ଲୋହିତୋ ନାମ ତତ୍ରାସ୍ତି ଗିରିଃ ସ୍ଵର୍ଣଗିରିପ୍ରଭଃ
ସେଠାରେ ଲୋହିତ ନାମକ ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ସୁନା ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଛି—
କୈଲାସସ୍ଯୈକଶକଲଂ କର୍ମଭୂମାଵିହାଗତମ୍
ଏହା କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଖଣ୍ଡ ଯାହା କର୍ମଭୂମିକୁ ଆସିଛି—
ତତ୍ରାଦ୍ରାକ୍ଷୀନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋଽଗସ୍ତ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାତ୍ଷଡାନନମ୍
ସେଠାରେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସକ୍ଷାତ୍ ଛଅମୁହଁ ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—
ତୁଷ୍ଟାଵ ଗିରିଜାସୂନୁଂ ସୂକ୍ତୈଃ ଶ୍ରୁତିସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ସେ ଗିରିଜାନନ୍ଦନଙ୍କୁ ବେଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ସ୍ତୁତିମାନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ—
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ ନମୋସ୍ତୁ ଵୃଂଦାରକଵୃଂଦଵଂଦ୍ଯ ପାଦାରଵିଂଦାଯ ସୁଧାକରାଯ 4.1.25.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପଦପଦ୍ମକୁ ଶତଶଃ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯେଉଁପରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯୁବମଣ୍ଡଳ ତୁମ ପାଦକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତିଶୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନମୋସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଣତାର୍ତିହଂତ୍ରେ କର୍ତ୍ରେ ସମସ୍ତସ୍ଯ ମନୋରଥାନାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଅମୂର୍ତମୂର୍ତାଯ ସହସ୍ରମୂର୍ତଯେ ଗୁଣାଯ ଗୁଣ୍ଯାଯ ପରାତ୍ପରାଯ
ଯିଏ ନିରାକାର ଓ ସାକାର, ହଜାର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀ, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍ତମ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ନମୋସ୍ତୁ ତେ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂଵରାଯ ଦିଗଂବରାଯାଂବର ସଂସ୍ଥିତାଯ
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ବିରାଜିତ।
ତପଃସ୍ଵରୂପାଯ ତପୋଧନାଯ ତପଃଫଲାନାଂ ପ୍ରତିପାଦକାଯ
ଯିଏ ତପସ୍ୱୀ ସ୍ୱରୂପ, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥିବା—ସେଇ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ନମୋସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯଂ ଶରଜନ୍ମନେ ଵିଭୋ ପ୍ରଭାତସୂର୍ଯାରୁଣଦଂତପଂକ୍ତଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶରରୁ ଜନ୍ମିତ, ଯାହାଙ୍କ ଦାନ୍ତର ପଙ୍କ୍ତି ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲାଲ ରେଖା ପରି ଚମକୁଛି।
ମୀଢୁଷ୍ଟମାଯୋତ୍ତରମୀଢୁଷେ ନମୋ ନମୋ ଗଣାନାଂ ପତଯେ ଗଣାଯ
ଅତି ଦାନଶୀଳ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାତା, ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗଣମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ—ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵସ୍ଯ ନାଥସ୍ଯ କୁମାରକାଯ କ୍ରୌଂଚାରଯେ ତାରକମାରକାଯ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଯୁବକ ରୂପୀ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ନାଶକ, ତାରକ ଦଳନକାରୀ—ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ଇତ୍ଥଂ ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯ ସ କାର୍ତିକେଯଂ ନମୋ ନମସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯଭିଭାଷମାଣଃ
ଏଭଳି ଭାବେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ 'ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର' ବୋଲି କହିଲେ।
ଜାନେ ତ୍ଵାମିହ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ତଥା ଵିଂଧ୍ଯାଚଲୋନ୍ନତିମ୍
ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସିଛ, ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପାହାଡ଼ର ମହତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
ଅଵିମୁକ୍ତେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ କ୍ଷେମଂ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷେଣ ରକ୍ଷିତେ 4.1.25.
