ମୀଢୁଷ୍ଟମାଯୋତ୍ତରମୀଢୁଷେ ନମୋ ନମୋ ଗଣାନାଂ ପତଯେ ଗଣାଯ
ଅତି ଦାନଶୀଳ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାତା, ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗଣମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ—ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵସ୍ଯ ନାଥସ୍ଯ କୁମାରକାଯ କ୍ରୌଂଚାରଯେ ତାରକମାରକାଯ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଯୁବକ ରୂପୀ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ନାଶକ, ତାରକ ଦଳନକାରୀ—ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ଇତ୍ଥଂ ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯ ସ କାର୍ତିକେଯଂ ନମୋ ନମସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯଭିଭାଷମାଣଃ
ଏଭଳି ଭାବେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ 'ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର' ବୋଲି କହିଲେ।
ଜାନେ ତ୍ଵାମିହ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ତଥା ଵିଂଧ୍ଯାଚଲୋନ୍ନତିମ୍
ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସିଛ, ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପାହାଡ଼ର ମହତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
ଅଵିମୁକ୍ତେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ କ୍ଷେମଂ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷେଣ ରକ୍ଷିତେ 4.1.25.
ଅବିମୁକ୍ତ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯାହାକୁ ତ୍ରିନୟନୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସୁରକ୍ଷା ଅଛି।
ଭୂର୍ଭୁଵଃ ସ୍ଵସ୍ତଲେ ଵାପି ନ ପାତାଲତଲେ ମଲମ୍
ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟଭୂମି, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପାତାଳ—ଏଠାରେ କୌଣସି ଅପବିତ୍ରତା ନାହିଁ।
ଅହମେକଚରୋପ୍ଯତ୍ର ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରପ୍ରାପ୍ତଯେ ମୁନେ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକାକି ଘୁରୁଥିଲି, ମୁଁ ସେଇ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଆସିଛି, ମୁନି।
ନ ତତ୍ପୁଣ୍ଯୈର୍ନ ତଦ୍ଦାନୈର୍ନ ତପୋଭିର୍ନ ତଜ୍ଜପୈଃ
ସେଠାକୁ ପୁଣ୍ୟ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଜପ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ଈଶ୍ଵରାନୁଗ୍ରହାଦେଵ କାଶୀଵାସଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ କାଶୀରେ ରହିବା ସୁଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଅନ୍ଯୈଵ କାଚିତ୍ସା ସୃଷ୍ଟିର୍ଵିଧାତୁର୍ଯାଽତିରେକିଣୀ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଏକ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହା ଅତି ଅସାଧାରଣ।
ଅହୋ ମତେଃ ସୁଦୌର୍ବଲ୍ଯମହୋଭାଗ୍ଯସ୍ଯ ଦୌର୍ଵିଧମ୍
ହାୟ, ବୁଦ୍ଧିର ଦୁର୍ବଳତା କେତେ ବଡ଼, ମନର ଅଭାଗ୍ୟ କେତେ ପ୍ରକାରର।
ଶରୀରଂ ଜୀର୍ଯତେ ନିତ୍ଯଂ ସଂଜୀର୍ଯଂତୀଂଦ୍ରିଯାଣ୍ଯପି
ଦେହ ସଦା ବିକଳ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଅଶକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସାପଦଂ ସଂପଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାପାଯଂ କାଯମୁଚ୍ଚକୈଃ
ସମ୍ପଦ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷତିକୁ ସହଜରେ ପାଇଁଥାଏ।
ଯାଵନ୍ନୈତ୍ଯାଯୁଷଶ୍ଚାଂତସ୍ତାଵତ୍କାଶୀ ନ ମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କାଶୀରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।
ଜରାନିକଟନିକ୍ଷିପ୍ତା ବାଧଂତେ ଵ୍ଯାଧଯୋ ଭୃଶମ୍ 4.1.25.
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନିକଟରେ ଆସିଲେ, ରୋଗଗୁଡ଼ିକ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ।
ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ଜପ୍ଯେନ ପରୋପକରଣୋକ୍ତିଭିଃ
ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ଜପ ଓ ଦାନ-ଦୟା ଭଳି ଉପକାରୀ କଥା ଦ୍ୱାରା,
ଵିନୈଵାର୍ଥାର୍ଜନୋପାଯଂ ଧର୍ମାଦର୍ଥୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଧନ ଉପାର୍ଜନର ଉପାୟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମ୍ପଦ ମିଳେ।
ଧର୍ମାଦର୍ଥୋଽର୍ଥତଃ କାମଃ କାମାତ୍ସର୍ଵସୁଖୋଦଯଃ
ଧର୍ମରୁ ଧନ ମିଳେ, ଧନରୁ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାରୁ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଉପାଯତ୍ରଯମେଵାତ୍ର ସ୍ଥାଣୁର୍ନିର୍ଵାଣକାରଣମ୍
ଏଠାରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଉପାୟ ମୁକ୍ତିର କାରଣ।
ପୂର୍ଵଂ ପାଶୁପତୋ ଯୋଗସ୍ତତସ୍ତୀର୍ଥଂ ସିତାସିତମ୍
ପ୍ରଥମେ ପାଶୁପତ ଯୋଗ, ତାପରେ ଶ୍ୱେତ ଓ କଳା ତୀର୍ଥ।
ଶ୍ରୀଶୈଲ ହିମଶୈଲାଦ୍ଯା ନାନାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଶ୍ରୀଶୈଳ, ହିମଶୈଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ,
ତପାଂସି ନାନାରୂପାଣି ଵ୍ରତାନି ନିଯମା ଯମାଃ
ନାନା ପ୍ରକାରର ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ, ନିୟମ ଓ ଯମ,
ମାନସାନ୍ଯପି ଭୌମାନି ଧାରାତୀର୍ଥାଦିକାନି ଚ
ମନସିକ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା, ଧାରା ତୀର୍ଥ ଆଦି ଆଦି,
ଜପଶ୍ଚାପି ମନୂନାଂ ଚ ତଥାଽଗ୍ନିହଵନାନି ଚ
ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବା ମଧ୍ୟ,
ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ପଂଚରାତ୍ରାଣି ସାଂଖ୍ଯଯୋଗାଦଯସ୍ତଥା 4.1.25.
ତିନି ରାତି, ପାଞ୍ଚ ରାତି ବ୍ରତ, ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟ ମଧ୍ୟ,
ପୁର୍ଯଶ୍ଚାପି ସମାଖ୍ଯାତାନୃତଜଂତୁ ଵିମୁକ୍ତିଦା
ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ମିଥ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି,
ଏତାନି ଯାନି ପ୍ରୋକ୍ତାନି କାଶୀପ୍ରାପ୍ତିକରାଣି ଚ
ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକ କାଶୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଏ।
ଅତଏଵ ହି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ପଵିତ୍ରମତିଚିତ୍ରକୃତ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ।
ଇଦମେଵ ହି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନକାରଣମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନର କାରଣ।
ଅପି କାଶ୍ଯାଃ ସମାଗଚ୍ଛତ୍ସ୍ପର୍ଶଵତ୍ସ୍ପର୍ଶ ଇଷ୍ଯତେ
କାଶୀରୁ ଆସିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ମଧ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।