ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ଯସ୍ତେ ମହାଭାରେ ଆଵାଂ ସ୍ଵଃ ସ୍ଵୈରଚାରିଣୌ
ଯେଉଁଠାରେ ମହାଭାର ରଖାଯାଇଥିଲା, ଆମେ ଦୁହେଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆପଣା ଲୋକରେ ବିହାର କରୁଥିଲୁ।
ସ ଏଵ ସର୍ଵଂ କୁରୁତେ ସ ଏଵ ପରିପାତି ଚ
ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସବୁ କାମ କରନ୍ତି; ସେଉଁଠି ସବୁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଚେତଃସମୁଦ୍ରମାକୁଂଚ୍ଯ ଚିଂତାକଲ୍ଲୋଲଦୋଲିତମ୍ 4.1.26.
ଚେତନାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଏକଠା କରି, ଚିନ୍ତାର ତରଙ୍ଗରେ ଡାଳିଥିବା ମନକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାତ୍ତିଷ୍ଠାଵଃ ସୁଖମାନଂଦକାନନେ
ଯାହାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନରେ ସୁଖରେ ରହୁଛୁ।
ସଂପ୍ରଧାର୍ଯେତି ସ ଵିଭୁଃ ସର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପଯା
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତଠାରେ ଚେତନାର ରୂପରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି।
ସଵ୍ଯେ ଵ୍ଯାପାରଯାଂଚକ୍ରେ ଦୃଶମଂଗେ ସୁଧାମୁଚମ୍
ବାମହସ୍ତରେ ସେ ନେତ୍ରକୁ ଚାଲିଲେ, ଯାହା ଦେହର ଅଂଶ ମଧୁର ଅମୃତ ବର୍ଷା କରେ।
ଶାଂତଃ ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣୋଦ୍ରିକ୍ତୋ ଗାଂଭୀର୍ଯ ଜିତସାଗରଃ
ଶାନ୍ତ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗଭୀର ଏବଂ ସମୁଦ୍ରକୁ ଜିତିଥିବା।
ଇଂଦ୍ରନୀଲଦ୍ଯୁତିଃଶ୍ରୀମାନ୍ପୁଂଡରୀକୋତ୍ତମେକ୍ଷଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶ୍ରୀମୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା।
ଲସତ୍ପ୍ରଚଂଡଦୋର୍ଦଂଡ ଯୁଗଲଦ୍ଵଯରାଜିତଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ପ୍ରବଳ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଯୁଗଳରେ ଶୋଭିତ।
ଏକଃ ସର୍ଵଗୁଣାଵାସସ୍ତ୍ଵେକଃ ସର୍ଵକଲାନିଧିଃ
ସେ ଏକାମ୍ବେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ କଳାର ନିଧି।
ତତୋ ମହାଂତଂ ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାମହିମଭୂଷଣମ୍
ତାପରେ, ସେ ମହାନ୍ ଓ ମହାମହିମାରେ ଭୂଷିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଵ ନିଃଶ୍ଵସିତଂ ଵେଦାସ୍ତେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵମଵୈଷ୍ଯସି
ତୁମର ଶ୍ୱାସରୁ ବେଦ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିପାରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ମହେଶାନୋ ବୁଦ୍ଧିତତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପିଣମ୍ 4.1.26.
ଏପରି କହି, ସେ ମହାପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିର ସାର ରୂପ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମୌଲାଵାଜ୍ଞାଂ ନିଧାଯ ଚ
ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ।
ଖନିତ୍ଵା ତତ୍ର ଚକ୍ରେଣ ରମ୍ଯାଂ ପୁଷ୍କରିଣୀଂ ହରିଃ
ହରି, ସେଠାରେ ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ଖୋଦି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ତିଆରି କଲେ।
ସମାଃ ସହସ୍ରଂ ପଂଚାଶତ୍ତପ ଉଗ୍ରଂ ଚଚାର ସଃ
ସେ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନୀଶୋ ମୃଡାନ୍ଯା ସହିତୋ ମୃଡଃ
ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ଈଶ୍ୱର, ମୃଡା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶଂ ମୌଲିମାଂଦୋଲଯନ୍ମୁହୁଃ
ସେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ, ମୁଣ୍ଡ ଦୋଳାଇ ଆବୃତ୍ତି କରି କହିଲେ।
ଅହୋ ଅନିଂଧନୋ ଵହ୍ନିର୍ଜ୍ଵଲତ୍ଯେଷ ନିରଂତରମ୍
ହା! ଏହି ଅଗ୍ନି କୌଣସି ଇଂଧନ ଛଡ଼ା ଅବିରତ ଜଳୁଛି।
ମୃଡସ୍ଯାମ୍ରୋଡିତମିଦଂ ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଭାଷିତମ୍
ମୃଡାଙ୍କର କଥା ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଦେଵେଶ ଦେଵଦେଵ ମହେଶ୍ଵର
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଠାକୁର, ହେ ମହେଶ୍ୱର।
ସର୍ଵକର୍ମସୁ ସର୍ଵତ୍ର ତ୍ଵାମେଵ ଶଶିଶେଖର
ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମରେ, ସମସ୍ତ ଠାରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ମାନେ ଦେଖେଉଛି, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ।
ତ୍ଵଦୀଯ ଚରଣାଂଭୋଜ ମକରଂଦମଧୂତ୍ସୁକଃ 4.1.26.
ଆପଣଙ୍କ ଚରଣର କମଳର ମଧୁ ଲାଗି ମୋ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ।
ଏଵମସ୍ତୁ ହୃଷୀକେଶ ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଜନାର୍ଦନ
ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି, ହେ ଜନାର୍ଦନ।
ତ୍ଵଦୀଯସ୍ଯାସ୍ଯ ତପସୋ ମହୋପଚଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ଆପଣଙ୍କ ଏହି ମହାତପସ୍ୟାର ଦର୍ଶନରେ ବଡ଼ ଉନ୍ନତି ଦେଖାଯାଉଛି।
ତଦାଂଦୋଲନତଃ କର୍ଣାତ୍ପପାତ ମଣିକର୍ଣିକା
କାନ ହଲିଲାବେଳେ ମୋତିର କଣ୍ଠା ଝରିପଡ଼ିଲା।
ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ତୀର୍ଥଂ ପୁରାଖ୍ଯାତମିଦଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ପୂର୍ବରୁ ଚକ୍ରପୁଷ୍କରିଣୀ ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲା।
ମମ କର୍ଣାତ୍ପପାତେଯଂ ଯଦା ଚ ମଣିକର୍ଣିକା
ଯେବେ ଏହି ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ମୋ କାନରୁ ଝରିପଡ଼ିଲା,
ତୀର୍ଥାନାଂ ପରମଂ ତୀର୍ଥଂ ମୁକ୍ତିକ୍ଷେତ୍ରମିହାସ୍ତୁ ଵୈ
ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ହେଉ, ଏଠି ମୁକ୍ତିର କ୍ଷେତ୍ର ହେଉ।
କାଶତେଽତ୍ର ଯତୋ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତଦନାଖ୍ଯେଯମୀଶ୍ଵରଃ
ଏଠି ଆଲୋକ ଚମକୁଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ସେଇ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ, ହେ ଈଶ୍ୱର।