ଲଯିତ୍ଵା ନିଜମାସ୍ଥାଯ ରୂପମୁତ୍କଟସୁନ୍ଦରମ୍
ନିଜ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଏହି ପ୍ରଭାରେ ଲିନ ହେଇଗଲେ।
ମାନାତିରେକାଦପହାଯ ସର୍ଵମୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵଂ ତପସି ପ୍ରଵୃତ୍ତାମ୍
ଅତି ଅଭିମାନରେ, ସେ ନିଜ ସମସ୍ତ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଛାଡ଼ି, ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଗଲେ।
ଶକ୍ରଃ ପୁଲୋମସୁତଯା ପରେ ଦିକ୍ପାଲକା ଅପି
ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁଲୋମାର ଝିଅ ସହିତ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ,
ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ସଂଘା ଵସଵୋଽପି ସୁରା ଅପି
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ, ବସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ,
ଏକାଦଶମହାରୁଦ୍ରା ଆଦିତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶାପି ଚ
ଏଗାରଟି ମହାରୁଦ୍ର ଓ ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ,
ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋରଗା ଭୂତା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଶିଵକିଂକରାଃ
ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସର୍ପ, ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିବଙ୍କର ସେବକମାନେ,
ପରିଵାର୍ଯ ମହେଶାନଂ ସମାଜଗ୍ମୁଃ ସହସ୍ରଶଃ
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘେରି ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ଆସିଗଲେ।
ଅତୀଵ ଵିସ୍ମଯଂ ଭେଜୁଃ ସର୍ଵେ କଲ୍ପାଂତଭୀଷଣମ୍
ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ, ଯେପରି ଶୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ଭୟ ଦେଖିବାକୁ।
ଚିରରାତ୍ରପ୍ରରୂଢାଂ ଚ ତଦ୍ଵିଯୋଗଵ୍ଯଥାଂ ଜହୌ
ଅନେକ ରାତି ଧରି ଜମିଥିବା ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପାଦାଂଗୁଲୀଷୁ ନଯନେ ଵିନିଵେଶଯତି ସ୍ମ ସା ସ୍ମିତଶରୀରକଂଠଶ୍ରୀପ୍ରଣଯେନୈଵମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଲଗାଇ, ହସୁଥିବା ଦେହ ଓ ଗଳାର ଶୋଭାରେ ପ୍ରେମ ଭରି, ଏପରି କହିଲେ।
ସର୍ଵୈରାରାଧନୀଯେତି ମଯାପି ଘଟିତୋଂଜଲିଃ 1.3.2.21.
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କରିଛି।
ଅନାଦିସିଦ୍ଧଂ ଦେଵେଶି ତଵେଦଂ ମୌଗ୍ଧ୍ଯମୀଦୃଶମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହିଳା, ତୁମର ଏହି ଭ୍ରମ ଆଦିକାଳରୁ ନିଜସ୍ୱ ଭାବରେ ଅଛି।
ତପଃ ସମାଧଯଶ୍ଚେତି କ୍ଵ କର୍କଶଜନୋଚିତାଃ । ନାରାଯଣୋହଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ମି ତ୍ଵଂ ସରସ୍ଵତୀ
ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନ କଠିନ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଆମ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନାରାୟଣ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀ।
ଵାରୁଣୀ ତ୍ଵଂ ଫଣୀଂଦ୍ରୋହଂ ରୋହିଣୀ ତ୍ଵମହଂ ଶଶୀ
ତୁମେ ବାରୁଣୀ, ମୁଁ ନାଗମାନଙ୍କର ରାଜା; ତୁମେ ରୋହିଣୀ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ର।
ଜାହ୍ନଵୀ ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରୋଽହଂ ମେରୁରସ୍ମି ତ୍ଵମୁର୍ଵରା
ତୁମେ ଜାହ୍ନବୀ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର; ତୁମେ ମେରୁ, ମୁଁ ମହୀ।
ବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜରାଜୋହଂ ତ୍ଵଂ ଶମାଽହଂ ସମୀରଣ
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ମୁଁ ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା; ତୁମେ ଶାନ୍ତି, ମୁଁ ପବନ।
ଵିଦ୍ଯା ତ୍ଵଂ ଵେଦିତଵ୍ଯୋଽହଂ ଵାକ୍ତ୍ଵମର୍ଥୋପି ପାର୍ଵତୀ
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ; ତୁମେ ଭାଷା, ମୁଁ ଅର୍ଥ, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ସୃଷ୍ଟି ସ୍ଥିତ୍ଯୁପସଂହାରଵିଧାନାନୁଗ୍ରହେଶ୍ଵରେ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର ଓ କୃପା ଦେବାରେ ମୁଁ ନାୟକ।
ଚିତ୍ପ୍ରକାଶାତ୍ମନୋର୍ଦେଵି ସ୍ଵେଚ୍ଛାଧୃତଶରୀରଯା
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଚେତନା ଓ ପ୍ରଭାର ମୂଳ।
ଦୃଷ୍ଟାପ୍ରତିକ୍ରିଯା ତସ୍ଯ କ୍ରିଯତେ ଯାଧୁନା ମଯା
ଯାହାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ଏବେ ସେହି କାମକୁ ମୁଁ କରୁଛି।
ଗୌରୀଂ ସ୍ଵକୀଯ ଏଵାଂଗେ ଗୂହମାନାମିଵ ହ୍ରିଯା 1.3.2.21.
ଗୌରୀ, ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ଦେହରେ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ।
ଅର୍ଥଦ୍ଵଯମିଵାହ୍ନାଯ ସଂନିକର୍ଷୋପଲଂଭତଃ
ଯେପରି ଦୁଇ ଅର୍ଥ ସମୀପତାରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକଠି ହେଲେ।
ତଦ୍ଵିଚିତ୍ରମଭୂଦଂଗଂ ଶିଵଯୋରେକତାଂ ଗତମ୍
ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କର ଏକତାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଅଂଗାଦର୍ଧେଂଦୁଚୂଡସ୍ଯ ଵପୁରର୍ଧେନ୍ଦୁକୂଲିତମ୍
ଦେହର ଅଧା ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିଲା, ଅଧା ଭାଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଢାକିଲା।
ଏକପିଂଗଲସଧ୍ରୀଚୋ ଗାତ୍ରମେକସ୍ତନଂ ବଭୌ
ଏକ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ଷ୍ଟନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଵକାଶୋ ରୁଷୋ ଦେଵି ମା ଭୂରତଃ ପରଂ ତଵ
ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରୁ ପରେ ତୁମ ମନରେ କ୍ରୋଧକୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅନି।
ତଦପୀତସ୍ତନୀନାମ୍ନା ନିଵସାତ୍ର ମମାଂତିକେ
ତଥାପି, ହେ ସ୍ତନନାମକ, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।
ଜନାଃ ସର୍ଵେ ସମାରାଧ୍ଯ ରମଂତାଂ ଭୋଗମୋକ୍ଷଯୋଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟରେ ପୂଜା କରି ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ।
ଅତ୍ରୈଵ ସନ୍ନିଧତ୍ତାଂ ତୁ ମଂତ୍ରସିଦ୍ଧିପ୍ରଦା ନୃଣାମ୍
ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ସର୍ଵରୋଗହରଂ ପୁଂସାମସ୍ତୁ ସର୍ଵାଘନାଶନମ୍
ଏହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରୁ, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ନଷ୍ଟ କରୁ।