କୃତକୂପୋଦକସ୍ନାନଃ କୃତୈତଲ୍ଲିଂଗପୂଜନଃ
ଯେଉଁମାନେ ସେଇ କୂଆଁର ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରନ୍ତି—
ନ କୁଷ୍ଠଂ ନ ଚ ଵିସ୍ଫୋଟା ନରଂଘା ନ ଵିଚର୍ଚିକା
ସେମାନେ କୁଷ୍ଠ, ଫୋଡା, ଗଠି କିମ୍ବା ଚର୍ମରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବେ ନାହିଁ।
ନାଗ୍ନିମାଂଦ୍ଯଂ ନୈଵ ଶୂଲଂ ନ ମେହୋ ନ ପ୍ରଵାହିକା
ପାଚନ ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ, ପେଟ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ମଧୁମେହ କିମ୍ବା ଅତିସାର ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।
ଭୂତଜ୍ଵରାଶ୍ଚ ଯେ କେଚିଦ୍ଯେ କେଚିଦ୍ଵିଷମଜ୍ଵରାଃ
ଭୂତପ୍ରେତ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଜ୍ୱର କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଅସମାନ୍ୟ ଜ୍ୱର—
ତଵାଗ୍ରତୋ ମମ ଜରା ପଲିତଂ ଚ ଯଥାଵିଧି
ତୁମ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ, ମୋର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଧଳା କେଶ ଯଥାଯଥି ଅଛି।
ଵୃଦ୍ଧକାଲେଶ୍ଵରେ ଲିଂଗେ ସେଵିତେନ ଦରିଦ୍ରତା 4.1.24.
ବୃଦ୍ଧକାଳେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗର ସେବା କଲେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦୂର ହୁଏ।
ଉତ୍ତରେ କୃତ୍ତିଵାସସ୍ଯ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ସହର ଭାରାଣସୀର ଉତ୍ତର ଅଂଶରେ, ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ମହୀପାଲଂ ହସ୍ତେ ଧୃତ୍ଵା ତପୋଧନଃ
ଏପରି କହି, ସେ ତପସ୍ଵୀ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ ହାତ ଧରିଲେ—
ମହାକାଲ ମହାକାଲ ମହାକାଲେତି କୀର୍ତନାତ୍
‘ମହାକାଳ, ମହାକାଳ, ମହାକାଳ’ ବୋଲି ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ—
ଇତ୍ଥଂ ଭଵିତ୍ରୀ ତେ ମୁକ୍ତିଃ କୈଟଭାରାତିଦର୍ଶନାତ୍
ଏପରିଭାବେ, କୈଟଭ ଦାନବଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମୁକ୍ତି ହେବ।
ଇତି ସଂହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ ସ ଵିପ୍ରୋ ଭଗଵତ୍ତଦ୍ଗଣଵକ୍ତ୍ରତୋ ନିଶମ୍ଯ
ଭଗବାନଙ୍କ ସେବକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲେ—
ମାଯାପୁର୍ଯାଂ କୃତପ୍ରାଣତ୍ଯାଗ ପୁଣ୍ଯବଲେନ ଚ
ମାୟାପୁରୀରେ ନିଜ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ—
ଵୈକୁଂଠଲୋକାଦାଗତ୍ଯ ପତ୍ତନେ ନଂଦିଵର୍ଧନେ
ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକରୁ ଆସି, ସେ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ ନାମକ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ—
ତେଷୁ ରାଜ୍ଯଂ ଵିନିକ୍ଷିପ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଭାରାଣସୀ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ—
ଏତତ୍ପୁଣ୍ଯତମାଖ୍ଯାନଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଶିଵଶର୍ମଣଃ
ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଶର୍ମାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର କଥା—
ଯାମାକର୍ଣ୍ଯ ନରୋ ଭୂଯାଦ୍ଵିରଜା ଜ୍ଞାନଭାଜନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ମଣିଷ ନିର୍ମଳ ହୁଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ପାତ୍ର ହୋଇଯାଏ—
ଗିରିଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଶ୍ରୀସଂଜ୍ଞଂ କଲଶୋଦ୍ଭଵଃ
ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, କଳଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶ୍ରୀନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହା କଲେ—
ସର୍ଵର୍ତଂ କୁସୁମାଢ୍ଯଂ ଚ ରସଵତ୍ଫଲପାଦପମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଋତୁ ରହିଛି, ଅନେକ ଫୁଲ ଫୁଲିଛି, ରସଭରା ଫଳ ଲଗା ଗଛ ଅଛି—
ନିଵୀତଶ୍ଵାପଦଗଣଂ ସସରିତ୍ପଲ୍ଵଲାଵୃତମ୍
ସେଠାରେ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ରହନ୍ତି, ନଦୀ ଓ ଜଳାଶୟରେ ଢାକିଯାଇଛି—
ନାନାପତତ୍ରିସଂଘୁଷ୍ଟଂ ନାନାମୁନିଜନୋଷିତମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ, ବିଭିନ୍ନ ମୁନିମାନେ ବସିଛନ୍ତି—
ଲୋହିତୋ ନାମ ତତ୍ରାସ୍ତି ଗିରିଃ ସ୍ଵର୍ଣଗିରିପ୍ରଭଃ
ସେଠାରେ ଲୋହିତ ନାମକ ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ସୁନା ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଛି—
କୈଲାସସ୍ଯୈକଶକଲଂ କର୍ମଭୂମାଵିହାଗତମ୍
ଏହା କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଖଣ୍ଡ ଯାହା କର୍ମଭୂମିକୁ ଆସିଛି—
ତତ୍ରାଦ୍ରାକ୍ଷୀନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋଽଗସ୍ତ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାତ୍ଷଡାନନମ୍
ସେଠାରେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସକ୍ଷାତ୍ ଛଅମୁହଁ ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—
ତୁଷ୍ଟାଵ ଗିରିଜାସୂନୁଂ ସୂକ୍ତୈଃ ଶ୍ରୁତିସମୁଦ୍ଭଵୈଃ
ସେ ଗିରିଜାନନ୍ଦନଙ୍କୁ ବେଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ସ୍ତୁତିମାନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ—
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ ନମୋସ୍ତୁ ଵୃଂଦାରକଵୃଂଦଵଂଦ୍ଯ ପାଦାରଵିଂଦାଯ ସୁଧାକରାଯ 4.1.25.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପଦପଦ୍ମକୁ ଶତଶଃ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯେଉଁପରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯୁବମଣ୍ଡଳ ତୁମ ପାଦକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତିଶୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନମୋସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଣତାର୍ତିହଂତ୍ରେ କର୍ତ୍ରେ ସମସ୍ତସ୍ଯ ମନୋରଥାନାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଅମୂର୍ତମୂର୍ତାଯ ସହସ୍ରମୂର୍ତଯେ ଗୁଣାଯ ଗୁଣ୍ଯାଯ ପରାତ୍ପରାଯ
ଯିଏ ନିରାକାର ଓ ସାକାର, ହଜାର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀ, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍ତମ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ନମୋସ୍ତୁ ତେ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂଵରାଯ ଦିଗଂବରାଯାଂବର ସଂସ୍ଥିତାଯ
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ବିରାଜିତ।
ତପଃସ୍ଵରୂପାଯ ତପୋଧନାଯ ତପଃଫଲାନାଂ ପ୍ରତିପାଦକାଯ
ଯିଏ ତପସ୍ୱୀ ସ୍ୱରୂପ, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥିବା—ସେଇ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ନମୋସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯଂ ଶରଜନ୍ମନେ ଵିଭୋ ପ୍ରଭାତସୂର୍ଯାରୁଣଦଂତପଂକ୍ତଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶରରୁ ଜନ୍ମିତ, ଯାହାଙ୍କ ଦାନ୍ତର ପଙ୍କ୍ତି ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲାଲ ରେଖା ପରି ଚମକୁଛି।