମୌଲାଵାଜ୍ଞାଂ ନିଧାଯ ଚ
ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ।
ଖନିତ୍ଵା ତତ୍ର ଚକ୍ରେଣ ରମ୍ଯାଂ ପୁଷ୍କରିଣୀଂ ହରିଃ
ହରି, ସେଠାରେ ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ଖୋଦି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ତିଆରି କଲେ।
ସମାଃ ସହସ୍ରଂ ପଂଚାଶତ୍ତପ ଉଗ୍ରଂ ଚଚାର ସଃ
ସେ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନୀଶୋ ମୃଡାନ୍ଯା ସହିତୋ ମୃଡଃ
ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ଈଶ୍ୱର, ମୃଡା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶଂ ମୌଲିମାଂଦୋଲଯନ୍ମୁହୁଃ
ସେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ, ମୁଣ୍ଡ ଦୋଳାଇ ଆବୃତ୍ତି କରି କହିଲେ।
ଅହୋ ଅନିଂଧନୋ ଵହ୍ନିର୍ଜ୍ଵଲତ୍ଯେଷ ନିରଂତରମ୍
ହା! ଏହି ଅଗ୍ନି କୌଣସି ଇଂଧନ ଛଡ଼ା ଅବିରତ ଜଳୁଛି।
ମୃଡସ୍ଯାମ୍ରୋଡିତମିଦଂ ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଭାଷିତମ୍
ମୃଡାଙ୍କର କଥା ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଦେଵେଶ ଦେଵଦେଵ ମହେଶ୍ଵର
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଠାକୁର, ହେ ମହେଶ୍ୱର।
ସର୍ଵକର୍ମସୁ ସର୍ଵତ୍ର ତ୍ଵାମେଵ ଶଶିଶେଖର
ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମରେ, ସମସ୍ତ ଠାରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ମାନେ ଦେଖେଉଛି, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ।
ତ୍ଵଦୀଯ ଚରଣାଂଭୋଜ ମକରଂଦମଧୂତ୍ସୁକଃ 4.1.26.
ଆପଣଙ୍କ ଚରଣର କମଳର ମଧୁ ଲାଗି ମୋ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ।
ଏଵମସ୍ତୁ ହୃଷୀକେଶ ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଜନାର୍ଦନ
ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି, ହେ ଜନାର୍ଦନ।
ତ୍ଵଦୀଯସ୍ଯାସ୍ଯ ତପସୋ ମହୋପଚଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ଆପଣଙ୍କ ଏହି ମହାତପସ୍ୟାର ଦର୍ଶନରେ ବଡ଼ ଉନ୍ନତି ଦେଖାଯାଉଛି।
ତଦାଂଦୋଲନତଃ କର୍ଣାତ୍ପପାତ ମଣିକର୍ଣିକା
କାନ ହଲିଲାବେଳେ ମୋତିର କଣ୍ଠା ଝରିପଡ଼ିଲା।
ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ତୀର୍ଥଂ ପୁରାଖ୍ଯାତମିଦଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ପୂର୍ବରୁ ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲା।
ମମ କର୍ଣାତ୍ପପାତେଯଂ ଯଦା ଚ ମଣିକର୍ଣିକା
ଯେବେ ଏହି ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ମୋ କାନରୁ ଝରିପଡ଼ିଲା,
ତୀର୍ଥାନାଂ ପରମଂ ତୀର୍ଥଂ ମୁକ୍ତିକ୍ଷେତ୍ରମିହାସ୍ତୁ ଵୈ
ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ହେଉ, ଏଠି ମୁକ୍ତିର କ୍ଷେତ୍ର ହେଉ।
କାଶତେଽତ୍ର ଯତୋ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତଦନାଖ୍ଯେଯମୀଶ୍ଵରଃ
ଏଠି ଆଲୋକ ଚମକୁଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ସେଇ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ, ହେ ଈଶ୍ୱର।
ଅନ୍ଯଂ ଵରଂ ଵରେ ଦେଵ ଦେଯଃ ସୋପ୍ଯଵିଚାରିତମ୍
ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ହେ ଦେବ, ତାହା ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଦେଯିବି।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବପର୍ଯଂତଂ ଯତ୍କିଂଚିଜ୍ଜଂତୁସଂଜ୍ଞିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ଅଛି,
ଅସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥଵରେ ଶଂଭୋ ମଣିଶ୍ରଵ ଣଭୂଷଣେ ତର୍ପଣ ପିଂଡଦାନଂ ଚ ଦେଵତାନାଂ ଚ ପୂଜନମ୍ ।। 4.1.26.
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଭୂଷିତ, ଜଳ ଦାନ, ପିଣ୍ଡ ଦାନ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା—
ଗୋଭୂତିଲହିରଣ୍ଯାଶ୍ଵଦୀପାନ୍ନାଂବରଭୂଷଣମ୍
ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, ଘୋଡ଼ା, ଦୀପ, ଖାଦ୍ୟ, ପୋଶାକ ଓ ଭୂଷଣ—
ଵ୍ରତୋତ୍ସର୍ଗଂ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗଂ ଲିଂଗାଦି ସ୍ଥାପନଂ ତଥା
ବ୍ରତ ଦାନ, ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା, ଲିଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା,
ଵିପତ୍ତିଂ ଵିପୁଲାଂ ଚାପି ସଂପତ୍ତିମତିଭଂଗୁରାମ୍
ବଡ଼ ଅପରାଧ, ଅଧିକ କିନ୍ତୁ ଅସ୍ଥିର ସମୃଦ୍ଧି,
ଅନ୍ଯଚ୍ଚାପି ଶୁଭଂ କର୍ମ ଯଦତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଯୁତମ୍
ଏଠି ଯେଉଁ ସଭଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କରାଯାଏ,
ନୈଃଶ୍ରେଯସ୍ଯାଃ ଶ୍ରିଯୋ ହେତୁସ୍ତଦସ୍ତୁ ଜଗଦୀଶ୍ଵର
ସେସବୁ, ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ ହେଉ।
ତଦିହାକ୍ଷଯତାମେତୁ ତସ୍ଯେଶ ତ୍ଵଦନୁଗ୍ରହାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ଏଠାରେ ସେଥିରେ ଅବିନାଶୀତା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
ଯଦସ୍ତି ଯଦ୍ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ ଯଦ୍ଭୂତଂ ଚ ସଦାଶିଵ
ହେ ସଦାଶିବ, ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅଛି, ଯାହା ହେବ, ଏବଂ ଯାହା ହୋଇଯାଇଛି,