ସର୍ଵୈରାରାଧନୀଯେତି ମଯାପି ଘଟିତୋଂଜଲିଃ 1.3.2.21.
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କରିଛି।
ଅନାଦିସିଦ୍ଧଂ ଦେଵେଶି ତଵେଦଂ ମୌଗ୍ଧ୍ଯମୀଦୃଶମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହିଳା, ତୁମର ଏହି ଭ୍ରମ ଆଦିକାଳରୁ ନିଜସ୍ୱ ଭାବରେ ଅଛି।
ତପଃ ସମାଧଯଶ୍ଚେତି କ୍ଵ କର୍କଶଜନୋଚିତାଃ । ନାରାଯଣୋହଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ମି ତ୍ଵଂ ସରସ୍ଵତୀ
ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନ କଠିନ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଆମ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନାରାୟଣ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀ।
ଵାରୁଣୀ ତ୍ଵଂ ଫଣୀଂଦ୍ରୋହଂ ରୋହିଣୀ ତ୍ଵମହଂ ଶଶୀ
ତୁମେ ବାରୁଣୀ, ମୁଁ ନାଗମାନଙ୍କର ରାଜା; ତୁମେ ରୋହିଣୀ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ର।
ଜାହ୍ନଵୀ ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରୋଽହଂ ମେରୁରସ୍ମି ତ୍ଵମୁର୍ଵରା
ତୁମେ ଜାହ୍ନବୀ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର; ତୁମେ ମେରୁ, ମୁଁ ମହୀ।
ବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜରାଜୋହଂ ତ୍ଵଂ ଶମାଽହଂ ସମୀରଣ
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ମୁଁ ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା; ତୁମେ ଶାନ୍ତି, ମୁଁ ପବନ।
ଵିଦ୍ଯା ତ୍ଵଂ ଵେଦିତଵ୍ଯୋଽହଂ ଵାକ୍ତ୍ଵମର୍ଥୋପି ପାର୍ଵତୀ
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ; ତୁମେ ଭାଷା, ମୁଁ ଅର୍ଥ, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ସୃଷ୍ଟି ସ୍ଥିତ୍ଯୁପସଂହାରଵିଧାନାନୁଗ୍ରହେଶ୍ଵରେ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର ଓ କୃପା ଦେବାରେ ମୁଁ ନାୟକ।
ଚିତ୍ପ୍ରକାଶାତ୍ମନୋର୍ଦେଵି ସ୍ଵେଚ୍ଛାଧୃତଶରୀରଯା
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଚେତନା ଓ ପ୍ରଭାର ମୂଳ।
ଦୃଷ୍ଟାପ୍ରତିକ୍ରିଯା ତସ୍ଯ କ୍ରିଯତେ ଯାଧୁନା ମଯା
ଯାହାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ଏବେ ସେହି କାମକୁ ମୁଁ କରୁଛି।
ଗୌରୀଂ ସ୍ଵକୀଯ ଏଵାଂଗେ ଗୂହମାନାମିଵ ହ୍ରିଯା 1.3.2.21.
ଗୌରୀ, ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ଦେହରେ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ।
ଅର୍ଥଦ୍ଵଯମିଵାହ୍ନାଯ ସଂନିକର୍ଷୋପଲଂଭତଃ
ଯେପରି ଦୁଇ ଅର୍ଥ ସମୀପତାରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକଠି ହେଲେ।
ତଦ୍ଵିଚିତ୍ରମଭୂଦଂଗଂ ଶିଵଯୋରେକତାଂ ଗତମ୍
ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କର ଏକତାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଅଂଗାଦର୍ଧେଂଦୁଚୂଡସ୍ଯ ଵପୁରର୍ଧେନ୍ଦୁକୂଲିତମ୍
ଦେହର ଅଧା ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିଲା, ଅଧା ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଢାକିଲା।
ଏକପିଂଗଲସଧ୍ରୀଚୋ ଗାତ୍ରମେକସ୍ତନଂ ବଭୌ
ଏକ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ଷ୍ଟନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଵକାଶୋ ରୁଷୋ ଦେଵି ମା ଭୂରତଃ ପରଂ ତଵ
ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରୁ ପରେ ତୁମ ମନରେ କ୍ରୋଧକୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅନି।
ତଦପୀତସ୍ତନୀନାମ୍ନା ନିଵସାତ୍ର ମମାଂତିକେ
ତଥାପି, ହେ ସ୍ତନନାମକ, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।
ଜନାଃ ସର୍ଵେ ସମାରାଧ୍ଯ ରମଂତାଂ ଭୋଗମୋକ୍ଷଯୋଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟରେ ପୂଜା କରି ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ।
ଅତ୍ରୈଵ ସନ୍ନିଧତ୍ତାଂ ତୁ ମଂତ୍ରସିଦ୍ଧିପ୍ରଦା ନୃଣାମ୍
ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ସର୍ଵରୋଗହରଂ ପୁଂସାମସ୍ତୁ ସର୍ଵାଘନାଶନମ୍
ଏହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରୁ, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ନଷ୍ଟ କରୁ।
ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାଵତାଂ ନୄଣାଂ ଭୂଯାସ୍ତାଂ ଭୂତଯେ ଭୃଶମ୍ ।।1.3.2.21.
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ବଡ଼ ଉପକାରୀ ହେଉ।
ତପୋନୁରୂପଂ ଭଜତାଂ ଲୋକେଷ୍ଵାଚଂଦ୍ରତାରକମ୍
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ମିଳୁ, ଏହି ଲୋକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି କୁର୍ଵଂତୁ ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଶ୍ରିଯୈ
ଆଜିଠାରୁ ସମସ୍ତେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଉନ୍ତୁ।
ଅରୁଣକ୍ଷେତ୍ର ଏଵାତ୍ର ନିତ୍ଯଂ କୁର୍ଵଂତୁ ସଂନିଧିମ୍
ଏଠାରେ ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଯାପ୍ଯରୁଣଯା ଦେଵ୍ଯା ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ କରୁଣାର୍ଦ୍ରଯା
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ ଅରୁଣା, ଏଠାରେ ରୁହିବାକୁ ହେବ।
ତଦସ୍ମିନ୍ନରୁଣକ୍ଷେତ୍ରେ ସୁଲଭାଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ଅରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ସହଜରେ ମିଳେ।
ଇଦଂ କୃତଂ ପର୍ଵତରାଜପୁତ୍ର୍ଯା ପ୍ରସାଦନଂ ଶୋଣଗିରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶୋଣଗିରିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦିତୋଽସ୍ମି ଶୋଣେଶମାହାତ୍ମ୍ଯସୁଧଯା ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଶୋଣେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମାର ଅମୃତରେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛ।
କଥଂ ଵଜ୍ରାଂଗଦଃ ପାଂଡ୍ଯରାଜଃ ଶୋଣଵ୍ଯତିକ୍ରମମ୍
ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଦ କିପରି ଶୋଣ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ?
କଥଂ ଵିଦ୍ଯାଧରାଧୀଶୌ କାଂତିଶାଲିକଲାଧରୌ
କିପରି ଦୁଇଜଣ ବିଦ୍ୟାଧର ନାୟକ, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହା କରିପାରିଲେ?