ଅବିମୁକ୍ତ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯାହାକୁ ତ୍ରିନୟନୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସୁରକ୍ଷା ଅଛି।
ଭୂର୍ଭୁଵଃ ସ୍ଵସ୍ତଲେ ଵାପି ନ ପାତାଲତଲେ ମଲମ୍
ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟଭୂମି, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପାତାଳ—ଏଠାରେ କୌଣସି ଅପବିତ୍ରତା ନାହିଁ।
ଅହମେକଚରୋପ୍ଯତ୍ର ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରପ୍ରାପ୍ତଯେ ମୁନେ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକାକି ଘୁରୁଥିଲି, ମୁଁ ସେଇ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଆସିଛି, ମୁନି।
ନ ତତ୍ପୁଣ୍ଯୈର୍ନ ତଦ୍ଦାନୈର୍ନ ତପୋଭିର୍ନ ତଜ୍ଜପୈଃ
ସେଠାକୁ ପୁଣ୍ୟ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଜପ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ଈଶ୍ଵରାନୁଗ୍ରହାଦେଵ କାଶୀଵାସଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ କାଶୀରେ ରହିବା ସୁଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଅନ୍ଯୈଵ କାଚିତ୍ସା ସୃଷ୍ଟିର୍ଵିଧାତୁର୍ଯାଽତିରେକିଣୀ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଏକ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହା ଅତି ଅସାଧାରଣ।
ଅହୋ ମତେଃ ସୁଦୌର୍ବଲ୍ଯମହୋଭାଗ୍ଯସ୍ଯ ଦୌର୍ଵିଧମ୍
ହାୟ, ବୁଦ୍ଧିର ଦୁର୍ବଳତା କେତେ ବଡ଼, ମନର ଅଭାଗ୍ୟ କେତେ ପ୍ରକାରର।
ଶରୀରଂ ଜୀର୍ଯତେ ନିତ୍ଯଂ ସଂଜୀର୍ଯଂତୀଂଦ୍ରିଯାଣ୍ଯପି
ଦେହ ସଦା ବିକଳ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଅଶକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସାପଦଂ ସଂପଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାପାଯଂ କାଯମୁଚ୍ଚକୈଃ
ସମ୍ପଦ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷତିକୁ ସହଜରେ ପାଇଁଥାଏ।
ଯାଵନ୍ନୈତ୍ଯାଯୁଷଶ୍ଚାଂତସ୍ତାଵତ୍କାଶୀ ନ ମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କାଶୀରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।
ଜରାନିକଟନିକ୍ଷିପ୍ତା ବାଧଂତେ ଵ୍ଯାଧଯୋ ଭୃଶମ୍ 4.1.25.
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନିକଟରେ ଆସିଲେ, ରୋଗଗୁଡ଼ିକ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ।
ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ଜପ୍ଯେନ ପରୋପକରଣୋକ୍ତିଭିଃ
ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ଜପ ଓ ଦାନ-ଦୟା ଭଳି ଉପକାରୀ କଥା ଦ୍ୱାରା,
ଵିନୈଵାର୍ଥାର୍ଜନୋପାଯଂ ଧର୍ମାଦର୍ଥୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଧନ ଉପାର୍ଜନର ଉପାୟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମ୍ପଦ ମିଳେ।
ଧର୍ମାଦର୍ଥୋଽର୍ଥତଃ କାମଃ କାମାତ୍ସର୍ଵସୁଖୋଦଯଃ
ଧର୍ମରୁ ଧନ ମିଳେ, ଧନରୁ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାରୁ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଉପାଯତ୍ରଯମେଵାତ୍ର ସ୍ଥାଣୁର୍ନିର୍ଵାଣକାରଣମ୍
ଏଠାରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଉପାୟ ମୁକ୍ତିର କାରଣ।
ପୂର୍ଵଂ ପାଶୁପତୋ ଯୋଗସ୍ତତସ୍ତୀର୍ଥଂ ସିତାସିତମ୍
ପ୍ରଥମେ ପାଶୁପତ ଯୋଗ, ତାପରେ ଶ୍ୱେତ ଓ କଳା ତୀର୍ଥ।